Herinneringen

Toen ik afgelopen woensdag dit plaatje op de kalender zag, moest ik meteen aan mijn
moeder denken. Ik zag haar zitten in het park, naast haar zus. En ik hoorde haar zeggen, “Ik wou dat ik nog twintig was en wist wat ik nou weet”.
Ze had haar leven vast anders ingedeeld. Maar ja, dan zou ik er vast ook niet zijn geweest, dan was dit blog er niet en waren onze kinderen niet geboren. Dus is het maar goed dat we niet in de toekomst kunnen kijken. Wel terug en och, dan komen toch ook heel veel leuke dingen naar boven.

175 jaar !!

feestje Afgelopen weekend vierden wij feest. Zwager werd dit jaar 70, schoonzus 65 en dan zijn ze binnenkort ook nog eens 40 jaar getrouwd. Dat is samen 175 jaar en wel een reden om een feest te vieren.
Vrijdagmiddag werden wij verwacht in De Biestheuvel in Hoogeloon, waar we met een drankje verwelkomd werden. Er was voor alles gezorgd en we konden met de familie gezellig samen zijn. Er hoefde niets en er was van alles mogelijk. Dus zaten we lang buiten, kletsen we met elkaar over alles en nog wat. Onze zoon speelde gitaar en wij zongen mee. De kleinkinderen (onze neefjes) speelden met elkaar, amuseerden zich kostelijk en werden een beetje verwend.

Bewaren
Zelfs de kleinste lachte en wipte in zijn maxicosy en huilde alleen als hij honger had. Dan kwam zijn flesje en was hij weer tevreden.
Een heerlijk en relaxt weekend, waarin we spelletjes deden, in een fietstrein door de Kempen reden en met een GPS in de hand een wandeltocht maakten. Schoonzoon stelde op You Tube een playlist van een gros door ons gekozen liedjes samen, variërend van Eddy Christiani tot Coldplay en alles wat er tussen past. Ondertussen hieven we het glas en genoten we van de heerlijke avond. Heel laat lag tenslotte de laatste op bed. Maar de volgende ochtend waren we allemaal weer keurig present voor de brunch.
Zondagavond keerden we weer huiswaarts. Het was een heerlijk feest, waar we nog lang en vaak met veel plezier aan terug zullen denken.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Vrolijk Kerstfeest

Eéns per jaar mag het platenkoffertje naar beneden,
en komt deze platenhoes er uit.
Want dan is het tijd voor kerstmuziek.
De kinderen vonden de Kerststal zo leuk.
Ze keken er naar op hun knietjes en wisten telkens weer andere dingen te ontdekken.
Nu staat hij weer in de kamer, een beetje beschadigd en op veel plaatsen geplakt.
Maar voor mij hoort hij bij Kerst.
Ik wens jullie allemaal een Kerstmis toe met veel gezelligheid,
familie en vrienden, warmte en vooral
vrede!

12-kerststal

Het familiediner

Fascinerende televisie, vind ik “Het familiediner”. Niet vanwege een spetterende presentatie, veel effect of lichtshow, maar omdat ik niet kan begrijpen hoe mensen zo lang boos kunnen blijven en zich zo kunnen ingraven in hun frustraties.
Ik zou natuurlijk beter moeten weten, want mijn vader was de koppigheid zelve en heeft meer dan 30 jaar niet gesproken tegen zijn broer.

Toen de “vrede” weer getekend was, ontstond binnen no time een nieuwe onenigheid en spraken ze weer niet met elkaar. Waarover het ging? Geen idee, maar echt belangrijk was het niet. Het verpestte alleen de sfeer als de familie weer eens bij elkaar moest komen. En de familieband werd er ook niet door verstevigd. Ik ken mijn eigen neven en nichten niet.

De ruzies in het TV-programma gaan soms werkelijk nergens over. Oom A. heeft tante Z. niet gegroet of zoon B. werd niet gevraagd voor het feestje bij zus Y. Nou ja, denk ik, dan praat je er toch een keer over. Je zegt eens wat je op het hart ligt en dan zand erover. Maar nee, hoor, pietluttige kwesties blijven door sudderen en soms jaren lang wordt er niet gesproken of komt men niet bij elkaar over de vloer.

Maar dan staat daar ineens Bert van Leeuwen op de stoep en kan er vaak wel weer gepraat worden. Niet altijd, want er blijven natuurlijk ook echte diehards. Die volharden in hun koppigheid. Ik vraag me af wat ze doen en voelen als je geen kans meer hebt om het goed te maken. Dan zit je opgezadeld met eeuwig durende spijt, frustratie. Of zou ze dat ook onberoerd laten?

Uitbuiken

Vandaag even rust. Geen grote schalen, geen ingewikkelde gerechten, geen grote tafels en mooi opgemaakte schotels. We hadden een heerlijke Eerste Kerstdag met gezin en familie bij elkaar. Met cadeautjes en heerlijk eten, met een lach en een klein traantje.

En nu dus even uitbuiken. Geen net kloffie, maar een gemakkelijke joggingbroek en vooral geen dwingende zaken. Rustig nagenieten….

Gelijkenissen

“Wat een schatje… Hij (of zij) lijkt echt sprekend op….” Het is vaak het eerste commentaar bij een pasgeborene. Soms is de gelijkenis ook heel duidelijk, soms zit het in kleine dingen.
Het eerste wat mij opviel toen onze oudste geboren werd, waren zijn oortjes. Net zo gevouwen randje als zijn papa. Bij het opgroeien bleek hij uiterlijk ook het evenbeeld van zijn vader te zijn.
De jongste had in ieder geval de haarkleur van mijn moeder en porceleinblauwe ogen. Maar van wie hij die heeft, weet ik niet. Toen hij opgroeide herkende ik ook duidelijk dat hij net zo adrem was als oma. Maar in zijn houding herkende ik dan weer mijn vader. Ze hebben van allemaal wat.
Je kunt er geen invloed op uitoefenen, het gebeurt allemaal. Inmiddels zijn het flinke mannen, op wie we stapeldol zijn!

Gezellig

Omdat we dit jaar 40 jaar getrouwd zijn, gingen we met de hele familie een weekendje weg. Gezellig samen in één groot huis, lekker eten, lekker kletsen en heerlijk relaxen. Jammer dat de weergoden het ons niet gunden om van het terras te genieten. Want net toen de champagnekurk knalde, begon de storm en kletterde de regen uit de lucht. Maar dat mocht de pret niet drukken, binnen werd het feest voortgezet bij een uitgebreide tafel met lekkere hapjes.
Er waren mooie cadeaus voor ons en de jongens vatten de afgelopen 40 jaar samen in een sketch, op de muziek van onze jonge jaren.
We gingen naar de dierentuin en aten ´s-avonds in het stadje.
Na een uitgebreid ontbijt bezochten we ook nog het kasteel, want dat wilde de jongste wel heel graag.
Een heerlijk weekend, waar we met veel plezier op terug kijken.

 

Familie

Wat doe je als het thema van Take-a-pic “familie” is? Je hele foto-album doorspitten is geen optie. Trouwens bij ons staan de oude foto’s in een grote doos; inplakken is nog altijd een item op ons to-do lijstje.

Dus gebruikte ik een collage van analoge foto’s, waar de hele familie op staat. Het is de hoes die ik maakte voor een cd met “huiskamergeluiden”, geluidsopnames van toen de kinderen nog (heel) klein waren.

Ik maak meteen maar van de gelegenheid gebruik. Take-a-pic houdt op, maar de challenges gaan door op een nieuw blog: www.stuureenfoto.wordpress.com.