Tuinvogels

Wie vandaag een halfuurtje de tijd heeft, kan meedoen met de tuinvogelteldag.
Vogels in de tuin zijn voor mij onontbeerlijk en ik geniet dan ook van mijn meesjes, roodborstjes, heggemussen en merels, die er zo nu en dan komen foerageren.

Maar het wordt deze brutale mus voor het allerlaatste thema van Take-a-pic Hij zat niet in mijn tuin, maar op een hekje langs het Canal Grande in Venetië en wachtte met ongeduld tot wij onze pizza’s op hadden.

Vanaf volgende week start een nieuwe foto-challenge: Stuureenfoto. Elke zaterdag maak ik daar een thema bekend, waarop gereageerd kan worden. Ik hoop op veel reacties.

Vis, vis, vis

Hier liggen ze dan, gevangen, op zee al vers ingevroren en klaar om verwerkt te worden: de reusachtige tonijnen op de Tsukiji vismarkt in Tokyo.

We moesten er vroeg voor op, want de markt begint bij het ochtendgloren. Enorme hallen met vis, vis, vis en nog eens vis. Nee, je neus hoef je niet dicht te knijpen. Integendeel, het geurt er naar de zee.

En na afloop, op een tijdstip dat we normaal gesproken ontbijten, gingen we sushi eten. Zo lekker, alleen daarvoor al wil ik nog wel eens terug.

Cadeautjes

Al sinds enkele jaren geeft Leo als vrijwilliger Nederlandse les. Vandaag was zijn Japanse leerlinge weer terug van vakantie in Japan en zij bracht iets voor ons beiden mee.
Twee prachtig ingepakte cadeautjes, op zich al een plaatje waard. Want niet domweg dichtgeplakt met tape, maar zeer ingenieus onzichtbaar dichtgevouwen en geplakt. Bijna zonde om open te maken.
En wat er in zat, was al even mooi. Een doosje met sierlijke eetstokjes, versierd met ragfijne bloemen.
En een doosje dat je slechts behoedzaam durfde openen. Erin al even fraaie zakjes met ???  Dat…. houden we nog even voor verrassing!

Lastig

Toen ik jaren geleden  door griep geveld was, vertelde mijn hulp dat ze me maar een lastige patiënt vond. Ik?? Lastig? “Nou ja”, zei ze, “niet veeleisend, integendeel. Maar er is aan jou geen eer te behalen. Want je gaat naar bed, wil niks, hooguit wat water en als je er dan weer uit komt, ben je beter.”
Daar had ze wel een punt mee. Want als ik ziek ben, wil ik maar één ding. Rust.
Geen vragen van “wil je misschien… Zal ik voor je …”

Nee, de slaapkamerdeur dicht en hooguit een bekertje water zo nu en dan. Maar voor de rest niets. Ik lig in bed en slaap. Uren, ja soms dagen lang. En dan komt het moment dat ik wakker word en denk “ik heb honger”. Dat is een goed teken en helemaal als ik verlang naar een witte boterham met eiersalade. Waarom juist dat? Geen idee, maar echt als ik dat wil, ben ik weer helemaal de oude.

Leo ging deze week maar stilletjes zijn gang, deed boodschappen en bracht alvast, hoera!!! eiersalade mee.

Griepje

Even een time-out. Na dagen met een hoofd vol snot, talloze nies- en hoestbuien en dropjes en papieren zakdoekjes op strategische plaatsen, gaat het weer beter. En nu neem ik even een dagje vrij!

Er tussenuit!!

Verre reizen zijn helemaal in. Maar ja, de crisis, de hypotheeklasten, de …

Dus wat doe je als je budget geen verre reis toelaat? Dan ga je naar de Vakantiebeurs en laat je je fotograferen in een Mehari in een woestijnlandschap. Alsof je met het Vreemdelingenlegioen op reis geweest bent.

Wel incognito, want vermomd met pruik en camouflagekleding lieten deze mensen zich vorige week op de kiek zetten.
Is eigenlijk helemaal zo gek nog niet, met al die onlusten……