Afval

Niet alleen vrijdag maar ook zaterdag namen Leo en ik deel aan een excursie van de Wereldhavendagen 2017 en stond een excursie naar “de vuilnismannen van de haven” op het programma. We hadden geen idee wat we ons daar bij moesten voorstellen. Maar tijdens een leuke en vlotte presentatie leerden we dat het familiebedrijf Bek en Verburg meer dan een gigantische taak heeft aan het ophalen, sorteren en verwerken van het afval dat wordt aangeleverd door schepen van over de hele wereld.  Ze doen dat in alle Nederlandse zeehavens en zorgen ook voor de afvalverwerking van binnenvaartschepen. Een huishouden heeft al zoveel afval, dus je begrijpt dat er tonnen en tonnen afval van die schepen komt. Je kunt het zo gek niet bedenken: plastic, papier, kapotte TL-verlichting, toner-cartridges, maar ook stoelen, stuwhout, batterijen, koelkasten, blik. Wel ruim 150 verschillende soorten afval!
Bek en Verburg komt langszij de schepen en haalt het afval zo op. Zo veel mogelijk begint men daar al met scheiden. Later in de grote loodsen wordt alles verder gescheiden. Afval is niet waardeloos, maar vormt op zichzelf weer een grondstof, want 93% van wat wordt weggegooid, wordt weer hergebruik en de gescheiden goederen gebruikt men om andere producten te maken.
Na de presentatie werden we in drie groepen verdeeld en kregen we achtereenvolgens nog wat uitleg van de directeur, liepen we langs de diverse afvalgroepen en mochten we een kijkje nemen aan boord van één van de ophaalschepen. En wie nou denkt, dat we een beetje smerig thuis kwamen, heeft het goed mis. Alles was opmerkelijk schoon. De schepen leken wel zo van de werf af te komen. Het blonk ons tegemoet. En hoewel het afval hier en daar wat raar rook, zag het er ook beslist opgeruimd en netjes uit. Alles was duidelijk gestructureerd. Een mooi en nuttig bedrijf, waar we best trots op kunnen zijn.

This slideshow requires JavaScript.

Fietsen

1997: overal fietsen in het straatbeeld

Bron: De Telegraaf -augustus 2017

In 1997 maakten wij onze eerste grote reis, naar China. Dat land was toen al bezig aan een enorme economische groei. Meteen bij aankomst werden we overweldigd door de ongelofelijk hoogbouw, waaraan 24 uur per dag gewerkt werd.
Er reden al wel veel auto’s, maar er waren nog veel meer fietsen. Rijen fietsen bij het station, rijen fietsen bij een markt en als het spits was, zag je onafzienbare rijen fietsers op de wegen. In Beijing zag ik een bakfiets met op de bak een stoeltje, waarop oma zat als een prinses. Ze keek ons aan met een blik van “Arme witnekken, jullie moeten lopen, maar ik word gereden!”
Een fiets was toen nog een heel bezit voor de meeste Chinezen. Al zullen ze al wel gedroomd hebben van een autootje.
Nu rijden er zoveel auto’s in China dat de lucht soms niet meer te harden is. En heeft datzelfde Beijing alweer een ander probleem: waar laten we al die oude en kapotte fietsen? Ach ja, tijden veranderen…

Bewaren

Rotzooi

rotzooi-grote dozen kunnen niet in de papierbakWie een beetje nadenkt, begrijpt dat dit soort afval niet in de papierbak kan. Het past zelfs niet in de grote kliko. die wij bij het huis hebben staan. Dat is met heel veel verpakking zo. Je kunt het klein en plat maken, dan lukt het je misschien om in de kliko te proppen.
Maar in de meeste gevallen kiezen wij ervoor om die grote dozen naar het milieupark te brengen. Helaas, niet iedereen doet dat. En dus staat er regelmatig dit soort rotzooi bij de papiercontainer. En dat maakt het straatbeeld er niet netter op.

Afval

Wat hebben we toch veel spullen en wat gooien we toch veel weg. Dit was nog maar een klein deel van wat er gisteravond allemaal op de Zeedijk in Amsterdam stond. Afgedankt, weggegooid, van geen waarde meer. Ongetwijfeld veel afval van de horeca, maar ook toch wel huisvuil. Wat een troep!

10-consumptiemaatschappij

Natuur in de stad

Geen fraai perk met bloemen, geen monumentale boom.
Gewoon een paardenbloem, groeiend tussen stenen, tegen beter weten in.
Vrijwel iedereen loopt er aan voorbij, onnadenkend gooit iemand zijn afval er naast. Een hond snuffelt aan haar en heft dan zijn poot op. Och, je zou voor minder het bijltje er bij neerleggen.Maar nee hoor, ze blijft fier rechtop staan en bloeit alsof ze in een frisse wei staat.

Afval

Sinds kort hebben wij hier drie grote afvalbakken in de voortuin staan. Gelukkig niet in het zicht, maar wel prominent aanwezig. Een capaciteit van ruim 700 liter afval. Het principe van afvalscheiding vind ik prima. Maar de manier waarop ….. Waarom wordt er niet gestreefd naar minder verpakking en dus minder afval? Moet een plastic doosje nou echt een aluminium deksel hebben en daarom heen nog een bedrukt kartonnetje? Drie soorten afval voor één product.

Bron: You Tube

Eigenlijk zou ik het liefst terug willen naar die ouderwetse zinken vuilnisbak, die minimaal elke week geleegd wordt, statiegeld op glas en plastic flessen en een schillenboer langs de deur, aan wie we ons gft-afval kunnen geven.Of ben ik nou toch die vervelende ouwe zeurende muts aan het worden?

 

Rotzooi

Hoe je het wendt of keert, het oude jaar wordt met rotzooi uitgeluid of het nieuwe jaar ingeluid. Net hoe je het bekijkt. Want dit troffen we gisteren aan bij de plastic afvalcontainer. Er kon niets in, omdat ie afgesloten was vanwege mogelijk vuurwerk vandalisme.Daar word ik treurig van… wat een troep!!  

 

Blikjes

Sommige dingen zijn nu zo gewoon, dat je je bijna niet kunt voorstellen dat we het ooit zonder hebben gedaan. Hoe gemakkelijk pakken we niet een paar blikjes uit de koelkast.
Toch is dat blikje pas in de late jaren vijftig bedacht en kreeg de uitvinder, Ermal Fraze er in 1963 patent op.
Vijftig jaar later zijn er al miljoenen blikjes gemaakt, gevuld en leeg gedronken. En helaas ook nonchalant weggegooid. Want vol meenemen is geen punt, leeg mee terugnemen en netjes in de vuilnisbak deponeren is iets heel anders. Behalve in Duitsland. Daar worden de blikjes netjes opgeruimd. Want als je een leeg blikje laat slingeren, is er altijd wel iemand die het meeneemt en het statiegeld gaat innen.

Spreuk van de week

  Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.

Als mensen je steeds weer kwetsen, denk dan aan ze als aan schuurpapier.
Ze kunnen je krassen en pijn doen, maar uiteindelijk zul jij glanzen en zij
eindigen bij het afval.

Chris Colfer