Hoe gaat het?

Bij het doorzoeken van mijn fotoarchief vond ik dit Vietnamese meisje. En ik vroeg me af hoe het met haar zou gaan. Ik zal het nooit weten….

Want ik ken haar niet, ik heb haar zelfs nooit gesproken, Ze liep op de markt in Bac Ha en ik vond haar zo mooi gekleed. Nu is ze alleen een gezicht op een foto, die ik maakte in het voorjaar van 2001. Bijna 15 jaar geleden dus. In die tijd kan er veel gebeurd zijn.

12-hoe-zou-het-gaan

Stapelen

Deze week bestond voornamelijk uit stapelen. Volle dozen vóór en lege dozen ná de verhuizing van jongste. Van struinen door de IKEA en pakken van de vele stapels goederen, die daar zijn. En dan nog de stapels papier en karton die bij zo’n verhuizing onontbeerlijk zijn. Gelukkig waren de stapels dozen te overzien en al met al was de verhuizing zo gepiept. Wij hoefden ook niet te sjouwen, dat werd gedaan. Zo buffelen als deze mannetjes in Vietnam was dus gelukkig niet aan de orde.

Stapelen is ook het weekthema bij Stuureenfoto. Heb je ook foto’s van grote stapels, doe dan ook mee.

 

Voorzichtig hoor!

Je kunt natuurlijk wachten tot iedereen voorbij is, of zo beleefd is om te stoppen. Maar dan sta je daar wel heel erg lang. Het beste is je zomaar in het gewoel te sorten en te hopen dat iedereen om je heen rijdt…. (klik op de foto om het filmpje te starten)

Vervoer

Toen wij in 2001 in Vietnam waren verbaasden wij ons over het vervoer per fiets. Niets leek te gek, alles kon wel op de een of andere manier op een bagagedrager gestouwd worden. En de fietsen waren van een kwaliteit om te huilen, gammel, oud, roestig en zonder enige luxe.

Toch kwam alles wel goed aan, van aardewerk potten tot varkens, van zakken graan tot stapels rijstvellen voor de loempiaatjes.
Dat was in 2001, maar ik vraag me af hoe het er nu zal zijn. Hopelijk zijn die oude fietsen inmiddels ingeruild voor wat betere exemplaren.

Kleurrijk

Al weer een hele tijd geleden, in 2001 om precies te zijn, waren wij in Vietnam. We maakten de reis van Saigon naar Hanoi en bezochten ook  Bac Ha. Daar wordt regelmatig markt gehouden waar de minderheden hun waren komen verkopen. De vrouwen van de Hmong dragen schitterend geborduurde kleding. Ik vond het zo fascinerend dat ik wel foto’s kon blijven maken.

Onderweg

Wie reist ontmoet veel mensen. Met sommige heb je totaal geen contact, omdat de taalbarrière dat verhindert. Sommigen willen ook niet gefotografeerd worden en dat begrijp ik ook wel. We zijn tenslotte geen aapjes!
Maar toen ze even was afgeleid, kon ik het toch niet laten deze vrouw op de markt in Bac Ha (Vietnam) te fotograferen. Ik vind haar zo mooi, dat een vergroting zelfs al vele jaren op onze werkkamer hangt.

Warboel

  Soms moet ik er op letten dat ik tijdens de vakantie niet constant aan het fotograferen ben. Ik zie zo veel, wil zo veel onthouden en vaak is het dagelijks leven zo anders dan hier.
Dat levert dan foto’s op zoals deze, genomen ergens in Vietnam. Hoe kunnen ze hier nou nog ooit wijs uit worden? Je kunt alleen maar hopen dat het allemaal goed mag gaan.
De foto werd gemaakt in 2001, dus misschien is alles al lang en breed veranderd. Ook daar staat de tijd (en de vooruitgang) tenslotte niet stil

Claustrofobisch

Dit deed niemand van ons westerlingen na. Een Vietnamese jongen, die voor de toeristen showde hoe je een Cu Chi tunnel in moest.De opening was niet groter dan een A4-tje.

Je kon de tunnels wel in, maar dan waren ze ietsjes groter, maar nog steeds claustrofobisch nauw.

Vietnam-Cu-Chi-tunnel