Tentoonstelling

In het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam bekeken we de tentoonstelling “Lust for Life” met het werk van Ed van der Elsken. Hij maakte foto’s in een tijd dat fotograferen nog niet zo wijd verbreid was als het nu is. Nu kiekt Jan en Alleman er op los en worden we overspoeld met foto’s.

Ed van der Elsken was een echte mensen-fotograaf. Niks geposeerd, maar mensen in het echte leven. In de hippietijd in Amsterdam maakte hij prachtige foto’s van de “paradijsvogels” die er rondliepen. Maar ook maakte hij honderden foto’s op zijn reizen naar verre bestemmingen. Niet altijd onder de fijnste omstandigheden, niet vrolijk, maar hartverscheurend. Bij het zien van de foto’s die hij in Bangladesh maakte, voel je nog steeds de pijn die toen geleden is.

De dia’s werden niet altijd goed bewaard en daardoor waren ze bijna onherstelbaar beschadigd. Gelukkig heeft het Nederlands Fotomuseum er voor gezorgd dat de dia’s nog net op tijd gerestaureerd konden worden. Ook dat wordt in de tentoonstelling belicht. Nu kunnen we dus gelukkig nog genieten van die vele duizenden prachtige beelden.

Misschien gaan we nog wel een keertje kijken. De tentoonstelling is nog tot 6 oktober 2019 te zien.

Kinderlijk genoegen…

Het was nog even dubben of ik wel zou gaan wandelen, want het regende donderdag. Maar toch besloten om te gaan en de weergoden te trotseren. En dat pakte heel gezellig uit.

Zes dames waren er en we namen dit keer eens een nog niet zo vaak belopen gebied, het Hoge Bergse Bos. Een wandeling daarheen had ik al eens uitgezocht. Maar jammer genoeg kun je bij het uitzoeken op de computer niet zien of je echte wandelpaadjes neemt of dat het meer asfalt is. En dat laatste bleek het geval. Maar toen we iemand aan het maaien zagen, vroegen we hem de weg.

Het vee-hek door en daar stonden we meteen in wild 😉 gebied. Het paadje was net gemaaid. Verderop stuitten we op een heel stuk met uitbundig groeiende bramen. En dan worden keurige dames opeens weer kinderen. We plukten en snoepten van het fruit. Een dame zocht en vond nog een plastic zakje en scharrelde haar toetje van de dag bij elkaar. Dat het soms een beetje regende maakte de wandeling juist nog leuker. Want deze vrouwen zijn toch zeker niet van suiker!

Trammuseum

Aanstaande zaterdag is er weer een open dag in het Trammuseum van de Stichting RoMeO inRottrerdam. Het museum draait volledig op vrijwilligers en is niet elke dag geopend. Wie er een kijkje wil nemen, zou dat dus komende zaterdag kunnen doen. Wij brachten al eerder een bezoekje en dat is altijd leuk. Zoveel oude trams en bussen staan er en ze zijn bijna allemaal ook van binnen te bezichtigen.

Ook staat er een van de eerste metrostellen. Keurig opgeknapt en in oude luister hersteld. Nou ja, wat schrijf ik, oude luister. Als je zo’n wagon van binnen bekijkt, dan blijkt dat de reis vroeger stukken simpeler was. Nauwelijks luxe, harde stoelen en banken. En nog maar weinig technische snufjes.

Vroeger ging ik met de tram naar de middelbare school. En toen ik dan laatst in zo’n oude tram stapte, wist ik het meteen weer. De banken, met handgrepen aan het gangpad, de mechanische bel en het bordje “de aandacht van het personeel niet afleiden”.

De bus was ook soberder dan nu. Al zag ik wel dat de vloer toen gewoon egaal was en dat ik nu opstapje op- en af moet in de bus. Het slingeren is nog steeds hetzelfde vrees ik 😉

Even uitpuffen…

Vlak bij de markt en de bibliotheek in de stad staat een enorme lange bank. Gewoon voor iedereen te gebruiken en dat doen heel veel mensen dan ook. Om even lekker bij te praten, om even uit te rusten, een tukkie te doen, om een patatje te eten of de nieuwste aankopen te bekijken.

Zelf zitten wij er ook wel eens op. Dan kijken we naar alle mensen die voorbij gaan. Lang, dun, dik, gehaast of met een bedachtzaam loopje, met of zonder boodschappen, met de benenwagen of op de fiets. Je ziet van alles voorbij gaan. En als het dan zo’n heerlijke, beetje zomerse dag is, niet te warm, niet te koud, klein beetje wind maar niet te veel, dan is die bank al snel vol. En dan kan ik het niet nalaten om een foto te maken.
Lekker Rotterdams plaatje, niet dan….?

Naar de markt…

Vorige week wilde ik een stukje lopen en Leo ging mee. En hij wilde nu eens niet langs de Rotte maar even naar de stad, naar de markt.

Of zoals ze in Rotterdam zeggen: “Effe naar de mart”. Goed voor altijd wel een leuk plaatje, een tas vol met groenten en fruit en soms ook nog een plant. Of een paar lapjes stof om een bloesje van te maken. Maar vaak ook gewoon een loopje over het leukste stuk van de stad. Want op de markt kom je van alles tegen. Je hoort er verschillende talen, ziet er mensen van allerlei pluimag en het geurt (of stinkt) je overal tegemoet. En met een beetje geluk is er wel een marktkoopman die iets leuks roept.

Wij gingen voor olijven, maar onderweg raakten onze tas vol met kersen, granaatappels en paprika. We zouden die olijven bijna nog vergeten zijn. Maar gelukkig vonden we bijna aan het eind een gezellige kraam, vol met noten, zuidvruchten en ja, dus ook olijven. Missie geslaagd.

Robbeneiland

Denk nou niet dat ik even naar Zuid Afrika ben geweest, want dit is Robbeneiland, vlakbij Rotterdam

Want in dat grote, drukke en industriële Maasvlakte-gebied ligt dit eilandje. De eerste opzet was een plek te maken voor grote tankers om aan- en af te meren. Dat werd de Nijlhaven. Maar waarom dan niet meteen iets wat meer aantrekkelijks te maken? En zo werd het piepkleine eilandje voorzien van een strand en wat gras. De rest moest de natuur zelf doen en dan maar hopen dat er wat leven zou komen. En dat kwam er. Vogels vonden het wel een geschikte plek, maar ook de zeehonden die rond de Maasvlakte zwemmen liggen er graag. Bij een beetje gunstige wind en wat zon zijn het er heel wat. Wij spotten er meer dan tien! Het eilandje is niet toegankelijk, maar er varen wel regelmatig schepen voorbij. De zeehonden houden al dat verkeer nauwlettend in de gaten en zodra een schip iets te dichtbij komt floepen ze allemaal het water in.

Rommelmarkt

Zaterdag was er rommelmarkt bij ons winkel-centrum. Diverse kraampjes met vooral veel te ontspullen zaken. Ik vind dat altijd heerlijk om rond te snuffelen, maar kopen, ho maar! En aan kannetjes en blikken kan ik maar moeilijk voorbij lopen. Toch bleef ik sterk.

Maar dan, op het laatst zag ik nog een leuk blikje. Voor 50 cent werd ik de eigenaar. Nou ja, de koffiezegels vinden er een mooi plekje in. Wat wil een mens nog meer?

Er was ook muziek, want het North Sea Festival 2019 draait zich warm voor Rotterdam. Dus stond er een muziektent, waar ik niet graag had willen spelen. Want van zwart zeildoek en in de brandende zon. Maar de sfeer was goed en de muzikanten en zangeres lieten zich niet door de hitte smoren. Het was al met al een zeer zonnige zaterdag!

Boom

Wanneer ik naar de metro loop, kom ik langs een flinke en mooie boom. Er staan in mijn wijk duizenden bomen, maar dit is een bijzondere. Het is een Liriodendron tulipifera ook wel “tulpenboom” genoemd. Hij bloeit op dit moment en de bloemen lijken een beetje op, ja juist, tulpen. Je moet natuurlijk wel even naar boven kijken om de gele bloemen tussen de bladeren te zien. Dat blad lijkt ook een beetje op een tulpenvorm en is nu mooi groen, maar verkleurt in de herfst naar prachtig geel. Het kan een flinke boom worden, zo’n 20 tot 30 meter hoog. Ik weet precies waar hij staat en kijk er altijd met extra aandacht naar. Toch mooi zo’n bijzondere boom in de buurt…!

Statistieken

De moderne wereld hangt aan elkaar van statistieken. Niks interessants om te lezen, maar soms onontbeerlijk. Maar wie wordt er nou blij van zo’n verzameling cijfers en… zijn ze eigenlijk wel zo duidelijk te begrijpen?


In eerste instantie bracht ik dit beeld in de ten-toonstelling in het postkantoor niet in verband met cijfers. Ik dacht aan krukken om op te zitten. Vond het wel vreemd dat er ook heel lage krukjes waren. Voor kinderen misschien…. Maar toen ik de hele hoge krukken zag, waar je absoluut niet lekker op zou zitten, bekroop me de twijfel. Ik keek op het labeltje. En dat bleek geen prijskaartje, maar een aanduiding voor een statistisch cijfer. Elke “kruk” stond voor een inkomen. Hoe hoger de kruk, hoe hoger ook dat inkomen dus. En toen werd alles veel duidelijker.

En zo ziet de grafische voorstelling eruit.
De krukken waren gegroepeerd naar diverse woonwijken in Rotterdam en zo kon je duidelijk zien waar de grootverdieners woonden en waar de kleine luiden hun huis hadden. Dat is toch een creatieve manier om saaie cijfers zichtbaar te maken?

Ontmoeting…

Zomaar ineens was het er…! Een gezellig terras, midden op het grote plein waar normaal de markt gehouden wordt. Met wat kraampjes, eet- en drinkstandjes en lummelende mensen, die genoten van de zon.
En daar zat hij… Een man, die ik zou bestempelen als “Paradijsvogel”. Heerlijk op zijn gemak, tafeltje, glaasje wijn en gekleed als…. Ja hoe zou je dat omschrijven? Netjes, maar beslist niet doorsnee. En dat hoofd, pure inspiratie voor schilders en fotografen. Ik raapte al mijn moed bij elkaar en vroeg of ik hem fotograferen mocht en die foto mocht gebruiken op mijn blog. “Geen enkel bezwaar, maar… ik wil wel weten wat je over me schrijft.” Ja, dat spreekt vanzelf. Ik kreeg zijn kaartje, waarop als beroep luisteraar stond. En toen startte het gesprek vanzelf. Hij was hulpverlener geweest, gepensioneerd en genoot nu van het leven. En als hij dan zo zat of ergens liep, dan kwamen de verhalen van anderen vanzelf. Ik begreep het volkomen. Met zo’n man kun je praten. Over het leven, voorspoed en tegenslagen. Iedereen heeft een verhaal, maar niet iedereen wil luisteren. Hij dus wel. Hij straalt uit van het leven te genieten, te weten welke krenten er in de pap te vinden zijn, ondanks de moeilijkheden die overwonnen moeten worden. Dat niks hoeft te zijn zoals het lijkt.
Ik moest weer verder. Hij hief het glas en ik zei “To the good life”. Hij lachte. Leuke ontmoeting op een heerlijke zonnige zomeravond.