Foto’s

Foto: KnutzEls – Hanoi, op de markt

Foto: Loes Heerink

Ontelbare foto’s staan er op onze computer. Netjes in mappen verdeeld, met soms enkele, soms honderden foto’s. Vooral de mappen van onze reizen staan vol. De foto hierboven staat in de map “Vietnam”. Het is nog een analoge foto, gedigitaliseerd dat wel. Beslist geen slechte foto, al zeg ik het zelf. Er staan er nog wel meer in die map. Maar die hou ik voor onszelf 😉
Sommige mensen hebben net een andere kijk op foto’s maken. En dat is vaak heel fascinerend. Neem nou Loes Heerink. Zij maakt foto’s in dat zelfde Vietnam, maar dan vaak vanaf een brug of viaduct. Ze wacht dan net zo lang totdat er een verkoopster met haar waren onder door loopt. En dat levert weer heel andere beelden op. Leuk hè?
Als je op de foto klikt, kom je op Loes Heerink’s Instagram-account.  Daar staan nog veel meer prachtige foto’s.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Boek

Als we niet in mijn oude buurt gewandeld hadden, had ik van dit boek waarschijnlijk niet geweten. Maar het affiche op het raam van een huis aan de Mathenesserweg trok mijn aandacht. De bieb had het gelukkig en dus lees ik nu het ongelofelijke verhaal van een gezin -vader, moeder en twee dochters- die de oorlog overleefde door onder te duiken bij een katholiek gezin.
Carry Ulreich begint haar dagboek als ze nog maar 14 jaar is. Wat ze opschrijft is dan nog niet zo heel interessant. Vrienden, vriendinnetjes, school spelen de hoofdrol. De oorlog is rottig, maar ja, als 14-jarige beleef je dat toch anders en ligt je belangstelling niet zo bij politiek. Maar gaandeweg zie je haar groeien, volwassen worden. Lees je over hoe de sfeer en de leefomstandigheden in Rotterdam in die jaren zijn. Hoe er steeds meer beperkingen komen voor Joden. En dat ze uiteindelijk gaan “duiken”. Ze beschrijft het dagelijks leven, met toch nog wel leuke momenten, feestjes, dansen. Maar ook de ergernissen, de angsten. De soms ongelofelijke mazzel, het zich verstoppen, honger, zoeken naar voedsel, saamhorigheid. Haar dromen over vrede, misschien volgende week, volgende maand, jaar… wanneer…? Dan ja, dan is er eindelijk een einde aan die oorlog. Haar dagboeken stopt ze in haar rugzak en daar blijven ze. Totdat al dik in de 21e eeuw ze het dagboek terugvindt en het dan toch wordt uitgegeven.
Lezenswaardig, met soms rake bespiegelingen, en een volwassen kijk op een idiote wereld.

Bewaren

Bewaren

Herinnering

Wie is die vrouw, op hoge hakken, die de bal wegschopt? Het is Jayne Mansfield, filmster uit de jaren vijftig. Ze bracht een bezoek aan Rotterdam en trapte in 1957 af voor een wedstrijd van Sparta tegen DOS.
Ik groeide op naast het Sparta-stadion (het Kasteel) en zag dus regelmatig de hordes mannen en een enkele vrouw op zondagmiddag naar het voetballen gaan. Wij zaten dan aan tafel, meestal met een kopje soep. Mijn zwager ging vaak kijken en bij deze wedstrijd was hij ook. Want na afloop kwam hij vertellen. Over die mooie vrouw, die zo soepeltjes de aftrap verrichtte. De foto van Kees Molkenboer hangt nu supergroot aan de muur van een school in de Nicolaas Beetsstraat, vlakbij het Kasteel.
Het is al lang niet meer de straat die zoals ik de kende. De huizen zijn gerenoveerd, de school is nieuw gebouwd. Maar Jayne Mansfield trekt nog steeds alle ogen naar zich toe 😉

Bewaren

Begin de week met muziek

Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.

Vandaag heb ik gekozen voor Elton John, die You Song speelt en zingt:

Vrolijk Pasen

Kijk nou toch eens wat een prachtig stel. Zulke dik bevederde kippen en hanen had ik nog nooit gezien. Vast een stel hobbydieren, want ze hadden een zee van ruimte en een mooi hok. Zouden ze ook mooie grote eieren leggen?

Ik wens jullie Vrolijk Pasen

 

 

Bewaren

Giethoorn

We bereisden al vele verre landen, waren in allerlei steden en dorpen ver van huis.
Maar in Giethoorn was ik nog nooit. Daar moest wel een keertje heen en dus reden we afgelopen dagen naar Steenwijk. Om van daaruit de omgeving te verkennen. Eerst gingen we naar de Weerribben in Ossenzijl. Later vertel ik daar nog over.
De dag daarna togen we naar Giethoorn, waar we de auto op een parkeerplaats zetten en te voet verder gingen. We waren vroeg en het was nog vrij stil, maar van lieverlee kwamen de toeristen binnen gedruppeld. Opvallend veel Chinezen, wat Japanners, maar ook Noren en Fransen, en ja, ook Nederlanders.
Giethoorn is niet zo groot, maar er valt veel te zien. Dat kan uitstekend al wandelend, maar het beste zie je alles toch vanaf het water. Veel mensen huurden een fluisterboot en speelden voor kapitein. Dat liep niet altijd zo vlot als ze zouden willen en ook de waterverkeersregels werden wel genegeerd. Wij besloten ons te laten varen en ondertussen iets te vernemen over de geschiedenis van Giethoorn. We waren de enige Nederlanders, verder zaten er uitsluitend Chinezen aan boord.
Een heerlijke dag, zeer relaxed en gelukkig met redelijk goed weer!
Kijk hieronder voor een diashow:

This slideshow requires JavaScript.

 

Eerlijk

Tja, dat valt natuurlijk niet mee. Scheiden doet lijden. En dan gaat je leuke auto zomaar in tweeën. Hoe moet je dat nou uitleggen? Gewoon, eerlijk zeggen en het er met grote letters op zetten. Zodat iedereen meteen weet dat zij die andere helft heeft en daar net zo min een meter verder mee komt. Maar het is eerlijk gedeeld, dus klagen heeft geen zin!

Bewaren

Vogelzang

Midden in de nacht werd ik wakker voor een sanitaire uitstap. Ik vind dat heel vervelend, maar goed, er is niks aan te doen. Maar ik ben dan altijd meteen klaarwakker. Dus las ik een paar hoofdstukken en besloot toen toch nog maar wat te slapen.
Bijna was ik onder zeil, toen ik in de verte een zacht gefluit hoorde. Het werd sterker en sterker en was echt heel mooi. Ik weet niet zeker welke vogel het was, maar het zou zo maar kunnen dat het een nachtegaal was. Heerlijk toch om daar weer mee in te slapen…

 

Bezoek

Een paar weken geleden zaten er ineens twee eenden in ons vijvertje. Als eerste kwam mevrouw Eend poolshoogte nemen. Ze zwom wat rond, proefde van het water en even later kwam meneer er ook bij.
Aan de ene kant is het wel leuk, maar ja… die vijver is niet echt groot, hooguit 80 x 150 cm. Weinig leefruimte voor twee eenden. Ze bekeken alles uit en te na, gingen even op de kant, snuffelden tussen onze planten. Maar uiteindelijk vlogen ze weg en zochten hun heil toch in groter water.