“Het dorp” van Wim Daniëls. Een boek over hoe het was, vroeger in de dorpen, hoe het steeds vaker anders wordt. De nieuwe tijd, net wat u zegt.
Kleine dorpen, waar het leven rustiger is dan in de stad. Waar mensen elkaar kennen, groeten, helpen. Waar nog met paard en wagen werd gereden en dan, langzamerhand de auto en landbouwmachines hun intrede doen.
En de ruilverkaveling zorgt voor nog een grotere verandering. TV en telefoon geven het laatste zetje.
De welvaart wordt groter, het sappelen om het bestaan verdwijnt. Maar ook de gemeenschapszin wordt anders, minder hecht.
De onontkoombare veranderingen brengen het dorpsleven in een andere stemming. Wim Daniëls schrijft er uitgebreid over, met liefde en kennis. Maar soms ook wat al te uitvoerig. Dat maakt dat ik stukken in het boek soms oversloeg.
Ik hoor zijn stem. Beetje langzaam, maar passend bij alles wat hij beschrijft, of het nou een boek is of op t.v..
Het boek heb ik niet gelezen. Ik had er geen zin in omdat een ander boek, over de Mulo, me zo was tegengevallen
Er zijn gewoon veel te veel mensen bijgekomen. Daar moet snel een einde aan komen. Dat dorpsgevoel is volgens mij ver te zoeken.
En de voorplaat van het boek is de Hervormde kerk in mijn dorp, Ilpendam. daar gaat de rest van het boek trouwens niet over.