Recept

Een ander soort quiche of groententaart. Zelf bedacht en door Leo zeer gewaardeerd. Misschien een beetje bewerkelijk recept, maar je kunt het van te voren klaarmaken en later zo in de oven schuiven.

receptVoor 2/3 personen:
500 gram krieltjes, in schijfjes van 0,5 cm. gesneden
250 gram kerstomaatjes, doorgesneden
150 gram spekreepjes
2 tenen knoflook, fijngehakt
1 ui, fijngehakt
3 stengels bleekselderij, in stukjes
1/2 bosje peterselie, gehakt
1 theelepel (gerookte) zoete paprika
1/4 theelepel (of naar smaak) hete paprika
1 theelepel italiaanse kruiden
1/2 theelepel tijm
peper en zout naar smaak
4 eieren
olijfolie

Doe de aardappelschijfjes in een kom, bestrooi met het paprikapoeder en schud om.
Bak de spekreepjes uit, zet apart op een bord, doe wat olie in bij het vet en bak hierin ui , bleekselderij en knoflook aan.
Voeg dan de aardappelen toe en laat die met een deksel op de pan zachtjes bakken tot ze (beet)gaar zijn. Zet ook de aardappelen apart en bak in de resterende olie de tomaatjes even aan. Meng dan alle gebakken ingrediënten door elkaar, roer de gehakte peterselie erdoor en doe in een ingevette ovenschaal.
Klop de eieren los met wat water (of melk), voeg Italiaanse kruiden, tijm en peper en zout toe en giet dit over de groenten.
Verwarm de oven op 180 graden en bak de schotel in ongeveer 40-45 minuten goudbruin.

Wel wat anders…

wassen-vroeger

Bron: Google foto’s

Maandag stopte ik was in de machine en moest ineens weer denken hoe dat vroeger ging. Je moet dan een hele tijd terug, zo jaren vijftig. De meeste vrouwen hadden geen wasmachine. Een geiser of boiler was zelfs nog erg luxe. Wij hadden in ieder geval nog geen warm stromend water. Dus liep moeder ‘s morgens met twee zinken emmers naar de waterstoker in de straat en haalde daar warm water. Thuisgekomen moest ze drie trappen naar de zolder op. De vuile was had ze dan al in de kuip gedaan. Er ging wasmiddel bij (klopte ze dat nog van groene zeep en soda…?) en dan kon ze aan de gang. Met een harde borstel werd het wasgoed geboend op een plank. Elke vlek werd ter hand genomen. De geboende was ging in een gereedstaande teil en dan kon er gespoeld worden. Met koud water natuurlijk. Dat was er gelukkig wel voorhanden op onze zolder. Tussen de spoelbeurten door werd er gewrongen, eerst met de hand en daarna met de wringer. Soms moet ik helpen om de gewrongen lakens op te vouwen, die dan zo door de wringer gingen. Dat scheelde strijkwerk!
En nu…? Ik sta soms te zuchten omdat ik de was moet uitzoeken op kleur. Wat een gedoe…! Dan is het maar goed dat ik nog weet hoe het vroeger ging en ben ik weer blij dat wassen bij ons is teruggebracht tot het kiezen van het juiste programma. En ga ik vrolijk iets gezelligs doen!

Zo lief…!

Op Facebook kwam ik een link tegen, die ik absoluut met jullie wil delen. Geert Weggen, een Zweeds-Nederlandse fotograaf heeft vanuit zijn eigen huis schitterende, grappige en ontroerende foto’s gemaakt. Hij heeft een zwak voor eekhoorns. En zo te zien is de liefde wederzijds, want zelden zag ik zulke leuke opnames. Maar hij maakt ook prachtige foto’s van andere dieren en de landschapsfoto’s zijn ook magnifiek!
Dus klik en neem even de tijd om te kijken, het maakt de dag een stuk vrolijker:

geertweggen-eekhoorns

Muzikale maandag

Ook in 2019 begin ik elke week met een muzikaal filmpje. Vrolijk, ontroerend of bijzonder. Maar altijd iets wat mij op een of andere manier geraakt heeft.
Deze week heb ik gekozen voor Robbie Williams, in een live concert:

Terug in de tijd…

Toen ik klein was, werden de kolen voor onze kolenkachel gebracht door oom Thomas. Dat was een vriend van mijn vader, met een waterstokerij in het Zwaanshals, in het Oude Noorden van Rotterdam. Een kleine winkel, waar het rook naar een mengeling van rookvlees, suiker, petroleum en kaas. Met een uitgesleten granieten vloer en een donkere ruimte. Daar stond de voorraad, de warmwaterketel en lagen de kolen. Althans, dat is hoe ik het me herinner. Door de winkel liep je een trap op en kwam je in een gezellige huiskamer, waar achter een keukentje was, met een grappig kolenfornuis. Er was ook een opkamertje, met ruitjes van waar je zo de winkel in kon kijken. Het huis had oowaterstokerijk nog een bedstee, waarin de dochter sliep.
Lang heeft de winkel leeg gestaan, maar sinds enige tijd is het Zwaanshals booming. De winkels worden verbouwd en er komen hippe zaakjes in. Toen ik afgelopen donderdag door de buurt wandelde met de Ganzen, zag ik meteen dat het oude waterstokerijtje nu een leuke slijterij annex restaurant is geworden. Het opkamertje is verdwenen en van het donkere keldertje is een mooie ruimte gemaakt. Misschien gaan we er wel een keer eten….

Klimaat-protest

Klimaat-protest

Foto uit Facebook

Was ik de enige die enigszins cynisch was over de klimaat spijbelaars?
Toen ik deze week reageerde op het blog van Rob (Blogger uit Amsterdam-Zuidoost) werd me verteld dat we toch blij moesten wezen dat de jeugd zo betrokken was. Ach wat, heel veel jongeren vinden het gewoon wel een leuke onderbreking van een saaie schoolweek.

Dat jongeren onze zorgen over het klimaat delen en proberen er wat aan te doen, is natuurlijk prima. Maar protesteren en na afloop massaal naar Mac Donalds gaan, Coca Cola in plastic flesjes meenemen en die flesjes slordig op de grond gooien, naast alle andere (plastic) rotzooi….. Kom op zeg! Dat is toch allerminst klimaatbewust!
Laten ze maar eerst beginnen met het opruimen van hun eigen rotzooi, proberen wat minder fastfood te consumeren en vooral gewoon naar school te gaan. Dan kunnen ze in ieder geval leren hoe het beter zou moeten. Misschien dat dan in de toekomst daadwerkelijk iets wordt bedacht waar de wereld beslist beter van wordt.

Deur

tegendraadsDeuren heb je natuurlijk in verschillende soorten en maten. Grote, kleine, mooie, minder mooi, vieze en schone, om maar eens wat op te nomen.
In welke categorie deze deur valt laat ik aan de beschouwer over. En de mensen die er achter wonen, ach, dat kunnen toch gewoon heel aardige en lieve mensen zijn.  Ze zullen zelf ook wel gedacht hebben dat ze niet meteen in de categorie “keurig en netjes” zouden vallen. Ze zijn een beetje…. ehh, tegendraads, dat vermoed ik wel. Dus dan maar meteen hun eigenwijze levenshouding meedelen aan iedereen die langs komt. En dat vind ik eigenlijk wel leuk!

Vrolijk

voorjaar.jpgHet weer kan me op sommige dagen behoorlijk parten spelen. Ik wordt een beetje chagrijnig van al dat grijs en grauw. Van de week was het niet alleen nat, maar ook nog mistig. Bah! Maar toen kwam ik terug van het boodschappen doen en zag ineens dat er tientallen sneeuwklokjes in de voortuin staan te bloeien. Alsof ze zeggen willen “de lente komt er heus wel aan hoor!” En ook de bomen krijgen al wat grotere knoppen. Dus niet somberen, maar fris en vrolijk voorwaarts, op naar het voorjaar!

 

Voedselbos

Sinds vorig jaar is Trompenburg Tuinen en Arboretum uitgebreid met een echt voedselbos. Het is nog in een pril stadium, dus wie er naar toe wil gaan met een mandje om aardbeien en bessen te plukken, moet nog even wachten.
Voedselbos-003Het voedselbos is een mooie uitbreiding van de grote tuin. Je krijgt bij je ticket om een extra kaartje, waarmee je het toegangshek kunt openen. En je moet er de weg voor oversteken. Dit gedeelte van de tuin was er al langer en ook toegankelijk, maar de laatste maanden er is hard gewerkt om er een echt voedselbos van te maken. Overal staan borden en wordt uitgelegd welke struiken of planten er zijn neergezet.
Voedselbos-001In deze maanden is alles nog kaal, maar ik hoop dat binnen niet al te lange tijd er echt geplukt kan worden. Het lijkt me leuk om eens wat ongebruikelijke soorten bessen of vruchten te proeven. en ik ben benieuwd of alles wat gepland is, ook werkelijk zijn vruchten zal afwerpen.

Wat is dat nou…?

reclame.jpgZe verzinnen toch maar telkens weer wat nieuws, die reclamejongens. Zelfs als het originele product nou niet bepaald een “sexy” image heeft. Want wat is tenslotte wc-reiniger? Niks om over naar huis te schrijven, toch? Nuttig, dat zeker, maar niet iets waar je gezellig voor op pad gaat. Je neemt het terloops mee. Zuinige typjes als ik grijpen gewoon het huismerk van de discounter, bij voorkeur een eco-produkt als dat er is.
Maar wat zag ik daar nou toch bij Aldi in de schappen staan? Een wc-reiniger van een bekend merk, in limited edition zelfs.  Die moest ik eens goed bekijken. Niks nieuws, misschien een speciaal geurtje. Nou ja,  dat is vanzelfsprekend. In het kleinste kamertje wil je toch een lekker fris luchtje. Nee, ik kocht het niet. Mijn gebruikelijke merk voldoet prima. En al die kunstmatige frisse toevoegingen kunnen me gestolen worden!