Het sneeuwt in Nederland en alle alarmen ratelen, knipperen. Al het nieuws draait rondom de verschrikkelijke sneeuw, de gladde straten.
Het OV ligt op z’n kont, want de treinen kunnen niet rijden, de bussen glijden van de weg en de auto’s ook. We moeten dus maar thuiswerken, raadt Rijkswaterstaat. En dat terwijl we nu beschikken over allerlei handige en verwarmende snufjes. Een moderne auto piept bij elke abnormaliteit, geeft een seintje als je te ver naar links of rechts gaat, heeft zelfs een technisch trukje voor als het glad is en je weg wil rijden. Maar dat werkt wel op modder, maar niet op sneeuw!! Op Schiphol loopt alles in het honderd, want er is een tekort aan anti-ijsmiddel.
En ik vraag me af, hoe deden we dat vroeger? In de barre winter van 1963 zat ik op de MULO. De tram reed, de school was open, er waren voldoende kolen voor de grote kachel in het handwerklokaal. Elke dag was er eten, kookte mijn moeder.
Mijn vader, huisschilder, was “uitgevroren”. Maar hij bleef niet thuis, hij ging de bakker of de melkboer helpen, die met moeite het holletje aan het einde van de straat op konden met hun handkar. Want brood en melk moest er wel bezorgd worden.
In mijn slaapkamer stonden de ijsbloemen op de ruiten. Op mijn bed lagen wollen dekens en ging een rubberen kruik mee. Een vriestemperatuur van -10 was niet ongebruikelijk. Je trok een extra trui aan, deed een sjaal om. Maar we hadden natuurlijk geen thermo-ondergoed of gewatteerde kleding, zoals dat nu te koop is.
Nee, als ik nu naar Nederland kijk, zie ik een beetje zielig volkje. Vastgeroest in regels en procedures, niet meer in staat om zelf oplossingen te bedenken. Een volk van Jan Salie, zou Potgieter zeggen.
Die winter van 1963. Mensen skiënd in de duinen, een ijswal aan het strand. Één kachel in huis, niets geen cv. We schaatsen hele dagen, waren niet moe te krijgen. We schaatsten zelf van Noordwijk naar de Kagerplassen, ik mocht mee met mijn oudste broer en zijn vrienden. Wat was ik trots. Mooie herinneringen.
Gelijk heb je!
Lie(f)s.
Voor mij ook herkenbaar uit mijn jeugd. Maar ja, toen hoefde we ook nergens naar toe, met vliegtuig of auto.
Ik vond het geen feest hoor. In het vooronder aan boord vroren mijn dekens vast aan de betimmering. Het condens van mijn adem werd ijs. Ik had wel die warmwaterzak mee.
Het OV heeft niet allemaal elektrisch verwarmde wissels. Er rijden veel meer treinen en trams. De kosten om daarin te investeren worden niet gedaan ivm de klimaatverandering. In landen met andere winters wordt daar wel geld in gestoken. Het intensievere OV wordt elektronische gemonitord. Door de zware belasting door langere tijd sneeuw achter elkaar werden door de sneeuwdruk foutmeldingen gegeven. Ivm de veiligheid moet dat eerst gecontroleerd worden en daardoor krijg je vertraging. Tegenwoordig wonen mensen op grotere afstand van hun werk waardoor er meer verkeer en reisbewegingen zijn. De situatie is niet vergelijkbaar met vroeger. Ik begrijp wel waarom er nu problemen zijn.
Men laat zich natuurlijk gek praten door de media. Ook in de jaren 70 en 80 hebben we winters gehad met vorst en sneeuw. Ergens in de jaren 90 heb ik nog geschaatst op de Rotte en ik heb nog foto’s van de sneeuw rond 2005.
De zelfredzaamheid is ver te zoeken tegenwoordig. Op mijn slaapkamer vroor het in de winter, niks geen kruik of dubbel glas, of een verwarmde deken. Heerlijk. We hebben eens vastgezeten met een bus in de greppel naast de weg. Iedereen eruit en helpen. De chauffeur kon ook niemand bellen. Dat waren belevenissen in mijn jeugd.
IJsbloemen op de ruiten!
Nu heb ik triple glas in mijn huis.
Nostalgische groet,
Die barre winter herinner ik me ook heel goed. Iedere dag, echt iedere dag schaatsen! En dan warme ranja drinken, daar op die ijsbaan in Dordrecht. En verder… we hadden geen auto en geen televisie. We werden dus ook niet voortdurend gewaarschuwd en gealarmeerd. En inderdaad, wollen dekens en een kruik. En ijsbloemen. Die zou ik nog wel eens willen zien. En dan heel hard ademen vlak bij de ruit. Kwam er een gaatje…