Flintstones

Vorige week nog had Leo een paar filmpjes van The Flintstones zitten kijken. Zomaar, voor de leut. Een beetje jeugdsentiment…
En toen was ik in Hoorn en gingen Bettie en ik naar het Museum van de 20e eeuw. En kijk, daar was een kleine tentoonstelling over de Steentijd-familie. Leuk om te zien wat er (toen ook al) aan merchandising te koop was. En natuurlijk de vele tekeningen uit de serie. Er werden ook filmpjes gedraaid. Wie op de link onder de foto klikt, kan ook nog opnieuw genieten van zo’n filmpje 😉

Flinstones

Klik hier voor een klein filmpje

Boek

Boek-Harry-BanninkMet heel veel plezier luister ik naar de Grote Harry Bannink-podcast. Ik ben dol op de liedjes van Harry Bannink en toen ik ergens las dat dit boek uit was, reserveerde ik het meteen in de bieb. Zo leuk om te lezen over een bescheiden, sympathieke en gewoon gebleven man. Die geen showbizz kuren had, maar rustig zijn zelf meegebrachte boterhammetjes at. Die geen sterren op hun nummer zette, maar wel voor hen nummers schreef die behoren tot ons cultureel erfgoed.
Veel anekdotes kende ik al van de podcast, maar toch heb ik ze weer met evenveel plezier gelezen. Met zijn muziek op de achtergrond natuurlijk 😉

Wereldberoemd

In Tuindorp Vreewijk ontdekten we ook deze muurschildering. Ter herinnering aan Milkbar Aurora, destijds wereldberoemd op Rotterdam-Zuid. Daar kwamen jongens en meisjes bij elkaar, om te praten en milkshakes te drinken. En gehaktballen te eten. Onschuldig vertier, maar o,o, wat waren de ouders van die jongens en meisjes destijds bezorgd om hun kroost. Wat moest er terecht komen van die nozems, met hun lawaaiige brommers en hun vetkuiven?

Wat voor toekomst hadden die meisjes, met hun petticoats, korte rokjes en hun opzwepende dansen? Nou ja, we weten het nu. Ze zijn brave burgers geworden. Opa’s en oma’s, die soms verhalen vertellen over die goeie ouwe tijd 😉 😉 😉

Jeugd

Dit lied ga ik steeds beter begrijpen. Want hoe ouder je wordt, hoe meer je terug kijkt naar “vroeger”, toen je jong was.

 

 

Jeugdsentiment

Vorige week las ik hier een stukje over een draagbare cassetterecorder. Leo en ik hadden wel niet dezelfde, maar een Nordmende. En we namen hem mee op reis, naar Griekenland. Met natuurlijk de nodige bandjes. Nou ja, ik denk een stuks of drie hooguit, want meer hadden we er niet.  En heel die reis, ruim 8000 kilometers, draaide dat ding en zongen wij mee. Zoals deze bijvoorbeeld:

 

Nostalgie

Als we naar de markt gaan, gaan we meestal ook naar de kerkbazaar.
En deze week lag, in de allereerste doos die ik zag, het Muizenboek.
Dat heb ik als kind zo vaak gelezen, dikke tranen om gehuild en in angst gezeten of het ooit weer goed zou komen met die arme muisjes. En daar lag het weer. Helemaal zoals ik me herinner, een beetje verfomfaaid, met losse blaadjes, maar nog verder helemaal intact.
En voor 50 eurocent laat je dat niet liggen. Eerst moet het gerepareerd worden en dan gaat het bij de andere boeken, op de zolder. Om zo nu en dan nog eens terug te lezen.
 

 

Jeugdsentiment

Laatst kwam het gesprek op liedjes uit onze jeugd. De eerste jeugd-radio uitzendingen, met Jos Brink en Theo Stokmans. En met Rob de Nijs, Trea Dobbs en niet te vergeten The Buffoons. Een vriendin uit Twente was er helemaal gek van.

Coronationstreet

Al zappend kwam ik gisteren ineens een aflevering van Coronationstreet tegen. Al jaren heb ik daar niet naar gekeken, maar ineens was ik weer een tiener. Toen mijn moeder en ik op donderdagavond keken. Dat was de avond dat mijn vader ging kaarten en wij dus heerlijk konden zwelgen in de serie. Eigenlijk ging het over niets, zomaar een doorsnee straat ergens in Engeland. Maar dat was nou juist het leuke, allemaal mensen die gewoon deden. En deze vonden we de leukste: Ena Sharples, de roddeltante met de scherpe tong, die haar medebewoners bekritiseerde in The Rovers Return Inn.

Puur jeugdsentiment!

 

Jeugdsentiment

Een zondagochtendconcert in de Doelen in Rotterdam. Normaal gesproken een nogal “bejaarde” toestand. Maar bij het concert van deze jongens waren toch ook heel veel jongeren gekomen. En de zaal ging uit z’n dak. Even waren we weer pubers, die hun lijven niet stil konden houden.