Wat er vorige week in Japan gebeurde, is natuurlijk met geen pen te beschrijven. Je kijkt naar de beelden, verbijsterd. Maar je kunt je onmogelijk voorstellen hoe het in werkelijkheid moet zijn. En dan begint het, net als bij voorgaande rampen. Elke omroep, elke krant stuurt een reporter naar het rampgebied. En wat doen die?

Hij/zij stelt vragen aan mensen, die nog niet weten hoe het met hun dierbaren is. Die kijken naar de puinhopen van wat eens hun huis, hun winkel was. Filmen mensen in tranen, in diepe rouw.
Naar mijn mening lopen die journalisten alleen maar in de weg, verbruiken ze broodnodige brandstof en energie. Kunnen ze niet beter thuis blijven? Op dit moment hebben de Japanners meer behoefte aan voedsel en water.

Naar school gaan vond ik helemaal niet erg. Ik leerde eigenlijk wel graag. Zeker in de eerste klassen van de basisschool, met als juf Juffrouw Slot. Ze had een grote compassie met haar leerlingen, kon ze aardig in bedwang houden (toen was dat makkelijker dan nu) en kende de talenten van haar leerlingen.
Vooral lezen vond ik een heerlijkheid. En een nieuw boek wilde ik altijd meteen helemaal uitlezen. Het tempo van de klas vond ik meestal wat te traag. Maar ja, ik moest wel bij de les blijven.

Voor mij was school dus geen straf, maar voor vele andere kinderen wel. Vandaag, op de Dag van de Leerplicht, probeert men daar wat aan te doen met allerlei leuke activiteiten.
Ik hoop dat in de toekomst alle kinderen, waar ook ter wereld, met plezier naar school zullen gaan.

Waarom kijkt de man op deze foto zo benauwd? Verkeert hij in doodsnood, omdat zijn huis op instorten staat door een aardbeving? Is er brand en probeert hij zo snel mogelijk de uitgang te bereiken? Ligt er een familielid in het ziekenhuis? Nee hoor, deze meneer is op koopjesjacht. En met hem duizenden anderen, die vorige week naar IT’s togen om daar hun slag te slaan. Ze kochten daar dingen, die ze niet echt nodig hadden. En die volgend jaar misschien al bij het grof vuil worden gezet.

De waanzin van onze consumenten-economie.

Zo nu en dan zie je het wel eens. Een grote groep vogels die zich zwermsgewijs door de lucht beweegt.
Maar dit is toch wel heel bizar, het lijkt wel een ballet.

Gisteren en eergisteren leek de reis naar Harlingen alleen kommer en kwel. Maar niets is minder waar. Want reden we naar het noorden in een wat grauw en grijs landschap, toen we uitstapten in Leeuwarden scheen ineens de zon. Na het toilet-intermezzo stapten we op de trein naar Harlingen Haven.

Daar was de lucht nog blauwer geworden en we slenterden van de haven zeer op ons gemakje naar het centrum.
De terrasjes waren al weer uitgezet en de zonaanbidders lieten zich de koffie, thee of iets pittigers al snel goed smaken. En er was markt. Niet groot, maar wel gezellig.
Bij de kaaskraam zag ik ineens Riperkrite. Voor ons onwetende westersen heeft Wieneke al eens uitgelegd wat dat is. Tja, en zoiets mag je natuurlijk niet voorbij lopen. We proefden en kochten een stuk, en een stuk nagelkaas én wat worstjes van een nog zelfslachtende slager uit Bolsward. Dus kunnen we nu thuis ook nog even genieten van het lekkers uit Fryslân.

Update: en dat deden we. De kaas hadden we al geproefd, maar met een wijntje erbij smaakte het werkelijk verrukkelijk. En die worst, mmmmmm….. Een reisje Friesland meer dan waard!

Daar stond ik dan voor die hypermoderne, maar helaas gesloten toiletten. We wilden nog verder, dus als ik op dit station eventjes zou kunnen plassen… Dat is toch iets wat iedereen elke dag wel een keer moet. Ik zou zo zeggen, behoorlijke openbare toiletten zijn een levensbehoefte. Of zouden de heren, die dit soort onzin bedenken, nooit eens ongelofelijke aandrang hebben?

Nou, ik verdenk ze ervan dat ze dan stiekem in een hoekje, waar niemand het ziet….. Of zitten ze altijd alleen maar in hun ivoren torens met luxueuze sanitaire voorzieningen?

Enfin, we besloten om eventjes iets te drinken in een zaakje op het perron. Er was een toilet, maar dat moest door de dame achter de balie worden geopend. “En dat doen wij alleen als u hier ook iets gebruikt!” “Ja, ja, dat doen we ook, maar ik moet zo nodig”, wiebelde ik ongeduldig.  Ik snelde terug en ja hoor, uiteindelijk ging de deur open. Hè, hè…. ohhh, wat een opluchting.

Teruggekomen ging Leo koffie halen. Eur 4,00 voor twee kleine kartonnen bekertjes. Suiker en melk en een roerstokje stonden aan het einde van de zaak, evenals de prullenbak. Daar zocht een dame tegenover me naar, met in haar hand hete thee en een druipend theezakje. Zij had ook nog een kruimelend bladerdeeghapje. Maar een schoteltje, welnee. Een papieren servetje en dat was het.

Dit is toch wel Nederland ten voeten uit. Veel betalen, maar service…. ho maar!!

Afgelopen zaterdag reisden we met de trein naar Harlingen. Direct na het ontbijt weg. Bij Gouda had ik nog nergens last van, in Amersfoort ook niet, maar in Leeuwarden had ik toch echt hoge nood. Nou ja, op zo’n station is zeker wel een toilet. En ja, zelfs drie, waarvan zelfs één invalidentoilet!! Maar alle drie hermetisch gesloten. Ik had Eur 0,50 uit mijn tas gediept, maar daar bleek ik niets aan te hebben. Al wiebelend las ik de instructie op de deur. Je moest betalen met je mobiele telefoon!! Wat een idioterie. Ik wilde mijn toestel al pakken, toen ik me realiseerde dat ik met mijn prepaid geen 0900 nummers bellen kon.

Daar stond ik dus en met mij nog wat andere mensen. Allemaal beteuterd te kijken naar die deuren. Ik werd zo woedend. Welke driemaalovergehaalde stommeling heeft dit bedacht?

Ik ben niet de enige die zich hierover opwindt. Klik hier voor een filmpje

(wordt vervolgd)