Soms verwonder ik me over mezelf. Vrijwel iedereen loopt voorbij aan hetgeen ik dan fotograferen wil.
Vorige week in Huis van Gijn viel mijn oog op dit haakje. Gewoon een haakje voor een handdoek naast het wasbekken.
Misschien stelt het een spelend kind voor, maar ik zag daar een mannetje, misschien wel dat bekende Manneken uit Brussel in.
Hij houdt het lusje van de doek aan zijn voet omhoog. Was dat nou zo maar een wat frivool haakje of betekent het meer? Ik zal het wel nooit weten.
L. en ik gingen naar Dordrecht om daar het Huis van Gijn te bekijken. Dus liepen we na de lunch en de kringloopwinkel daar naartoe.
Het Huis van Gijn is een mooie patriciërswoning en is qua inrichting niet veel veranderd na het overlijden van de heer Van Gijn. Maar een hedendaags museum met hoge verdiepingen en vier etages vraagt om een lift. En die was zeer fraai in het interieur verwerkt, net als het winkeltje.
Het huis geeft een prachtig beeld van hoe rijkelui destijds woonden. Met inwonende dienstboden en personeel van buiten. Mevrouw zal wel nooit gekookt hebben, dat deed de kokkin.
En zo kon ik me en beeld vormen van wat mijn tante mij destijds vertelde en ik me als kind niet voor kon stellen.
We bezochten de begane grond en de eerste etage en bewonderden het goudleer behang, het vele koperwerk, maar ook de zaal met wandtapijten. En we stelden ons voor hoe het zou zijn om aan zo’n tafel aan te zitten.
De twee etage met dienstboden kamertjes lieten we voor wat ze zijn. Ook de mogelijkheid om ons te verkleden op de zolder lieten we aan ons voorbij gaan.
