Een autoped, wat had ik die graag willen hebben. Maar helaas, dat zat er niet in. Niet omdat het gevaarlijk was maar omdat het slecht zou zijn. Eén been zou altijd belast zijn en het andere niet. Dat zou tot ongelijkheid leiden. Ja ja, eigenlijk denk ik dat het vooral om centjes ging.
Dat belette me natuurlijk niet om regelmatig op een autoped te rijden. Ik leende hem van een vriendje of vriendinnetje. Lekker steppen door de straat. Haar in de wind, jasje open…!
Leo had er wel een. Die struinde van hot naar her. Ging ermee naar zijn oma, deed er boodschappen mee. Hij wel, maar wat had ik daar aan?
Nu zie je wel eens mensen op zo’n grote step, maar dat is toch niet helemaal hetzelfde. Nee, daarvoor moet je gewoon kind zijn.
Heb ik nooit gehad. Wij noemden ‘m ’trottinette’!
Lie(f)s.
Ik ken dit als een step, maar autoped vind ik een leuker woord.
Ja autoped is een leuk woord! en mijn broer en ik hadden er een en daar hebben we veel plezier op beleefd, lekker hard rijden over ons brede trottoir! (ook een mooi woord).
Bij de luxe uitvoering was het zitje als je deze omklapte ook de standaard. Toen ik een tweedehands fietsje kreeg, kreeg mijn kleine zus een step.
Autoped… alleen het woord al. Ik denk dat de kleinkinderen niet eens weten wat het is. Ik heb er nooit een gehad!