Lang geleden, tijdens een bezoek aan het Lake district, maakte ik kennis met de verhalen van Beatrix Potter. En ik was op slag verkocht. Zulke leuke en lieve boekjes, met prachtige tekeningen van levensechte dieren in een mensenomgeving.
Ik kocht een paar boekjes om ze later, als ik kinderen zou hebben, voor te lezen. En dat deed ik ook.
Later kocht ik ook de gezellige ontbijt- en papbordjes met de tekeningen van Beatrix Potter voor onze kinderen. Ze staan nog in de kast, want ik heb moeite ze weg te doen, al zal dat nog wel een keer moeten gebeuren.
Dit jaar is het 160 jaar geleden dat Beatrix Potter geboren werd. Haar verhaal over Pieter Konijn vertelde ze in een brief aan een ziek jongetje. Later maakte ze er een boek van. Een boek(je) dat nog in vele talen vertaald en gedrukt werd. Het wordt ook nu steeds verkocht en voorgelezen.
Er volgden nog meer verhaaltjes en de boekjes van destijds staan nog steeds op mijn boekenplank. Die nemen niet al teveel plaats in. Zo nu en dan bekijk ik ze weer eens. Voor mij blijven ze altijd nieuw.
Wij zijn in het gelijknamige museum geweest toen we rondzwierven in het Lake District (trouwens geweldige regio en dan die heerlijke fudge mmmm). Ik heb toen een mini-boekje van Beatrix Potter gekocht toen. Ik heb inmiddels erg veel boeken weggedaan, maar dat schattige boekje is er nog steeds en dat blijft zo.
In 1976 was ik zwanger en in de Libelle of Margriet stond een borduurpatroon, 2 grote en 4 kleinere, leek me leuk voor de babykamer. Toen dochter 10 was waren ze eindelijk af en mooi ingelijst. En ze hebben nog 25 jaar op de trap gehangen. Toen ging ik verhuizen en heb ik ze aan dochter gegeven die net was verhuisd en een trap had, daar hangen ze nu.
Bij ons was het Winnie de Poeh. En Jip en Janneke natuurlijk.
Moet tot mijn schande bekennen dat ik nooit iets van Potter heb gelezen. Onze kinderen aten van Sesamstraatbordjes, ha, ha.
Ja aaa, ik heb ook een paar Potterboekjes. En ook onze kinderen kregen hun pap geserveerd op een (Wedgewood, geloof ik) Peter Rabbitbordje. Die bordjes zijn naar onze oudste zoon gegaan toen die een zoon kreeg. Of ze daar bewaard zijn weet ik niet.
Ik denk dat iedereen wel van deze voorbeelden heeft, die wil je gewoon niet kwijt. Zo sleep ik al mijn hele leven een boek mee van Ernest Claes, De Witte.