Oud wordt nieuw…

Na het bibliotheekcollege wilden we graag nog wel wat meer zien over de bouwplannen in Rotterdam. We kennen de enorme gebouwen in Singapore, Hongkong en Japan. Maar hoe willen ze dat nou in Rotterdam inpassen? Dus gingen we zondag naar het oude postkantoor aan de Coolsingel. Eén van de gebouwen die niet gebombardeerd werden op 14 mei 1940. Gelukkig maar, want het is een prachtig art-deco gebouw. We waren er vroeger wel geweest, toen er nog loketten waren en ik er postzegels kocht. Maar na het vertrek van de PTT stond het leeg. Afgedankt, nutteloos. Zo nu en dan werd er nog wel eens iets georganiseerd, een winkel of show. Maar we vreesden dat de sloophamer er bruusk een einde aan zou maken. Gelukkig was dat geen optie. Maar de plannen om er een enorme toren met hotel en woonhuizen op te zetten riep ook weerstand op. Hierover vertel ik morgen.

Nu konden we in de grote fraaie hal maquettes en plannen bekijken over de toekomst van Rotterdam. Blijkbaar ligt die toekomst de bewoners na aan het hart, want er was, ondanks de hitte, grote belangstelling. Morgen vertel daar wat meer over.
(WordPress is overgegaan op een nieuwe lay-out. Ik moet daar nog erg aan wennen. Ik wilde een diashow hier zetten, maar dat lukte me niet. Het is dus gewoon een rijtje foto’s geworden.)

Fraaie binnenkomst
..als in een kathedraal
statige lampen
mooie mozaiekvloer..
mooie tegels
..maar ernstig beschadigd

Bouwen in Rotterdam

Regelmatig volgen wij een bibliotheek-college. Dat is meestal een lezing met beelden van ongeveer een uur over uiteenlopende onderwerpen. Afgelopen dinsdag hield Arjen Knoester, senior stedenbouwkundige van de gemeente Rotterdam een lezing over de hoogbouw in de stad. Want wie denkt dat er nu wel genoeg hoge flats in mijn stad gebouwd zijn heeft het helemaal mis. Rotterdam mikt op de bewoners die beslist niet in de buitenwijken of randgemeenten willen wonen, maar in de stad zelf. Dicht bij alles wat een stad tot stad maakt. Maar…, waar laat je die mensen? Op de beperkte plekken die er nu nog over zijn, komen dus hoge, hogere en hoogste gebouwen te staan. Mooi? Soms wel, soms niet. Dat is natuurlijk een kwestie van smaak. Maar met bouwen in de hoogte komen ook een heleboel problemen mee. Waar laat je de auto’s van die bewoners of hebben ze meer behoefte aan een fietsenstalling? Hoe maak je de woningen ook prettig bewoonbaar, licht en luchtig? Waar moet dan het groen en de buitenruimte komen? En met zoveel hoge gebouwen moet de begane grond ook gezellig en mooi zijn. Hoe richtenh we dus de “plinten” in?
Vanzelfsprekend kon dat alles niet in een uurtje gepropt worden, maar kregen we een globaal beeld van wat er op stapel staat.

Toekomstbeeld, fictie of realiteit?

Muzikale maandag

Ook in 2019 begin ik elke week met een muzikaal filmpje. Vrolijk, ontroerend of bijzonder. Maar altijd iets wat mij op een of andere manier geraakt heeft.
En dit hoorde ik toevallig een keer spelen: Triggerfinger met I follow rivers en een wel heel speciale drumsolo… 😉

Controle…

Afgelopen maandag moest ik voor de jaarlijkse controle naar het IJsselland Ziekenhuis. En al voel ik me prima, toch blijft zoiets altijd spannend. Ik had een paar dagen tevoren bloed laten prikken en daarvan weet je ook nooit wat ze zullen vinden.
Maar gelukkig, alles was helemaal in orde. Nou ja, iets verhoogde bloeddruk. Maar dat is normaal, dat heb ik altijd. Toch de stress misschien? Maar als de cardioloog zegt “Tot over een jaar”, valt alle spanning weg.
Deze grote opgeplakte puzzel had ik al gezien. Hij vrolijkt de gang op, want een beetje steriel is zo’n ziekenhuis wel. En dat kan best een beetje deprimerend zijn. Maar ik had er nu geen last van. Zingend en huppelend verliet ik het ziekenhuis 😉


Geen schilderij maar een enorme puzzle…

Plaatje…

RoosDe natuur heeft zo haar eigen grillen. Bij het veranderen van onze voortuin, jaren geleden, plantte ik deze roos aan beide zijden van de ingang. Een roos zonder doornen, dat is wat prettiger voor de komende en gaande bezoeker. Aan één kant was het huilen met de pet, want er kwam wel blad, maar nauwelijks bloemen. En toen was de roos helemaal weg. Aan de andere kant, op nauwelijks 1 meter afstand, deed de klimroos het wel, maar echt veel bloemen kwamen er niet aan. Nou zou dat natuurlijk kunnen liggen aan mijn verzorging, verkeerd snoeien misschien. Maar dat snoeien gebeurt altijd door de tuinman, dus daar zou het niet aan mogen liggen.
Tot dit voorjaar opeens een verrassing. De roos klimt naar boven, maakt knoppen bij de vleet en zie nu eens. Een overdaad aan heerlijk geurende roze rozen verwelkomen je bij binnenkomst. Dat is toch wonderbaarlijk? Maar ik ben er wel heel blij mee!

Feestje gehad…?

Feestje.jpgZomaar een wat grauwe dag en dan zie je dit. Als het nou net na Oud en Nieuw was, of na Pasen, Pinksteren…. Maar nee, gewoon doordeweeks. Zoiets intrigeert me. Wie zou het er hebben neergezet, en waarom ineens zo veel? Is er een huis leeg gehaald, kregen studenten ineens de geest en moest het huis spic en span gemaakt omdat er ouders kwamen? Tja, dat kan ik me natuurlijk wel afvragen, maar antwoorden zal ik niet krijgen. En waarom zou ik het moeten weten? Nieuwsgierig Aagje spelen…? Foei toch! Waar bemoei ik me eigenlijk mee…?
Nou ja, dan maak ik er een blogje over. Want met een beetje fantasie is er elke dag wel wat te schrijven…. 😉 😉 😉

Boek

Boek-Clifford-CastleDe gelegenheid om een kijkje te nemen in de werkelijke wereld van “Upstairs, downstairs” liet ik me niet ontgaan. En het bleek een goede keuze. Met veel humor en gepaste bescheidenheid vertelt de schrijfster over haar ervaringen en belevenissen op een echt Engels kasteel. Waar niet het hele jaar gewoond wordt, maar waar de eigenaren en hun familie komen om te jagen, Kerst en Oud en Nieuw te vieren. Maar waar wel het hele jaar een (kleine) staf aan personeel is om de boel gaande te houden. Haar onzekerheden en het verschil in culturen worden leuk beschreven. Want zo losjes als wij met personeel om kunnen gaan, zo rigide zijn de verhoudingen in Engeland. En toch gaat het goed, ontstaat er een goede verstandhouding met de eigenaren. Maar natuurlijk raakt Josephine in vreemde situaties, voelt het voor beide partijen soms zeer ongemakkelijk. De mix van Hollandse nuchterheid en accepteren wat niet anders is en zo nu en dan een scheut humor maakt het een alleszins lezenswaardig boek. Ik vloog er tenminste binnen twee avonden doorheen 😉

Schildpadden spotten…

Schildpadden-002Wie Zakynthos zegt, denkt meteen aan schildpadden. Want de Karetaschildpad (Caretta caretta) legt haar eieren op dit eiland. Voornamelijk in een baai in het zuiden, vlakbij Kalamati, de plaats waar wij logeerden. En dan laten we de kans om die dieren in het wild te spotten niet voorbij gaan. Gelukkig 😉 zijn er diverse commerciële mensen die in die behoefte voorzien. Je kunt dus bootjes huren en de zee op gaan of met een grotere boot een excursie maken. Wij kozen voor de laatste optie en gingen met nog vele anderen aan boord van een nogal wiebelend schip. Er stonden grote golven, maar nog net niet groot genoeg om de trip af te blazen. En zo voeren we zo’n 2,5 uur op een prachtig blauwe zee op zoek naar schildpadden. Die moeten boven water ademhalen en dan zijn ze te zien. Schoonzus gilde op een moment “Ja, daar” en wees. Maar toen was Caretta al weer ondergedoken. Zelf geen schildpad gezien dus. Schildpadden-003Ik maakte nog een foto van de zee en bedacht dat ik er later een schildpad in zou foto-shoppen. Maar natuurlijk heeft Google foto’s te over beschikbaar, dus dit is hem dan:
We hebben wel veel plezier gehad, want de tocht voerde ook nog langs prachtige grotten, mooie stranden en het feesteiland Cameo. De gids, van Griekse afkomst, vertelde in perfect Nederlands wat er zoal voorbij kwam. En een middag heerlijk varen in de zon, met een windje langs je hoofd, och dat benadert een paradijselijk gevoel toch wel heel erg dicht.

Aanbieding…?

AanbiedingIn de krant of in tijdschriften vliegen de advertenties je om de oren. De ene is nog mooier, kleurrijker of groter dan de andere. Je zou door de bomen het bos niet meer zien. Maar gelukkig viel ons oog op deze advertentie. Met een super aanbieding. Want zeg nou zelf, zoiets kun je toch niet aan je neus voorbij laten gaan? Draadloze oordopjes, dus nooit meer gezeur met die draadjes die in de knoop komen. Rustig luisteren naar je favoriete muziek, overal waar je ook maar heen gaat. Nooit meer die akelige stille momenten. Voor de prijs hoef je het toch niet te laten. Of… vergis ik me nou? Nog even over nadenken, want het kan nog wel een tijdje zonder die dopjes.

Muzikale maandag

Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.
Een wel heel jonge meidengroep: