Muzikale maandag

Ook in 2019 start ik de week met muziek. Meestal vrolijk, soms ontroerend en bij tijd en wijle zelfs heel verrassend. Maar het is altijd iets wat mij op een of andere manier geraakt heeft.

Zorgen maken we ons allemaal, maar waarom? Houd het hoofd koel en laat los, net als Bobby McFerrin “don’t worry, be happy”

Toch wel leuk….!

Al vaker schreef ik mijn afschuw voor reclame. Zo overdreven, zo hard tegenwoordig, zo veel kabaal en vooral soms zo stompzinnig.

Maar ja, soms kan een mening toch wel veranderen. Niet dat ik nu likkebaardend de reclames doorspit, welnee! Maar op Pinterest kwam ik opeens dit tegen. En als je zoiets aanklikt dan volgt er geheid meer.

Daarvan is ook niet alles even leuk, maar een paar plaatjes wil ik toch laten zien. Vooral omdat dit soort reclame-uitingen niet meer voorkomen. Want wie rookt er nog en wie heeft er dus lucifers nodig?

Weet je het nog…?

Voorpagina Volkskrant 14-8-1973 (via Delpher)

Weten jullie nog wat voor weer het was op 14 augustus 1973? Ik schat zo maar in dat je het niet meer zult weten. Ik wel!!
En ik weet het nog zo goed, omdat het onze trouwdag was. Tja, dan onthoud je het natuurlijk.

Het was prachtig weer, voor mijn doen eigenlijk een beetje te warm. Want toen ook al drupte het zweet me snel langs de oren. Maar zo’n dag gaat als in een roes voorbij. Al blijven de herinneringen natuurlijk wel.
We trouwen vanuit onze eigen flat. Mijn ouders kwamen bijna te laat aan omdat de taxichauffeur de weg niet wist. Dus zoefden we over de weg naar het stadhuis en kwam ik zowat hollend de stadhuistrap op.

De receptie, het etentje in een restaurant dat inmiddels al lang niet meer bestaat. Schoonouders die moeilijk aten, omdat ze nog maar kort daarvoor hun tanden hadden laten trekken. Herinneringen die nooit zullen verbleken.

En nu zijn we dus 46 jaar verder. Met twee lieve zonen en een schat van een schoondochter. En vast van plan om de 50 jarige bruiloft te halen!

Niet verzonnen…

Soms wordt de fantasie overtroffen door de realiteit. Want kennen jullie “Polleke”, de conference van Gerard Cox en Netty Rosenfeld? Het is al een hele tijd geleden en het was in “Cursief”, een radioprogramma, dus zelfs van voor het TV-tijdperk 😉 Nog steeds luister ik graag naar Polleke’s verhaal, in het fraaie steenkolen Vlaams van meneer Cox 😉 Wie die conference niet (meer) kent, klikt op het plaatje hiernaast om hem te horen.

Maar waarom grijp ik zo ver terug in de tijd?
Nou, omdat ik dit bericht laatst las. Geen wielrenner, maar een basketballer. Verder lijkt de geschiedenis als twee druppels water op het wielrenverhaal.
Je denkt dat je het zo gek niet kunt verzinnen, maar de werkelijkheid blijkt toch sterker…

Muzikale maandag

Ook in 2019 start ik de week met muziek. Meestal vrolijk, soms ontroerend en bij tijd en wijle zelfs heel verrassend. Maar het is altijd iets wat mij op een of andere manier geraakt heeft.

De onlangs overleden Martine Bijl geeft haar visie op de plastische chirurgie met “kleine ingreep”

Zo gezellig…

Dit is een plaatje van een scene uit het computerspel June’s Journey. Dat spel speel ik dagelijks en al gedurende bijna een jaar. Deze scene ben ik trouwens al lang voorbij. Maar als ik weer eens niet verder kan omdat ik te weinig “bloemen” heb om een level hoger te gaan, dan speel ik hem telkens weer opnieuw.

Waarom? Omdat ik het zo’n gezellig plaatje vind en omdat de wijnboerderij er bijna net zo uitziet als op mijn “eiland”. Maar ook omdat bij ons op tafel net zo’n kleed ligt, wij dezelfde wijnglazen hebben en er ook vrijwel altijd een fles wijn op tafel staat. Wij hebben zelfs net zo’n pepermolen…

Ik weet het, het is een bijna kinderlijk genoegen. Maar ik amuseer me er prima mee en met mij miljoenen andere mensen van over de hele wereld. Dat weet ik uit de reacties op Facebook. Ik blijf dit spel nog wel even spelen, want er komen nog zo’n 35 hoofdstukken. En daarna begint er een nieuwe episode. Ik kan dus nog vooruit!

Helemaal vanzelf…

Dit busje kan helemaal uit zich zelf rijden. Geen mens meer nodig aan het stuur, dat is overgenomen door een computer. Toch is het experiment in Wenen gestopt, want er was een voetganger aangereden.

Nou was dat misschien ook wel gebeurd als er een meneer of mevrouw aan het stuur had gezeten. Fouten worden tenslotte dagelijks gemaakt en ongelukken gebeuren aan de lopende band. Maar ik heb wel eens gehoord dat de techniek om de auto te laten rijden zonder menselijke tussenkomst niet zo moeilijk is. Wat de struikelblokken zijn, is welke keuzes er gemaakt moeten worden. Wanneer moet ie stoppen, wat is de beste snelheid? Natuurlijk moet ie voor een mens stoppen. Maar hoe bepaal je dat? Ik heb er geen verstand van, maar de mogelijkheden om een mens te herkennen moeten legio zijn. En stopt ie dan ook voor een dier? Welke grootte heeft dat dier? Een hond, okay, maar een kakkerlak? Dat denk ik niet. Toch moet aan elke mogelijkheid worden gedacht en geprogrammeerd.

Voorlopig houden wij het nog maar bij een doodnormale auto 😉 😉 😉

Goeie raad!

Goeie raad is niet duur, want ik vond deze quote helemaal gratis en voor niks op Pinterest 😉

Maar ik vind het wel een supergoeie!
Met een beetje humor, want dat is onontbeerlijk in het leven.
Nou mag je van mij ook breeduit lachen zonder tanden, want eigenlijk maakt het me niks uit.

Maar niet iedereen zal het daarmee eens zijn. Ja, het leven is kort. Dus (glim)lach als je alle tanden nog hebt!

Klaverjassen

Hoewel er bij ons thuis vaak een potje geklaverjast werd door mijn vader, zus en zwager, ooms en vrienden, heb ik dat spelletje nooit doorgekregen. Ik ben sowieso niet zo goed in kaartspelletjes. Eén keer heeft een vriendje het me willen leren, maar het duizelde me al snel van alle troeven, kaartwaardes en hoeveel kaarten er nog in het spel zaten. Het werd dan ook geen succes.

Leo treurt er niet om, want die vindt spelletjes slaapverwekkend. Ik speel soms patience op de telefoon en tablet. En met andere spelletjes weet ik mijn tijd ook wel te vullen.

Bron: Google photos

Maar nu las ik dat er minder en minder geklaverjast wordt. Dat doen alleen nog ouderen. En eerlijk gezegd zou ik ook niet zo een twee drie iemand weten die dat nog regelmatig doet. Er werd geopperd om het op de UNESCO werelderfgoedlijst te zetten. Maar zou dat kans hebben?

Muzikale maandag

Ook in 2019 start ik de week met muziek. Meestal vrolijk, soms ontroerend en bij tijd en wijle zelfs heel verrassend. Maar het is altijd iets wat mij op een of andere manier geraakt heeft.

“Light my fire” van Jim Morrison, enerverende muziek!