Ontspullen

Ontspullen, iedereen kent het woord wel, maar ik geloof niet dat het in de Dikke Van Dale staat. Nou ja, we weten in ieder geval wat het betekent. Doodgewoon alle ouwe meuk weggooien. En dat doen we dan bij voorkeur aan het begin van het jaar, want het was er weer druk vorige week, bij het Milieupark in Rotterdam. Lange rij auto’s met ladingen troep, dozen rommel en zakken afval. En er waren er al een heleboel geweest ook, zo te zien aan deze rij met volle containers. Het ruimt wel op. Jammer is alleen dat we binnen een jaar weer met nieuwe rotzooi zitten… 😉 😉 😉

Ordelijk

Sommigen kijken er vreemd van op als ik in een winkel een foto maak. Toen ik deze maakte, kreeg ik zelfs luidruchtig commentaar van twee heren. “Wilt u ons er ook nog op?” werd me gevraagd. Toen ik vriendelijk maar beslist antwoordde dat het me daar niet om te doen was, begrepen ze het helemaal niet. Wat was er nou zo spannend aan die knotjes wol?
Nou als ze willen weten waarom, moeten ze dit blog maar lezen. Omdat ik dit zo mooi vind, al die kleurtjes, netjes gesorteerd en ordelijk opgeborgen. Maar ja, dat is vast te veel om te vertellen.
 blogfoto-april-15-C-04

Valentijn

Deze schattige kaart kreeg Leo toen hij nog maar een klein Leootje was. Hij lag in het ziekenhuis met buikvliesontsteking, dat was in 1951. En het was natuurlijk helemaal niet er gelegenheid van Valentijnsdag, maar gewoon om hem op te vrolijken. Toch is het wel degelijk een originele Valentijnskaart, kijk maar naar de achterkant.

   

Lief hè?  Zo vind je nog eens wat bij het opruimen.

En nu….

Zo, de laatste snippers vuurwerkrommel zijn weg geveegd. De koelkast is weer wat leger, onze buiken wat dikker. En de flessen kunnen vandaag allemaal naar de glasbak 😉

1-lege-flessen

(Nee, dit is niet bij ons. Dit fotografeerde ik al in september. Ergens in Frankrijk was het feest al veel vroeger begonnen…)

Afval

Wat hebben we toch veel spullen en wat gooien we toch veel weg. Dit was nog maar een klein deel van wat er gisteravond allemaal op de Zeedijk in Amsterdam stond. Afgedankt, weggegooid, van geen waarde meer. Ongetwijfeld veel afval van de horeca, maar ook toch wel huisvuil. Wat een troep!

10-consumptiemaatschappij

Muizen

Midden in alle rommel van onze kamer renovatie liep er ineens een muis(je) over de vloer. Niks om bang voor te zijn, maar het is toch een beetje vies, vind ik. Zo nu en dan hoorden we hem  rommelen en er lagen ook wat keuteltjes. Tijd voor een muizenval dus. Alsof ie het geroken had, want sinds ik die heb geplaatst, hebben we geen muis meer gezien.

Dat we ze misschien al veel langer in huis hadden, bleek toen we ook een grote doos op zolder opruimden. Bovenop lagen wat knutselspullen, onder tussen penselen, plakband en verf, twee pakken macaroni. Ooit bedacht om dat gebruiken voor een collage, maar eigenlijk helemaal vergeten. Nou die muizen niet hoor! In alle rust hebben ze de twee pakken compleet en totaal opgepeuzeld. Ons restte niets anders dan twee lege zakken, met een keurig geknaagd gaatje erin.

Klein hoekje

Hier thuis is het nog steeds een beetje puinhoop. Spullen opgeslagen, kale wanden, bank midden in de kamer, geen tafel, geen opbergplek.Een beetje kamperen in je eigen huis. Deze week komen schilders en vloerenleggers, volgende week kunnen we de boekenkast weer op z’n plek zetten.

Maar er is altijd wel een kopje thee en dat boek zit ook wel snor.

Dus zelfs tussen alle rommel zit geluk in een klein hoekje 😉

Bron: Pinterest

Rommelmarkt

Afgelopen weekend hadden we een kraam gehuurd op een rommelmarkt. Ik had mijn kasten en kastjes eens grondig bekeken en er diverse  zaken uitgehaald. Met diverse dozen reden we zaterdag in alle vroegte naar Leiden, om daar tot de ontdekking te komen dat ik me vergist had en dat de rommelmarkt pas de volgende dag zou zijn. Nou ja, foutje helaas.

Zondag kwam de herkansing en weer reden we om kwart voor zeven weg. Nu was het parkeerterrein bij de markt wel vol en we konden nog maar net een plekje vinden. Het leek ons een heleboel, maar toen de dozen uitgepakt waren, bleek het toch stukken minder te zijn dan anderen hadden uitgestald. Al meteen kwamen diverse opkopers neuzen en nog voordat we goed geïnstalleerd waren had ik al wat verkocht.

Goed voorteken dus. Je ziet op zo’n markt allerlei types voorbij komen. Graag had ik een paar foto’s gemaakt, maar dat vond ik toch niet zo netjes. Bij vlagen werd het druk en stonden er diverse mensen voor onze kraam. We hadden ook een doosje met ansichtkaarten, die mijn schoonmoeder in de loop der tijd

 

had ontvangen en bewaard. Oude kinderkaarten, stadsgezichten van allerlei Nederlandse steden, met name van Rotterdam. Voor wie het verzamelt, viel er wat te zoeken. De prijs stond er ook bij. Voor 0,25 kreeg je één kaart, nam je er vijf, dan kostte het één euro. Een man kwam voorbij en keek eens tussen de kaarten. Op zijn gemak liep hij alle kaarten door en legde zo nu en dan iets opzij. Na een kwartier had hij vijf kaarten uitgezocht. Hoeveel kost het? Maar toen ik zei dat hij een euro moest betalen, legde hij de kaarten zonder meer terug en vertelde dat hij er nog over na moest denken (!).  Niet meer terug gezien. Een andere koper vroeg of het horloge dat ik voor één euro te koop had nieuw was? En een etuitje met naaigerei was voor 0,50 nog te duur voor een ander. Maar al met al werd onze kraam steeds leger. Niet alles werd verkocht, maar we hebben toch een leuk winstje gemaakt. En niet te vergeten, een leuke dag beleefd! En wat er aan spullen over is gebleven, staat nu bij de kringloopwinkel.

Rommelmarkt

In de loop der jaren vullen onze kasten zich met spullen die hun beste tijd gehad hebben. Of niet meer nodig zijn, of die we niet meer zo mooi vinden. En dan komt het moment dat die spullen weg moeten. Te goed voor de vuilnisbak, maar ook niet meer nodig in ons huis. Dus gaat het naar de rommelmarkt. In de hoop dat het nog een beter tweede leven zal hebben.
Dat dacht de man in Kyoto ook, toen hij deze verzameling buiten zette. En rommelmarkt is ook het weekthema bij Stuureenfoto. Doe je ook mee?

 

Zoeken

Soms kun je zo oneindig zoeken naar iets dat er gisteren nog gewoon was en ineens, op onverklaarbare wijze, is verdwenen.

Zo zocht ik vorige week naar de briefopener. Die ligt altijd op een speciale plek in een kastje. Hij is gesneden uit zwart ebbenhout en al tamelijk oud. Iemand bracht hem voor me uit Afrika mee en ik was meteen weg van het mooie gezichtje en het glanzende hout.
Nou zijn we al een een tijdje aan het opruimen en dan kan er wel eens wat worden weggegooid, wat eigenlijk moet blijven. Maar dit leek ons toch niet iets dan je gedachteloos weg kiepert. We zochten op alle mogelijke plaatsen, maar zonder resultaat. “Dan zal ie toch wel met de vuilnisman zij meegegaan”, dacht ik tenslotte gelaten.

Maar toen ik een netjes open geritste envelop zag, besefte ik dat die ná de vuilnisophaal was gekomen. Hij moest dus nog ergens zijn! Vuilnisbak, boekenkast, papierbak, keukenla… nergens te vinden. En waar vond ik hem? Tussen de glazen in wat bij ons “de bar” heet. Blijkbaar achteloos en zonder het te beseffen weggelegd.

Pfft…. een pak van mijn hart.