Wandelen

Ook al maak je een wandeling voor de zoveelste keer, er is altijd wel iets nieuws te ontdekken. Gisteren maakte de Ganzenpas een wandeling in de buurt. En dan kom je bijna automatisch uit bij de Rotte. Tussen de rivier en de Ommoordse huizen ligt een stuk groen, met een parkachtig landschap, een kinderboerderij en weides waar koeien en paarden grazen. Er strijken regelmatig allerlei vogels neer en zo zagen we gisteren dat de zwaluwen erg laag vlogen. En ineens begrepen we het. Op de paaltjes van het hekwerk zaten jonge zwaluwen, die door hun snel aanvliegende ouders (bij)gevoed werden. Het was een niet alledaags plaatje en ik had het ook nog nooit zo gezien. Vraag me niet wat voor soort zwaluw het was, want daar kan ik geen antwoord op geven.
We hielden stil en ik hoopte een foto te kunnen maken. Maar ja, met langs snellende fietsers en zelfs een auto was dat onbegonnen werk. Ik kreeg slechts één jonge zwaluw op de plaat, nog van tamelijk ver ook. Maar goed, het is niet anders. Ik was al blij dat er zwaluwen waren, want die zitten hier dan toch nog!

Bewaren

Bewaren

Fietsen

1997: overal fietsen in het straatbeeld

Bron: De Telegraaf -augustus 2017

In 1997 maakten wij onze eerste grote reis, naar China. Dat land was toen al bezig aan een enorme economische groei. Meteen bij aankomst werden we overweldigd door de ongelofelijk hoogbouw, waaraan 24 uur per dag gewerkt werd.
Er reden al wel veel auto’s, maar er waren nog veel meer fietsen. Rijen fietsen bij het station, rijen fietsen bij een markt en als het spits was, zag je onafzienbare rijen fietsers op de wegen. In Beijing zag ik een bakfiets met op de bak een stoeltje, waarop oma zat als een prinses. Ze keek ons aan met een blik van “Arme witnekken, jullie moeten lopen, maar ik word gereden!”
Een fiets was toen nog een heel bezit voor de meeste Chinezen. Al zullen ze al wel gedroomd hebben van een autootje.
Nu rijden er zoveel auto’s in China dat de lucht soms niet meer te harden is. En heeft datzelfde Beijing alweer een ander probleem: waar laten we al die oude en kapotte fietsen? Ach ja, tijden veranderen…

Bewaren

Op het verkeerde been

Met verbazing bekeek ik deze winkel in de stad. Zo’n grote slagerij en dan alleen van Brits vlees? Wat raar. Toen keek ik beter en zag dat het helemaal niet om vlees ging, maar dat er sportschoenen en sportkleding verkocht werd. Nou ja….
Met zo’n naam en zo’n uitstraling word je toch op het verkeerde been gezet?

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Recept

Wij zijn dol op gebakken aardappeltjes en vroeger maakte ik die vaak in de oven of gewoon in een grote koekenpan op het fornuis. Nu bak ik ze in de airfryer. De eerste keer deed ik dat volgens een op internet gevonden recept en met rauwe aardappelen. Dat beviel me niet zo. En al is het geen spectaculair recept, ik geef het toch graag door.
Ik snijd de krieltjes in niet al te dunne plakjes en kook ze even voor met wat zout (dan worden ze later beter bruin). Ze hoeven niet echt gaar te zijn, dus opzetten met kokend water en 10 tot 11 minuten laten koken. Dan afgieten en heel goed droog stomen.
Daarna bestrooi ik ze met een mengsel van paprika, peper en wat tijm. Maar als je van andere kruiderij houdt, neem gewoon wat je lekker vindt. Een halve eetlepel olie er over en dan goed omschudden, zodat alle schijfjes met kruiden en olie bedekt zijn. Op 180 graden Celcius in de airfryer, na 6-7 minuten omschudden, daarna na 5 minuten en nog een keer omschudden na 3 minuten. Alles bij elkaar duurt het hele bakken dus maar een kwartiertje.
De schijfjes zijn dan mooi bruin en knapperig. Beetje zout erover en dan smakelijk eten!

Bewaren

Bewaren

Begin de week met muziek

Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek.
Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan.
Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag heb ik gekozen voor een ouwetje van het Eurovisie Songfestival, Domenico Modugno met Volare

Waanzin

Ineens lees ik een berichtje op Facebook dat er 900 kilo biologische spinazie vernietigd had moeten worden omdat de blaadjes te groot waren.
Dat soort berichten brengen me altijd meteen het verhaal van het vrouwtje van Stavoren in gedachten. De rijke weduwe vroeg een kapitein haar het kostbaarste ter wereld te brengen. Toen hij terug kwam met een lading graan, liet ze die lading overboord kieperen, omdat ze dat niet kostbaar genoeg vond. Toen ze gewaarschuwd werd dat niet te doen, wierp ze haar ring in zee en zei: “Net zo min als ik deze ring ooit terug zien, zal ik aan de bedelstaf geraken”. Maar haar ring kwam terug, opgeslokt door een vis, die voor haar diner bestemd was.
De spinazieteler had gelukkig het benul om die spinazie maar gratis weg te geven, want zomaar zoveel kostelijke groenten wegsmijten is ook nu toch nog zonde. En daar had hij helemaal gelijk in! Binnen de kortste keren was alle spinazie uitgedeeld.

Eieren

Onze eieren komen meestal van de “eierman“, de man die al vele jaren elke week trouw bij ons aan huis komt. Er staat geen stempel op. Ik denk dat het biologische eieren zijn, maar echt helemaal zeker ben ik daar niet van.  Maar ja, hij is nu met vakantie, dus kocht ik eieren bij Appie. Die heb ik natuurlijk meteen gecontroleerd en gelukkig, ze waren niet besmet met fipronil. Althans, dat denk ik, maar ook dat weet ik niet zeker.
Want als ik hoor en lees hoeveel eieren er dagelijks gelegd en verhandeld worden, kan ik nauwelijks geloven dat die allemaal gecontroleerd zijn. Hoelang wordt dat vergif al gebruikt?
En trouwens, in hoeveel voedingsmiddelen zit ei? In cake, koekjes, mayonaise, advocaat… Is dat dan allemaal wel safe? Is dat ook gecontroleerd en, indien nodig, vernietigd?
Of zijn we weer opgezadeld met een enorme hype. Want je kunt de radio niet aanzetten, de krant niet opslaan of FB bekijken, of je ziet er wel een berichtje over.
En hoewel ik het heel prima vind dat er over bericht wordt, is het toch ook wel erg hypocriet. Want al die andere zaken die te koop zijn, zijn op de lange duur ook fnuikend voor onze gezondheid en die van onze kinderen. Maar daar hoor je nauwelijks iets over. In tegendeel, daar wordt lustig mee geadverteerd.

Bewaren

Neutraal

Wat een gedoe om iedereen tevreden te houden. Nou moeten we weer “genderneutraal” worden en mogen we geen “meneer” of “mevrouw” of “dames en heren” zeggen.
Waarom toch? We zijn toch met z’n allen gewoon mensenHoe je je voelt of hoe je eruit ziet, van wie je houdt, of je links- dan wel rechtshandig bent, wat doet het er toe?
Hoe moet je het anders omschrijven? “Beste mensen?” Ik vind dat niet altijd even goed passen bij de omstandigheid. “Lieve stadsgenoten, fijne reizigers”? Het doet allemaal een beetje gemaakt, overdreven aan. In de communistische tijd werd iedereen aangesproken met “Kameraad” en ook dat is toch nu volkomen achterhaald.
Ach, misschien waait het allemaal wel over. Dus hoeft de eigenaar van deze winkel de naam ook nog niet te veranderen 😉

Bewaren

Reizen

Op onze computer staan duizenden foto’s, die zelden of nooit meer bekeken worden. Jammer, want er zitten soms heel leuke tussen, die ik best wil delen.
Zoals van het Miao-festival in Leishan, waar wij tijdens onze reis in Zuid China in 2005 kwamen. Grote groepen etnische minderheden trokken daar aan ons voorbij. De kleding van de mannen en vrouwen was zeer divers, en vaak overweldigend mooi. Soms bezweken de meisjes bijna onder hun zilveren hoofdtooien en ook kleine kinderen waren prachtig gekleed. Er was muziek, er werd gedanst en gehandeld. De (toen nog) weinige toeristen konden bijna niet stoppen met fotograferen.

This slideshow requires JavaScript.

In bad

Image

Wie denkt er nog na over badderen? Dat is toch zo gewoon. Je stapt onder de douche, of laat het bad vollopen met lekker warm water. Beetje badschuim, een washand, grote handdoek. Het is een luxe die we dagelijks tot ons nemen. Toch was dat niet altijd zo gewoon. Wij hadden vroeger geen aparte douche. We gingen in de teil. In een koude keuken. Het was een beetje behelpen en al die rompslomp haalde je je niet elke dag op de nek.

bron: Google foto’s

Eén keer per week mocht ik, meestal op zaterdagmiddag. Ik geloof dat er bij ons thuis wel voor iedereen schoon water genomen werd. Ik zat dus niet in de rommel van anderen.
Mijn vader ging niet in die teil. Hij stapte elke week met schoon ondergoed in een handdoek gerold naar het badhuis.

De rest van de week werd er aan de kraan in de keuken gewassen. En altijd met koud water, want er was ook nog geen geiser. En denk niet dat dit verhaal alleen staat. Ook Leo heeft herinneringen aan zich wassen op zolder, aan een kleine wasbak en met koud water.
Ach ja, tijden veranderen. Zo’n zinken teil brengt nu wat nostalgische gedachten terug. Maar geloof maar niet dat ik mijn luxe badkamer nog wil ruilen. Voor geen goud!