Herinnering

Dit plaatje op de zeurkalender bracht me terug naar 1992. Geen jaar met een gouden randje, want mijn zus werd heel ernstig ziek en dat had nogal wat gevolgen. Manlief dreigde ook nog zijn baan te verliezen. Nou ja, zorgen alom.
Maar we gingen op vakantie, naar Libre in Zuid Frankrijk. Een lange reis en ik was dan ook blij dat we het bordje naar het dorp zagen.
Het ging een smalle bergweg op, met 11 haarspeldbochten. Achterin hoorde ik onze kinderen zuchten. Goeie grutten, wat een hoogte. Leo concentreerde zich hevig op de weg en liet merken dat ook hij het een lastige klim vond. Ik zei niks, maar God hoorde me brommen. Ik heb het sowieso niet op bergen en mijn hoogtevrees speelde danig parten.
Ik zag het voor me, elke dag naar beneden en weer terug. Leo en de kinderen wenden snel aan die route, maar ik lag ‘s nachts in bed te tellen. Nog zoveel dagen, dat is 11 x 2 minimaal die vermaledijde bochten nemen. Ik reed dan wel niet zelf, maar toch had ik telkens het zweet in mijn handen.
Leo vergat een keer iets en wilde weer terug naar boven. Nog een keer die rotweg, nog een keer die angst, nog een keer 22 bochten. Ik leed in stilte.
Toen kwam de dag dat we ergens reden en ik zei dat we links af moesten. Oh, dus hier naar rechts, zei plaaggeest Leo, die het wel goed gehoord had. Nee!!!! Ik gilde het uit, want rechts lag een ravijn van vele honderden meters diep. Het was het breekpunt. Eenmaal terug in het vakantiehuis kreeg ik het zo benauwd, dat ik beslist niet langer wilde blijven. We besloten terug naar Nederland te gaan. Dag vakantie, dag zon, dag rust,
Het heeft nog een paar jaar geduurd voor ik weer naar een bergachtig gebied durfde. Hoe een paar lijntjes een herinnering weer terug kunnen brengen….

Bewaren

Bewaren

Stukje Nederland

Bettie’s nieuwe fotoserie heet Nederland in het Buitenland. En of wij ook wel eens een stukje Nederland over de grens tegenkwamen? Nou en of, en nog wel een flink stuk hiervandaan. Want deze foto nam ik in Nagasaki (Japan). Daar ligt de bakermat van de buitenlandse handelsbetrekkingen van Japan. Van 1641 tot 1859 mochten hier Nederlanders wonen en handel drijven met Japan, zij het onder strikte voorwaarden.
Tegenwoordig wordt het stukje weer zo veel mogelijk in originele staat teruggebracht. Er is een winkeltje met Hollandse producten, zoals Delfts blauw (natuurlijk), chocola en stroopwafels.

Uitgeteld

Helemaal uitgeteld was ie, na dat bezoek aan Todi. Zijn vrouw had nog energie voor 10, liet hem op het bankje zitten en ging nog even shoppen. Zelfs het uitzicht kon hem niet meer boeien, na een paar minuten dommelde hij weg ….

Uitzwaaien

Wat je belooft, moet je nakomen. Dus stonden wij afgelopen donderdag om half twee ‘s nachts voor de deur van onze jongste zoon. Die vond dat helemaal niet gek, integendeel. Hij was klaarwakker en helemaal klaar voor zijn vakantie. Zijn koffer stond gepakt met duikspullen en we konden zo vertrekken naar Schiphol.
Vandaar uit vloog hij, via Lissabon, naar Mozambique, waar hij de komende weken gaat duiken. Wil je hem volgen, klik dan op deze link.

Hij zal dus wel heel veel onder water vertoeven en bijzondere vissen en andere dieren zien. Toch zullen wij ook weer blij zijn als hij weer hier boven water komt 😉

 

 

Geisha

Ook in Japan is dit een zeer ongebruikelijk tafereel. Ik zag deze geisha in Kyoto en herinner me dat het fotograferen niet erg op prijs werd gesteld. Maar zo’n mooi plaatje laten lopen vond ik toch wel heel erg jammer.

Er moeten uren en uren werk in de make-up en het arrangeren van de kleding gaan zitten. En gezien de minieme pasjes, is het lopen op die slippers ook niet al te comfortabel. Maar mooi is het wel!