Statistieken

De moderne wereld hangt aan elkaar van statistieken. Niks interessants om te lezen, maar soms onontbeerlijk. Maar wie wordt er nou blij van zo’n verzameling cijfers en… zijn ze eigenlijk wel zo duidelijk te begrijpen?


In eerste instantie bracht ik dit beeld in de ten-toonstelling in het postkantoor niet in verband met cijfers. Ik dacht aan krukken om op te zitten. Vond het wel vreemd dat er ook heel lage krukjes waren. Voor kinderen misschien…. Maar toen ik de hele hoge krukken zag, waar je absoluut niet lekker op zou zitten, bekroop me de twijfel. Ik keek op het labeltje. En dat bleek geen prijskaartje, maar een aanduiding voor een statistisch cijfer. Elke “kruk” stond voor een inkomen. Hoe hoger de kruk, hoe hoger ook dat inkomen dus. En toen werd alles veel duidelijker.

En zo ziet de grafische voorstelling eruit.
De krukken waren gegroepeerd naar diverse woonwijken in Rotterdam en zo kon je duidelijk zien waar de grootverdieners woonden en waar de kleine luiden hun huis hadden. Dat is toch een creatieve manier om saaie cijfers zichtbaar te maken?

Ontmoeting…

Zomaar ineens was het er…! Een gezellig terras, midden op het grote plein waar normaal de markt gehouden wordt. Met wat kraampjes, eet- en drinkstandjes en lummelende mensen, die genoten van de zon.
En daar zat hij… Een man, die ik zou bestempelen als “Paradijsvogel”. Heerlijk op zijn gemak, tafeltje, glaasje wijn en gekleed als…. Ja hoe zou je dat omschrijven? Netjes, maar beslist niet doorsnee. En dat hoofd, pure inspiratie voor schilders en fotografen. Ik raapte al mijn moed bij elkaar en vroeg of ik hem fotograferen mocht en die foto mocht gebruiken op mijn blog. “Geen enkel bezwaar, maar… ik wil wel weten wat je over me schrijft.” Ja, dat spreekt vanzelf. Ik kreeg zijn kaartje, waarop als beroep luisteraar stond. En toen startte het gesprek vanzelf. Hij was hulpverlener geweest, gepensioneerd en genoot nu van het leven. En als hij dan zo zat of ergens liep, dan kwamen de verhalen van anderen vanzelf. Ik begreep het volkomen. Met zo’n man kun je praten. Over het leven, voorspoed en tegenslagen. Iedereen heeft een verhaal, maar niet iedereen wil luisteren. Hij dus wel. Hij straalt uit van het leven te genieten, te weten welke krenten er in de pap te vinden zijn, ondanks de moeilijkheden die overwonnen moeten worden. Dat niks hoeft te zijn zoals het lijkt.
Ik moest weer verder. Hij hief het glas en ik zei “To the good life”. Hij lachte. Leuke ontmoeting op een heerlijke zonnige zomeravond.

Oud en nieuw

Toen ik van de plannen hoorde om op het mooie postkantoor op de Coolsingel een groot flatgebouw te plaatsen, stonden mijn haren meteen overeind. Nee, dat zou toch zonde zijn. Maar nu ik gezien heb wat er komt, ben ik toch minder sceptisch. Allereerst blijft het postkantoor in zijn volle glorie bestaan. Niks slopen, maar renoveren dan wel restaureren. En het blijft voor het publiek toegankelijk. In wat nu de grote hal is, komen winkels en horeca. Op het plan zag het er mooi uit, met glans en verfijnde smaak. Of dat allemaal ook werkelijk zo uit zal pakken, blijft nog ongewis. Maar laten we hopen op een goeie afloop. Hoeveel het allemaal gaat kosten weet ik niet. Niet weinig, maar zo blijft in ieder geval een stukje kostbare historie in Rotterdam bewaard.

In de toren die op de binnenplaats gebouwd zal worden, komt een hotel en ook appartementen. Met prachtige raampartijen, speels en aantrekkelijk. Veel licht en lucht. De ruimte onderin blijft ook voor iedereen toegankelijk en komt de ingang naar het hotel, dat de eerste verdiepingen van die toren zal beslaan. Ik vond het beslist geen gek idee. We zullen er aan moeten wennen, want hoogbouw blijft onvermijdelijk. Wie zulke mooie appartementen zal kunnen betalen….? Tja, er zal altijd wel een “happy few” zijn. Maar een nachtje slapen in dat hotel, ach wie weet…?

Oud wordt nieuw…

Na het bibliotheekcollege wilden we graag nog wel wat meer zien over de bouwplannen in Rotterdam. We kennen de enorme gebouwen in Singapore, Hongkong en Japan. Maar hoe willen ze dat nou in Rotterdam inpassen? Dus gingen we zondag naar het oude postkantoor aan de Coolsingel. Eén van de gebouwen die niet gebombardeerd werden op 14 mei 1940. Gelukkig maar, want het is een prachtig art-deco gebouw. We waren er vroeger wel geweest, toen er nog loketten waren en ik er postzegels kocht. Maar na het vertrek van de PTT stond het leeg. Afgedankt, nutteloos. Zo nu en dan werd er nog wel eens iets georganiseerd, een winkel of show. Maar we vreesden dat de sloophamer er bruusk een einde aan zou maken. Gelukkig was dat geen optie. Maar de plannen om er een enorme toren met hotel en woonhuizen op te zetten riep ook weerstand op. Hierover vertel ik morgen.

Nu konden we in de grote fraaie hal maquettes en plannen bekijken over de toekomst van Rotterdam. Blijkbaar ligt die toekomst de bewoners na aan het hart, want er was, ondanks de hitte, grote belangstelling. Morgen vertel daar wat meer over.
(WordPress is overgegaan op een nieuwe lay-out. Ik moet daar nog erg aan wennen. Ik wilde een diashow hier zetten, maar dat lukte me niet. Het is dus gewoon een rijtje foto’s geworden.)

Fraaie binnenkomst
..als in een kathedraal
statige lampen
mooie mozaiekvloer..
mooie tegels
..maar ernstig beschadigd

Bouwen in Rotterdam

Regelmatig volgen wij een bibliotheek-college. Dat is meestal een lezing met beelden van ongeveer een uur over uiteenlopende onderwerpen. Afgelopen dinsdag hield Arjen Knoester, senior stedenbouwkundige van de gemeente Rotterdam een lezing over de hoogbouw in de stad. Want wie denkt dat er nu wel genoeg hoge flats in mijn stad gebouwd zijn heeft het helemaal mis. Rotterdam mikt op de bewoners die beslist niet in de buitenwijken of randgemeenten willen wonen, maar in de stad zelf. Dicht bij alles wat een stad tot stad maakt. Maar…, waar laat je die mensen? Op de beperkte plekken die er nu nog over zijn, komen dus hoge, hogere en hoogste gebouwen te staan. Mooi? Soms wel, soms niet. Dat is natuurlijk een kwestie van smaak. Maar met bouwen in de hoogte komen ook een heleboel problemen mee. Waar laat je de auto’s van die bewoners of hebben ze meer behoefte aan een fietsenstalling? Hoe maak je de woningen ook prettig bewoonbaar, licht en luchtig? Waar moet dan het groen en de buitenruimte komen? En met zoveel hoge gebouwen moet de begane grond ook gezellig en mooi zijn. Hoe richtenh we dus de “plinten” in?
Vanzelfsprekend kon dat alles niet in een uurtje gepropt worden, maar kregen we een globaal beeld van wat er op stapel staat.

Toekomstbeeld, fictie of realiteit?

Controle…

Afgelopen maandag moest ik voor de jaarlijkse controle naar het IJsselland Ziekenhuis. En al voel ik me prima, toch blijft zoiets altijd spannend. Ik had een paar dagen tevoren bloed laten prikken en daarvan weet je ook nooit wat ze zullen vinden.
Maar gelukkig, alles was helemaal in orde. Nou ja, iets verhoogde bloeddruk. Maar dat is normaal, dat heb ik altijd. Toch de stress misschien? Maar als de cardioloog zegt “Tot over een jaar”, valt alle spanning weg.
Deze grote opgeplakte puzzel had ik al gezien. Hij vrolijkt de gang op, want een beetje steriel is zo’n ziekenhuis wel. En dat kan best een beetje deprimerend zijn. Maar ik had er nu geen last van. Zingend en huppelend verliet ik het ziekenhuis 😉


Geen schilderij maar een enorme puzzle…

Natuur in de stad

Natuur-in-de-stadLangs het terras van een Vietnamees restaurant in het centrum staan deze planten. De grote bladeren lijken wat op klimop. Het is ook familie van de klimop, maar dit zijn echte naam is Fatsia Japonica.
Ik denk dat de warme zomer van vorig jaar de plant goed bevallen is. Ze voelde zich thuis en bloeide en daar komen dan van die nu flinke bollen met bessen/zaaddozen. Best wel een bijzonder gezicht. Het geeft het terras een subtropisch sfeertje en daar zal het wel om te doen zijn. Maar hoe dan ook, ik hou wel van dit soort natuur-uitspattingen tussen al het beton en steen.

Verspilling….!

Verspilling.jpgIn Rotterdam werd op 5 mei een Bevrijdingsfestival gehouden. Dat is al enkele jaren zo, maar wij waren er nooit heen. Ook dit keer lieten wij het aan ons voorbij gaan. Maar heel veel mensen trotseerden het slechte weer en gingen er wel heen. En omdat je van al die muziek en feestelijkheden honger kan krijgen, hadden sommigen wat te eten en te drinken bij zich. Maar wat gebeurde? Bij de entree werden die etenswaren afgenomen en in de kliko gestort. Het is een gratis festival en dan moet op de een of andere manier wel gezorgd worden voor inkomsten. Dus stonden er diverse tentjes met (behoorlijk prijzige) etenswaren. Het schoot diverse mensen in het verkeerde keelgat. Want aan de ene kant propageren om vooral geen eten te verspillen, maar aan de andere kant eten weg mieteren omdat er geld verdiend moet worden, is toch te gek voor woorden.

Onverwacht….

Rotterdam-kralingen.jpgWie Rotterdam zegt, ziet waarschijnlijk meteen een woud van hoge flats voor zich. Moderne architectuur, zakelijkheid, glas, staal en beton.
Maar wie dit plaatje ziet, denkt eerder aan iets dorps. Toch is dit een onmiskenbaar stukje Rotterdam en in elk seizoen weer anders. Het is de driehoek tussen Vijverweg, Slotlaan en Hoflaan in Rotterdam-Kralingen. En telkens als wij op weg naar Trompenburg zijn, moet ik hier even stilstaan en genieten van zo’n liefelijk dorpsgezicht. Alle hectiek en zakelijkheid van de stad lijken hier verdwenen. Maar vergis je niet, het is een stukje van Rotterdam waar de havenbaronnen en zakenlieden van weleer hun toevlucht zochten. Een mooie en rijke buurt, waar menig groots plan is voorbereid…. 😉

Op jacht…

meeuw.jpgHoe druk het ook is op het Binnenwegplein, de meeuwen laten zich niet verjagen. Driftig stappen ze rond, hun kraaloogjes gericht op iedereen die iets eetbaars in zijn hand heeft. En dat zijn er op vrijdagavond nog wat mensen. Want overal staan eettentjes en zo rond zessen valt er dus heel wat te snaaien. Wat zou hij kunnen scoren…? Een kind laat een patatje vallen en hup, daar heeft de meeuw het al opgepikt. Er lopen ook wat duiven, maar die zijn een beetje dom. Voordat die in beweging komen, is de meeuw hen al voor. En alles wordt gulzig opgeslokt.
Niet iedereen kan de dieren waarderen en eigenlijk vind ik het wel een beetje vies. Maar zo nu en dan heb ik ook bewondering voor hun handigheid. Ach, zo komt elkeen wel aan zijn kostje…