Kijk nou toch, in een klein winkeltje in de Herenstraat ontdekte Leo dit leesplankje. Beduimeld en wel, maar nog helemaal origineel, met een letterdoosje ook nog. Nee, we kochten het niet.
Maar dan springen de herinneringen meteen weer in ons geheugen. Hoe we leerden lezen met Aap, Noot, Mies. Hoe we keken naar de tekeningen van Jetses. Voor ons toen al een beetje ouderwets. Hoe we met ons vingertje langs de letters gingen. A-A-P en verderop zo’n moeilijk woord S-C-H-A-A-P.
Mijn moeder kocht de boekjes van Jetses. En zo leerde ik lezen, woorden aan elkaar leggen, wegdromen. Het opende een geheel nieuwe wereld voor me. En nog kan ik me volkomen verliezen in een boek.
Wie zou zo’n plankje bewaard hebben? Werd het gevonden nadat kinderen hun ouderlijk huis leeg ruimden. Of kwam het er tenslotte toch toe om al die “ouwe zooi” nou maar eens op te ruimen. En gaf iemand de tip om het te verkopen. “Levert vast nog een aardig centje op hoor!” Ja, het moest € 65,00 opbrengen.
En wie gaat het straks kopen? Een verzamelaar vast en zeker. Die het weer ergens opbergt. Tot de volgende opruimsessie…?
Wat een prachtige plankje! Ik zou het ergens neerzetten waar iedereen het kon zien.
Die plankjes zie je een enkele keer nog wel eens, maar het blikje met de letters nooit.
Ik kan het hele rijtje nog uit mijn hoofd opzeggen en zwelg weer even lekker in nostalgie.
Ja ik heb er ook lezen mee geleerd. Er was in de klas ook altijd een grote leesplank, voor het bord. Daar kon de juf dan het complete woord aan hangen en het plaatje. Daar had ik er een paar van., van die plaatjes. Meegenomen van de zolder van mijn eerste school. Het plaatje van Jet heb ik aan mijn dochter gegeven, voor haar dochter Jet
Ach, wat enig. En die andere boekjes ook.
Wie is er niet mee groot geworden, oh nee, dat was Calvé…
Aap noot mies…. ik herinner me het ook nog.