Lampen

Lampen gemaakt van oude melkflessen kende ik wel, maar deze cafélampen kende ik niet. Misschien behoren ze wel tot de standaardcollectie als je een horecabedrijf wilt inrichten. Maar het zou ook kunnen dat een handig familielid deze lampen in elkaar heeft gezet. Na een paar weken heb je tenslotte flessen genoeg. In een flits dacht ik dat het thuis ook wel leuk zou zijn. Bespaart heel wat ritjes naar de glasbak, nietwaar. Maar nee, te groot voor onze kamer en ja, dan zou iedereen wel erg snel tot de conclusie komen dat wij wel van een wijntje houden 😉 😉 😉
Maar ik vind ze heel erg leuk en misschien brengt het anderen ook op een idee.

Automaten

Toen ik laatst naar de film ging met een stel vriendinnen bleek dat bij Pathé het mogelijk is je plaatsen te reserveren. Hoe heerlijk ouderwets vonden we dat. Heel even hadden we een idee van zo’n ouderwetse bioscoop en dat verwachtten we nou net niet dar. Maar eenmaal boven bleek het toch helemaal van deze tijd te zijn. Ja, die plaatsen waren oké, maar wilde je koffie, dan moest je die zelf uit een automaat pakken, net als de andere drankjes. Nergens een mens te bekennen, overal keuzeknoppen en zelfbediening. Misschien is het ‘s avonds anders, maar wij waren er midden op de dag. En dan mis ik toch een mevrouw of meneer die vraagt wat je wilt hebben. Nou ja, we wennen er nog wel aan. En zo negatief is het ook niet, want die automaten leveren toch een kleurig plaatje op. Ja ja, elk nadeel heb se voordeel, nietwaar?

The Saint

We hebben wel Netflix, maar toch kijken we weinig.  Oh, ik ga zeker de nieuwe afleveringen van The Crown bekijken. Maar verder trekt het ons niet zo. We hebben eenvoudigweg geen zin om veel  series te bekijken.
We kijken liever DVD’s, als “Keeping up appearances” en laatst pakte Leo weer de doos met afleveringen van “The Saint” uit de kast. Met een zeer jonge Roger Moore, alle afleveringen nog in zwart/wit. En van een soort lieve spanning. De dames zijn altijd bijzonder mooi, een beetje naïef. Ze blijven onder alle omstandigheden netjes en geen kreukel komt in hun jurk. Roger Moore blijft ook maar verbaasd kijken en lost elk akkefietje doortastend op. Het is nergens levensecht, alles is Hollywood plastic.
En na één aflevering vinden we het dan weer genoeg en gaat de schijf weer in de doos tot een volgend keer.

Juwelier

Nee, bij deze winkel koop je geen goud of diamanten, maar voor mijn gevoel is het er even duur. De groentenman in ons winkelcentrum is voor mij een groentenjuwelier. Er zullen beslist klanten zijn die het doen, maar ik niet.
Want 6,98 betalen voor een doosje aardbeien, vind ik gewoon te duur. Te gek! Okay, ze zagen er ook beslist prachtig uit en nee, het is natuurlijk buiten het seizoen. We noemen ze ook niet voor niks zomerkoninkjes. Daar moet je in de winter dus niet om komen. Over de smaak kan ik niet oordelen, Maar voor dat geld koop ik toch iets anders. Nog geen idee wat, maar zeker geen aardbeien. Of ben ik blijven steken in het guldentijdperk, dat inmiddels al 15 jaar achter ons ligt? Want als ik het omreken, dan kom ik op een astronomisch bedrag uit voor die winterse zomerkoninkjes. Het kan wel, maar moet het dan ook?

Boek

Wie het boek “De zijderoutes” van Peter Frankopan leest, ontkomt er niet aan om zijn beeld van onze geschiedenis eens nader te beschouwen. Wij geloven, want zo hebben we dat geleerd, dat de beschaving in Europa begonnen is. Maar is dat wel zo? Waren de volkeren in de landen tussen Middellandse Zee en China ook niet van groot belang bij het tot stand komen van de wereld in zijn huidige vorm? En waren al die wilde stammen echt zo wild, of konden de westerse mensen die cultuur niet op de juiste waarde schatten? Maakt het verschil of je gedood wordt door de pijl van een christelijke kruisvaarder of door het zwaard van een anders gelovige? Realiseren we ons wel hoe wreed de Spaanse en Portugese ontdekkingsreizigers waren? Hoeveel onschuldige en vreedzame bewoners van Afrika in de pan gehakt werden en hoeveel prachtige cultuur van de Inka’s, Maya’s en Azteken zonder pardon vernietigd werd?
De zijderoutes beslaat een heel tijdperk vanaf de Romeinen tot de jongste geschiedenis en is dan ook een zeer lijvig boek, voorzien van honderden voetnoten.
Ik moet bekennen dat ik het boek op mijn e-reader las voor het slapen gaan en de voetnoten heb gelaten voor wat het was. Maar het heeft me wel aan het denken gezet over het politieke steekspel, de belangen van de diverse landen en hun politici. Te vaak werd het één gezegd en het tegenovergestelde gedaan. Strookten de belangen niet met de uitgestippelde lijn en kwamen plannen, voorspellingen en dromen niet uit. Maar werden miljoenen onschuldigen geofferd.
Peter Frankopan is directeur van Director of the Oxford Centre for Byzantine Research. Hij brengt de geschiedenis op een lezenswaardige manier tot leven.

Haast

Het lijkt wel of men niet meer kan wachten. Alles moet snel, sneller, snelst. Het doet me denken aan Herman van Veen’s “Opzij, opzij, opzij”.
We hebben Kerstmis nog niet gevierd, maar toch zag ik in Trouw al een paginagrote advertentie voor een uitvoering van de Mattheus Passion, die straks met Pasen wordt uitgevoerd. Alsof er geen tijd meer over is, of dat concert morgen al beginnen gaat.
Er is nog niet eens bekend wie er voor het komend North Sea Jazz festival in juli 2018 zijn gecontracteerd, toch zijn de passe partouts al bijna uitverkocht. Krankjorem toch dat je dure kaarten koopt en nog niet weet wie er komen optreden.
Ik vind het allemaal een beetje al veel haast. Je zou er van buiten adem raken.

Herkenning

We luisteren graag naar muziek, vaak via de radio. Maar soms draait Leo ook nog wel eens een plaat, want zijn verzameling LP’s heeft de ontspulling glansrijk overleefd.
Maar sinds kort heeft hij Spotify ontdekt. Daar kun je heerlijk je eigen speellijsten samenstellen en krijg je daarna ook wat suggesties voor andere nummers. En oh wonder der techniek, we kunnen dat streamen via onze installatie en dan komt er een platenhoes in beeld op de tv. Vraag me niet hoe…. maar we gaan met onze tijd mee 😉
Het viel me ineens op hoe leuk die platenhoezen waren. Niet alleen met een fraai portret van de zanger of zangeres, maar vaak met leuke toepasselijke tekeningen. Vandaar deze kleurige collage.

Etalage

Dit is toch schattig, zo’n heerlijke nostalgische etalage? En vooral in een ietwat sleets geworden winkelcentrum, met winkels als Kruidvat en Big Bazaar, die hun etalageruiten volplakken met alleen maar reclame.
Dit is de komende weken te zien bij de Kringloopwinkel. Met liefde en geduld opgezet. Hoewel ik niet meer zo vaak in dit winkelcentrum kom, ga ik toch nog gauw weer eens kijken en snuffelen wat er verder nog te koop is.

Herinnering

Bron: Nationaal Archief/Collectie Spaarnestad

Een tijdje geleden las ik een artikel over de lagere school. Zo heette dat toen ik nog een strik in mijn haar had. De klassen waren groot, maar stil. Tenminste als de juf er was 😉
We zaten allemaal in houten banken, met een kastje erin en een inktpot boven op. Met gootjes voor je pennen en potloden.
In de pauze dronken we schoolmelk. Brr, lauwe melk, wat vond ik dat vies. We schreven met een kroontjespen, later met een pen speciaal voor blokschrift. Balpennen waren niet toegestaan. We hadden een zwart bord, met krijt. En groene schriften met een etiket voor je naam. Daarin mocht je alleen schrijven, tekenen was ten strengste verboden. We leerden hoofdrekenen en tafels opzeggen. En rijtjes stampen: de veenkoloniën en de eilanden van Indonesië. Bij onze school was een speelplaats met louter tegels en voor zover ik me herinner heel weinig zon. Geen speeltoestel te bekennen.
Het artikel was een recensie van het boek “De lagere school” van Wim Daniels, waarin ook hij herinneringen ophaalt en verhalen van anderen vertelt over de schooltijd. Ik ga dat boek eens lezen. Misschien herken ik nog wel meer. Of zou alles vervaagd zijn. Het is tenslotte al een hele tijd geleden.

Zijn jullie er klaar voor?

Zo, zitten jullie al klaar om van start te gaan? Jassen aan, tassen en koffers mee, creditcard direct bij de hand? Nee…???? Gaan jullie niet? Nou ja, zeg…!
Oh…., ik begrijp het, jullie laten je ook niet opfokken door de reclame, het enorme mediaoffensief dat ons met man en macht en veel blabla aan de BLACK FRIDAY wil hebben. Die ons gebiedt om vandaag vooral héél véél te kopen. Wat, dat maakt niet uit. Of je het nodig hebt ook niet. Kopen, kopen, kopen, zullen we.
Dit was de oogst van reclame gisteren in de krant en ik kan niet anders zeggen dan dat ik er kotsmisselijk van wordt. Want het lijkt wel alsof er niets anders belangrijks is dan kopen, kopen, kopen. Maar ik laat me niet gek maken!