Schoonzus was begonnen de oude fotoalbums van mijn schoonmoeder op te ruimen. En daarbij stuitte op deze foto.
Niks bijzonders, gewoon mijn zus, moeder, mijn schoonmoeder en tante Fien. En de kinderen en ik natuurlijk. Leo maakte de foto.
Maar toch, behoudens de kinderen, Leo en ik, zijn ze niet meer in leven. Ja natuurlijk, mijn moeder zou al meer dan 122 jaar zijn, net als mijn tante en schoonmoeder. Mijn zus zou nog wel in leven kunnen zijn, 94 jaar…. tja, dat zou zo maar kunnen. Maar jammer, het heeft niet zo mogen zijn.
Dan ineens bedenk ik me dat onze kinderen nu ook al een beetje middelbaar worden….. En wij? We zijn inmiddels al even oud als onze ouders en tantes toen…….! Pfft, de tijd vliegt!
Jij in het rood met je zus tegenover je? Het was vast een feestelijke bijeenkomst waaraan je nu nostalgische herinneringen aan over houdt en die je koestert.
Confrontatie…!?
Lie(f)s.
van zo’n foto word je weemoedig, want zo,is het leven : we komen en gaan!
Oud voelen, oud zijn?
Jong blijven, oud worden?
Wat een simpele foto voor gedachten kan oproepen.
Koester de nostalgische herinneringen is mijn tip.
Vriendelijke groet,
Wat Sjoerd zegt heb ik ook: zelf voel ik me helemaal niet oud, maar ben het natuurlijk wel.
Mijn vader en moeder waren voor mij altijd oud, maar zelf voel ik dat helemaal niet…