Bietjes vind ik heerlijk. Nou ja, ik moet zeggen de laatste jaren. Daarvoor konden ze me niet zo bekoren.
En ik weet wel hoe het komt. Want toen ik in 1953 moet kuren in het Zeehospitium van Katwijk, herinner ik me een dag waarop we bietjes aten. Hoe de verpleegsters de kinderen drilden om het eten ook op te eten, beschreef ik in dit blog.
En heus, het eten was er beslist goed, maar die bietjes….! Ieuw, die smaakten gronderig. Ik gruwde ervan. Ondanks alle dwang wist ik alles achter mijn kiezen te proppen, zodat ik het op de zaal uit kon spuwen.
Later, als huisvrouw, vond ik het nogal een werk om ze te koken. Alles, ook de lucht uit de pan, het schillen, zo glibberig en die rare rooie handen. Het maakte dat het eten van die groente me soms tegenstond.
Maar nu koop ik regelmatig biologische bietjes, gekookt, geschild en vacuüm verpakt. Alleen nog even checken op harde stukken, want die moeten beslist weggesneden worden. En morgen geef ik een bietjes-recept, dat ik laatst maakte.
Ik vind ze heerlijk. Vroeger ook al. En nog steeds komen ze regelmatig op tafel. De bietjes die je laat zien zijn echt lekker!!
Als kind vond ik warme bieten niet lekker. Het liefst eet ik ze in een salade maar op een plaattaart met feta zijn ze ook heerlijk. Kom.maar door met je recept.
Wat een verhaal van dat zeehospitium, even teruggelezen. Je zou er een trauma aan overhouden, maar zoals je erover schrijft valt dat wel mee. Ben benieuwd naar je bietjes recept.
Ik maak ze ook wel vaker. Ik heb ze altijd wel gegeten. Ik zet in Egmond in zo’n koloniehuis, Kerdijk heette dat. Een waar strafkamp.