Verjaardag

verjaardag.jpgVandaag word ik 70 jaar. Gek, dat scheelt maar één dag met gisteren, toen ik nog (maar) 69 was 😉
Maar 70 klinkt en lijkt veel ouder. Niet dat ik daar erg veel om maal. Want 70 is toch een mooie leeftijd en ik ben van plan om er nog heel veel jaren bij te doen. Maar wat zo’n cijfer toch een impact heeft. Nou ja, ik wil er ook niet al te lang bij stil staan.
We zullen vandaag vast wel ergens koffie gaan drinken, met zulke lekkere taartjes er bij. Mhhmm, misschien nemen we er wel twee.. of drie! Het leven moet tenslotte gevierd worden.

En…. ik heb een rood tshirt aan. Rood is sowieso een favoriete kleur, maar het is vandaag ook Dress Red Day. De dag dat we aandacht geven aan hart- en vaatziekten. Dat moeten we natuurlijk elke dag doen, maar vandaag dus nog een beetje extra! En je weet, ik heb alle reden om zo’n dag te vieren.

Aznavour

Okay, de stem van Charles Aznavour begint een beetje broos te worden. Maar wat wil je, hij is inmiddels ruim 91. En aan pensioen denkt hij niet. Integendeel, hij treedt nog steeds op. Geweldig toch?

Tijd

Als je jong bent, is tijd iets heel anders dan als je ouder wordt.  De bevrijding, in 1960 nog maar 15 jaar terug, leek mij toen een eeuwigheid geleden.

En hoe keek je naar je ouders? Ik was een nakomertje, dus mijn ouders waren al stokoud in mijn ogen. Maar mensen van 30, och hemel, die leken toch ook al tamelijk bejaard. Pas later, met zelf kinderen en een leeftijd met meerdere kruisjes, besefte ik dat mijn ouders toen echt nog niet zo bejaard waren als ik dacht.

In de ogen van onze kinderen waren wij natuurlijk ook niet meer zo jong als we ons voelden. Toen jongste op de kleuterschool zat, werd ik een keer apart genomen door de juf. Ze vertelde me dat er iets in de kring besproken was. Onze jongste had toen gezegd: “Ja dat is lang geleden, want toen was mijn moeder nog jong”. “Wanneer was dat dan wel?” “Nou”, sprak de wijsneus, “in de Middeleeuwen of zo”.