Ode aan Rotterdam

Rotterdams-gedicht

Bron: Pinterest

Kijk nou toch eens, als je op Rotterdam-Zuid bent, net vóór je de Maastunnel induikt, zie je deze flat. En op de muur, precies op maat, een ode aan Rotterdam. Want in Rotterdam doen we niet kinderachtig. Geen bescheiden tekstje op een muur, Rotterdammers zijn trots op hun stad en kijken dus niet op een lettertje 😉 😉 😉
Het gedicht is van de Rotterdamse dichteres Rieneke Grobben. Zij was altijd gekleed in het roze, vandaar de roze accenten.

Boek

boek-rode-adresboekDe omslag en de titel van dit boek intrigeerden me, dus leende ik het in de bieb.
De Zweedse Doris is al bijna honderd jaar oud, maar woont nog op zichzelf. Dat gaat wat moeizaam, maar met behulp van thuiszorg lukt het haar. Voor geen goud gaat ze naar een verzorgingshuis. Ze is verknocht aan het oude huis, waar ze haar dagen mijmerend aan tafel doorbrengt. Zo nu en dan strompelt ze naar haar laptop, die de verbinding is met haar nichtje, het enige nog overgebleven familielid. Jenny woont echter ver weg, in Amerika en ondanks regelmatig Skype-contact mist Doris haar. Ook Jenny mist haar tante, zou zo graag bij haar zijn.
De thuishulpen komen en gaan. Sommigen zijn aardig en geven persoonlijke aandacht aan Doris, anderen doen plichtmatig wat hen is opgedragen. Ze hebben geen oog voor de behoeften van de oude vrouw en weten al helemaal niet wat er in haar leven heeft afgespeeld. Zij zien alleen een eenzame vrouw. Langzaamaan kom je achter het zeer bewogen leven en de vaak trieste gebeurtenissen die Doris heeft meegemaakt. Ook Jenny begrijpt pas laat wat er allemaal in dat lange leven gebeurd is, wie er belangrijk waren. Heeft Jenny nog de kans om iets voor elkaar te krijgen…?

Menselijke maat

menselijke-maatGisteren moest ik in het Erasmus Medisch Centrum zijn voor controle bij de radiologe. Gelukkig was alles goed en kan ik weer een jaartje vooruit… Over de zorg heb ik werkelijk niks te klagen, maar toen ik er zo liep, voelde ik me een beetje verloren. Ondanks dat Leo bij me was. Alles is er groot, nieuw en netjes verzorgd. Hier en daar staan grote plantenbakken. Maar als mens verdrink je in die enorme ruimten, waar alles digitaal geworden is. Ja, ik weet het, dat is al in meerdere ziekenhuizen het geval. Maar de patiënten zijn vaak nerveus, gestresst, niet op hun gemak. Er zitten her en der nog wel wat dames. Die verwijzen je alleen maar naar het scherm naast de deur. Daar moet je je kaart scannen. En zo’n kil scherm is efficiënt, maar rustig word ik er niet van.
In de wachtruimten staan stoelen, banken, tafels en er is iets te lezen en er valt voldoende licht door de grote ramen. Maar ook daar ervaar ik de kilte. Ik mis een assistente, het gerammel van een typemachine of toetsenbord, rinkelen van kopjes. Ik mis de menselijke maat… Nog even en dan is er bijna geen mens meer te vinden in zulke ruimten. Word alles overgenomen door robots. En daar heb ik geen fijn gevoel bij!

Muzikaal begin van de week

Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.
Michel Delpech bezingt zijn Frankrijk

Opladen

oplaadpaalDie nieuwe elektrische auto’s lijken wel fijn, maar er kleven toch ook wel wat bezwaren aan. Niet dat wij er een hebben. Nee, wij zijn nog ouwerwets en rijden op fossiele brandstof. Of lopen, nemen het openbaar vervoer. Want wij hebben al meteen bedacht, dat het wel moeilijk zal worden om je auto straks op te laden. Te weinig palen of oplaadpunten. En ja hoor, deze week lazen we het al. Mensen die hun autootje bij zo’n paal hebben gezet en hem daar (te) lang laten staan. Ook al is de accu al lang opgeladen en zou er een ander graag gebruik van willen maken. “Laadpaalklevers” worden ze genoemd. Er zijn natuurlijk te weinig oplaadpalen. En sta je er eenmaal, dan heb je toch geen zin om ergens anders je karretje te parkeren. Al riskeer je een flinke boete. Tja, dat daar nou niemand aan gedacht heeft …..

Snotteren

verkoudenAl een paar dagen  had ik last van mijn keel, was ik aan het hoesten en snotteren, kortom ik was verkouden.
En net nou ik denk dat het ergste voorbij is, begint Leo over een zere keel te klagen en niest ie onophoudelijk.
Ik heb dus maar wat voorraad zakdoekjes ingeslagen, want je weet maar nooit hoeveel we er nog nodig hebben….
En is het niet dit weekend, dan komen er nog wel andere snotterige dagen. Beter mee verlegen dan om verlegen, nietwaar?

Meeuwen

Meestal vliegen ze luid kwekkend rond. Maar afgelopen week, toen het miezerig en koud was, zaten de meeuwen te kleumen op de brug in onze wijktuin. Grauw en grijs weer, geen kleuter die langs kwam om de eendjes te voeren. Nee, het was gewoon armoe troef.
meeuwen.jpg

Nieuwe woorden

Van-Dale Van Dale wil weten welk nieuw woord het meeste indruk maakte in 2018.
Dit zijn ze allemaal:
balanstrutje, blokkeerfries, bomcycloon, creditboy, drankhangen, hempathie, intimiteitscoördinator, kantlijnsporter, kwispellezen, mangomoment, plogging, practivisme, primarkpremie, rooftijdschrift, selfieshopper, testosterontweet, vliegschaamte en yogasnuiver.
Geen idee wat ze betekenen, maar daar geeft Van Dale natuurlijk ook antwoord op. En je kunt dan ook nog stemmen op jouw favoriete woord.

Sommige betekenissen zijn wel te raden, maar wat een selfieshopper is? (iemand die bij internetwinkels kleding e.d. bestelt om er een selfie in of mee te maken (bv. om daar op de sociale media goed mee voor de dag te komen) waarna hij of zij het product terugstuurt naar de leverancier). Enfin, al die woorden zullen ook wel heel diep zakken in ons collectieve geheugen. Een selfieshopper ben ik niet, wil ik ook niet worden. Dat kan ik dus meteen vergeten.

Boek

Boek-Lichte-JarenDit boek stond al een hele tijd op mijn lijstje, maar was in de bieb steeds uitgeleend. Maar toen zag ik bij de e-bieb dat het ook te downloaden was. Nog beter, want het is beslist een hele pil en zo’n e-reader ligt lekker in de hand. Ruim 400 pagina’s dus het beloofde veel leesplezier. En dat gaf het ook. Zo’n heerlijk boek over een Engelse familie van goede huize. Met een hele rits van bedienden. Ze wonen in Londen, maar brengen de zomer door in het landhuis in “the country”, in Sussex.
Telkens wordt een klein stukje van het dagelijks leven daar beschreven, soms uit het standpunt van de zonen of enige dochter, de schoondochters of bedienden. Maar ook de kinderen vertellen op hun manier hoe het leven voor hun verloopt.  Een enorm huis, waar de hele familie, soms met aanhang en bijbehorende familie ‘s zomers verblijft. Het zijn de jaren voor de oorlog, geld in overvloed en nauwelijks zorgen, zo lijkt het. Alles rozengeur, maneschijn? Nee, natuurlijk niet, ook hier vallen regelmatig schaduwen over het dagelijks leven, zijn er problemen, mogen geheimen niet aan het licht komen.
En zo langzaam aan gaat het richting 1939. Donkere wolken stapelen zich op aan de horizon.
Een heerlijk boek, om je helemaal in te verliezen. En wat nog fijner is, er zijn er nog meer…. Inmiddels heb ik ook het tweede deel uitgelezen en kijk ik in spanning naar de komende delen.

Relletje…

Relletje.jpgAfgelopen week ontstond er zomaar opeens op de Sociale (!) Media een relletje. Over de decemberuitgave van Allerhande. Ik had hem net van de grootsuper meegenomen. Tjonge jonge, 250 pagina’s in kleur met een keur van allerhande gerechten voor het heerlijk avondje, de kerstdagen en oud en nieuw. Nadat ik hem doorgebladerd had, kreeg ik stante pede last van brandend maagzuur, zoveel fraaie gerechten ik had gezien.
Maar blijkbaar was dat toch niet voldoende, want op Facebook had een mevrouw geklaagd dat er niks gezelligs in stond. Ja, een vegetarische kerstmaaltijd. Nou ja, dat ging ze niet eten! Aardappel-doperwtjespuree, geglaceerde worteltjes of een soep van bietjes. GEWOON eten, niks voor de kerst. Geen braadstuk, geen grote lappen vlees, geen ……. Mijn mond viel open. Want naast de prachtige vega-variaties waren er wel degelijk nog genoeg aan heerlijke en feestelijke gerechten te vinden. Maar wat wou die dame dan? Gerookte pauwentongetjes op een bedje van rauw schapengras? Zes hele speenvarkens aan het spit, met een keur van uit Oezbekistan geïmporteerde wilde kruiden…., vergezeld van geblancheerde kriel-aardappeltjes uit Patagonië?
Wie de geschiedenis bekijkt, weet dat hele culturen ten onder gegaan zijn aan decadentie. Ik vrees dat we ook al een heel eind op weg zijn…