Laatste roos…

laatste

Toen Hans afgelopen maandag de rozen snoeide, kwam hij aan met deze. De laatste roos van de zomer. Ze was nog een beetje in de knop, maar op de vensterbank kwam haar schoonheid toch nog helemaal tot bloei. Ze geurt zelfs nog uitbundig.
Wie had dat nou toch gedacht, want de volgende dag had het flink gevroren.
Ook op de wandeling kwamen we nog wat bloeiende rozen tegen.
Ze lijken zo teer, maar vergis je niet. Het zijn sterke overlevers.

Natuur in de stad

Natuur-in-de-stadOp de meest rare plaatsen schiet plotseling een plant uit de grond. Je vraagt je af hoe die daar nou kan komen.
Waar komt dat kleine zaadje Vingerhoedskruid nou vandaan en hoe kan dat daar, in dat kleine spleetje, dan tot ontkieming komen, ja zelfs gaan bloeien? Fascinerend…
Zou je het op die plek met opzet willen planten lijkt het me geen lang leven beschoren. Nog concurrentie ook van een gewone paardenbloem. Maar dapper groeit het door en geeft die lantaarnpaal een lief kleurig accentje.

Natuur

Gek toch… wij mensen verbazen ons over de lange winter, de koude lente. De natuur zegt niks maar wacht met uitlopen tot de temperaturen een beetje aangenaam zijn. En dan, dan volgt er een groeispurt. Want nog nooit heb ik de bomen en struiken zo snel in bloei zien komen. Was er eerst nog geen zweempje blad of bloem te zien, in een paar dagen staat alles in volle bloei. Jammer dat het dan ook weer zo snel weg is, maar laten we niet klagen. Gewoon genieten van al dat moois…. Geweldig toch?

Klein geluk

“Ja alles, alles kan een mens gelukkig maken. Een zingende merel, de geur van de zee.
De zon die doorbreekt, een vers kopje thee “, zong René Froger.
Er is helemaal niet veel nodig om gelukkig te zijn.
Afgelopen zondag was het heerlijk weer om in de tuin te werken. De winter er uit en de lente erin, zal ik maar zeggen. Overal weer opkomend groen en toen, ineens, zag ik ze langs de vijver staan. Al helemaal in bloei, de Maartse viooltjes. Misschien dat een ander ze onkruid vindt, maar ik vind ze heerlijk. Al jaren probeer ik ze ergens uitbundig te laten groeien en dit jaar, ja bingo!
Dus (klein) geluk!

Bloemen

Soms vraag je je af waarom de ene plant of struik het wel doet en de andere niet. Als het nare insecten of slakken zijn, zie je dat snel genoeg. Maar waarom bij mij de floxen tegen de klippen op groeien, maar slechts mondjesmaat bloeien, is me een raadsel.Wat het wel doet en dat al sinds we hem aanplantten, is de Kirengeshoma Palmata. Vreemde mondvol voor Japanse wasbloem. Elk najaar sterft zij af maar komt weer op in het voorjaar. Lange tijd lijkt het niet zo veel te worden. Vooral veel, maar fraai groen blad, zeg maar. Maar dan, in augustus, verschijnen in eens de knoppen aan de toppen van de takken. En die geven de laatste zomerdagen nog even acte de présence.  

Nog ééntje

Ze droop van de regen, maar wat werd ik er blij door.

Door de stromende regen kwam ik thuis en zij wachtte aan de pergola. Een laatste restantje zomer.

Helaas, nu is het definitief voorbij, de regen van gisteren heeft haar helemaal doen verleppen en de blaadjes zijn afgevallen.

Nu moet ik het doen met de herfstbloeiers en verkleurende bladeren. Ook mooi!!

Gluren bij de buren

In de tuin van onze buren staan al sinds jaar en dag pioenrozen. De vorige buurvrouw was daar weg van, maar telkens als ze op z’n mooist waren, was ze op vakantie. Ik heb ze wel eens voor haar gefotografeerd, maar dat was toch niet helemaal het zelfde. De nieuwe bewoners hebben de tuin niet veel veranderd, dus staan de pioenrozen ook dit jaar weer volop te stralen. En ik geniet mee. Gewoon gluren bij de buren 😉

Zomaar

 

Zomaar zitten in de zon, die zich nu van zijn beste en warme kant laat zien.
Heerlijk, met naast me een lekker kopje koffie en een krentenbol. Met een boek om te lezen en om me heen de geluiden van druk doende vogels. Daar zit een koolmees luidruchtig te piepen, op het hek zoekt een merel naar nog meer strootjes en pluisjes om zijn nest te bekleden. Bij de buren bloeit de magnolia en hier vertoont de sierappel al wat kleur. De duiven koeren op de pergola. Zomaar, midden in de week. Mmmmm, puur geluk.
 

Niet iedereen is zo lui als ik. Er zijn wat buren druk in de weer met hogedrukspuit of schuurmachine. Verderop wordt getimmerd en ik ruik vagelijk een verfgeur.
Maar ik laat me niet gek maken. Er ligt nog genoeg werk om af te maken, dingen om over op te winden. Maar dat moet even wachten. Ik moet eerst genieten van de lente.