Delfts blauw…

bakfiets.jpgWandelend in Delft kwam ik deze bakfiets tegen. Aan zoiets kan ik niet voorbij lopen, er moét een foto gemaakt. Maar thuis bedacht ik “wat moet ik er mee?”, want in mijn haast om verder te gaan op die kouwe dag was ik vergeten wat details te fotograferen. Van wie zou die bakfiets zijn en wat wordt er mee bezorgd? Een korte speurtocht op Google bracht me naar dit artikel.
Die mooie bakfiets is al tamelijk oud. Vroeger was ie groen. Maar een fikse opknapbeurt, een dosis creativiteit en hulp van Royal Delft maakte de fiets tot een soort van vuilniswagentje. Want het afval van Café de Oude Jan wordt met deze fiets naar de ondergrondse container vervoerd. En dat gebeurt dus niet onopgemerkt. Mooie promotie toch!
Ook oude spullen kunnen met een beetje moeite opgevrolijkt worden en hun nut nog altijd bewijzen.

Portretten

Ach, de koning zal er wel aan gewend zijn om zijn eigen portret en dat van zijn vrouw tegen te komen. Maar misschien schrikt hij toch wel een beetje wanneer hij in een restaurant in Delft zich even terug wil trekken. Tja, ook een koning moet toch ook zo nu en dan wel eens?

En dan staat hij ineens voor een meer dan levensgroot portret van hemzelf. Als aanduiding dat nou juist dáár de heren wc is. En Máxima staat op de deur van de dames. Leuk gevonden vind ik, maar of Willem-Alexander het zal kunnen waarderen….?
Ben trouwens ook benieuwd wat er vandaag weer voor hem en zijn gezin bedacht is. Ik ga zo kijken, want dat hoort gewoon bij Koningsdag!

Teatime

Op een zonnige dag ging ik met vriendin Irene naar Delft. We namen dit keer niet de trein, maar de bus. Lekker op ons gemak, ondertussen rondkijken en een tour door het Groene Hart van Nederland maken.
Na zo’n rit lustten we wel een kopje koffie en dat is in Delft geen probleem. We ontdekten op de Markt een echte tearoom. Voor het terras was het nog niet zonnig genoeg, maar binnen konden we ook prima zitten. Bij Ten to Three Teakozen we weliswaar niet voor thee, maar voor een heerlijke koffie met iets erbij. Alles gezellig geserveerd in mooie kopjes en op leuke schoteltjes, geheel in stijl. 

De naam van de zaak is geïnspireerd op de laatste regels uit het gedicht “The Old Vicarage, Grantchester” van de geliefde Engelse oorlogsdichter Rupert Brooke, die met deze slotregels de Engelse traditie van afternoon tea vastlegde.

“Say, is there Beauty yet to find? And Certainty? and Quiet kind?
Deep meadows yet, for to forget The lies, and truths, and pain? . . .
oh! yet Stands the Church clock at ten to three?
And is there honey still for tea?”

Hoewel er erg veel roze in het interieur zit, is het toch niet zoetig of kitscherig. Echt een zaakje om lekker met vriendinnen bij te praten. Ze zitten ook in Rotterdam en bij de volgende shoppingtour ga ik ook daar eens kijken.

Delfts blauw

Wereldberoemd en intussen gebruikt voor meer dan alleen aardewerk. Want dit zijn geen harde stenen, maar zachte kussens, bedoeld om in het vliegtuig nog een beetje comfortabel te slapen. Waar te koop? Op Schiphol natuurlijk!!

Straatje

Zomaar een straatje, ergens in een kleine stad in Nederland. Wat mensen voor hun huis, rustig, geen verkeer, geen auto’s. Al kostte het wel wat moeite om die eraf te houden. Maar de kleuren zo mooi, zo schilderachtig.

Ik ben geen schilder, maar schilderachtig is het wel. Mijn eerste gedachte is “Vermeer”, maar het is geen Delft. Het is Zutphen op een mooie warme zondagmiddag….