Vroeger, thuis hadden wij een koperen bel. En een koperen knop om de deur te openen. Misschien hadden we zelfs wel een koperen brievenbus. Het kwam maar heel zelden voor dat dat allemaal niet blinkend gepoetst was. Het behoorde voor mijn moeder tot het zaterdags ritueel.
Eigenlijk zie je het nog maar weinig, zo’n mooi gepoetste koperen huisbel. Tegenwoordig zijn het vooral elektrische bellen of zelfs digitale bellen. Geen zacht geklingel, maar een stevige dingdong. Efficiënt, zeker. Maar die glimmende bel en knop, het schone straatje, het was de trots van mijn moeder.
Eerst de mat goed uitkloppen, de deur met water afspoelen en daarna zemen, dan de straat vegen en schrobben. Als de emmer leeggegoten was, bracht ze die naar boven, met de spullen die erbij hoorden.
En dan kwam ze weer terug met het mandje met poetsspullen. Een busje koperpoets, wat heel naar rook, een door de tijd zwart geworden oude lap om de koperpoets aan te brengen. En dan werd alles netjes en glanzend uitgepoetst met een zachte flanellen stofdoek.
En dan kon de deur er weer een weekje tegen, tot de volgende zaterdag.
En als je dit soort activiteiten achterwege liet, dan sprak de buurvrouw je er op aan!
wat een mooi beeld schets je uit onze kindertijd! gelukkig had jouw moeder er wel plezier in en in deze tijd bestonden er veel meer rituelen wat het huishouden b.v. betreft, je mocht ook maar op bepaalde tijden kleden kloppen vlgs mij.
De goeie (?!) oude tijd… Het lukte toen toch ook?!
Lie(f)s.
Soms wilde ik wel eens dat ik een beetje meer van de hh-discipline had van de generatie van onze moeders. Sóms hè… 😉
Groet, Kitty