Rijk rekenen

Vorige week wilde ik een doosje “Bouchées” van Côte d’Or kopen. Die zijn te koop bij de super met zijn komieke reclamechef, die altijd op de kleintjes let. Er zitten 8 bouchées  à 25 gram in een doosje, dus 200 gram totaal. Staat er op het kaartje aan het vak “Côte d’Or 25 gr. Euro 4.10 Prijs per kilo: Euro 164,00.

Nou ben ik niet meer zo goed in hoofdrekenen als toen ik nog op de lagere school zat, maar ik wist toch meteen dat 164 euries echt niet goed kon zijn. Dus peuterde ik het kaartje uit zijn hoesje en ging er mee naar de servicebalie. Het lieve meisje erachter keek zeer langdurig naar het kaartje en zei toen “Ja, dat lijkt mij ook wel erg veel. Maar ik kan er niets aan doen, want die kaartjes krijgen we van het hoofdkantoor.”
O, o, o, o!!!!! Die kunnen dus ook niet rekenen. Geen mens die eens gedacht heeft dat 164,00 euro wel heel veel geld is voor een kilo chocolade, geen enkele mogelijkheid om persoonlijk initiatief te ontplooien.

Nou ja, ik heb het gemeld en hoop dat het een keer verbeterd zal worden. Ik weet nu dat meneer A.H. te Z. zich heel goed rijk rekenen kan en dat ik gewoon nog op de kleintjes moet letten!!

Sneaky

We weten natuurlijk al lang dat reclame nogal misleidend is. Want de prijzen worden eerst (stilletjes) verhoogd en daarna met veel tamtam verlaagd.
Maar nu heeft ’s lands grootste grutter nog een maniertje gevonden: ineens zijn alle halve liter pakken melk, karnemelk en zo niet meer gevuld met een halve liter, maar slechts met 400 cc. We vonden ze al zo klein, maar ja thuis zagen we het met de bril op ineens heel duidelijk.  Sneaky hoor!

Mooi niet dus!

Leiderschap

Het is weer tijd voor voetbalplaatjes verzamelen. Bij Appie krijg je een zakje bij elke 10 euro die je besteedt. Helaas, ik heb er geen belangstelling voor. Toch neem ik ze altijd aan, want bij de uitgang staan geregeld hordes kinderen smachtend te wachten op de plaatjes.

Vorige week stonden ze achter een speciaal hek, omdat ze anders de in-en uitgang van de winkel versperden. Ik wilde het ene zakje plaatjes wel geven, maar aan wie? Tussen de kinderen stond een iets grotere, rossige jongen. Met luide stem vertelde hij dat het heel simpel was. “Aan de eerste in de rij. Want we doen het op volgorde!” Ik gaf mijn plaatjes aan het eerste kind. “En nu opschuiven, de volgende is aan de beurt”, riep hij. Gedwee schoof het meisje naar de laatste plaats.

Ook de mevrouw achter mij twijfelde. Maar weer regelde hij het keurig.Het leek me een geboren leider.

Daar zullen we dus nog wel meer van horen in de toekomst!

Bij Albert Heijn...

Bij Albert Heijn...