Herinneringen

Toen we een tijdje geleden in Steenwijk waren, wilde Leo ook eventjes kijken in Steenwijkerwold. Daar had hij nog een tijd in dienst gelegen en hij was nieuwsgierig hoe het er daar nu uitzag. De navigatie stuurde ons keurig naar dit bord, midden in het centrum. Leo keek een beetje verdwaasd in het rond. Hij herkende het helemaal niet, was het dan zo veranderd?
Maar nee, volgens die kaart bestond Steewijkerwold zoals hier pas sinds de jaren 80.
De Johannes Postkazerne bleek nu in Darp (gemeente Havelte) te staan. En ook dat was natuurlijk niet ver rijden. Gelukkig dat herkende hij wel, al was de wacht aan de poort vervangen door camera’s en was er ook wat nieuw bijgebouwd. Toch leuk om het weer even gezien te hebben.

En dan is er natuurlijk nog Google, die altijd wel een paar oude foto’s te voorschijn weet te toveren. Zodat we nog even terug in de tijd kunnen reizen…

Bewaren

Bewaren

Huishouden

Nee, ik vind het helemaal niet leuk, het huishouden doen. Het moet, want anders vervuilen we. Maar ik heb er echt een hekel aan. Het is zo nutteloos, in de zin van  “je ziet er niks van”. Want wat ik vandaag heb gestoft en gezogen, is morgen alweer bedekt met een nieuwe laag stof. De ramen lappen heeft geen zin, omdat het toch weer gaat regenen. En ook aan opruimen lijkt geen eind te komen.
Gelukkig heb ik een man die niet let op elk pluisje, blijmoedig zo nu en dan de stofzuiger hanteert en het verder niet zo heel veel uitmaakt of alles nu wel of niet brandschoon is. Natuurlijk let ik er wel op dat toilet en badkamer schoon zijn, dat we altijd frisse en schone was hebben. Want hekel of niet, plichtsbesef drijft me tot schoonmaken.
Soms denk ik wel eens, na weer zo’n boek vol Engelse landhuizen met rijen bedienden, leefde ik toch maar in die tijd. Maar als kind van een normaal arbeidersgezin zou ik natuurlijk nooit de status van landlady hebben bereikt. Voor mij was er hoogstens een baantje als zoveelste dienstmeid weggelegd.

Dus tel ik mijn zegeningen en haal dweil en poetslap te voorschijn, zet de radio aan en voor ik het weet lijkt mijn huis weer om door een ringetje te halen.

Zelfgemaakt

This slideshow requires JavaScript.

De laatste tijd heb ik niet veel zelfgemaakte dingen laten zien. Niet dat ik niks meer doe, maar soms vergeet ik het gewoon. Maar nu wil ik toch wel weer eens een paar doosjes laten zien. Leuk om te maken, lekker  rekenwerk en veel en precies uitmeten, papier bij elkaar zoeken en versieringen maken. Ik ben er soms uren mee bezig. De doosjes vul ik meestal met wat chocola. Dat valt bij iedereen in de smaak.

Picknicken

Dat vind ik toch zo heerlijk, er op uit en dan ergens picknicken. En het liefst op z’n Engels, met zo’n fraaie picknickmand vol proviand, koele drankjes en een groot geruit kleed, echt servies, glaswerk en bestek.
Nou ja, in de praktijk komt het neer op plastic bordjes, kleffe boterhammen en is de drank toch behoorlijk warm geworden. Maar het idee blijft, zeker als je zo’n leuke oude auto ziet, met zo’n mooie mand achterop.

Bewaren

Begin de week met muziek

Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.

Vandaag heb ik gekozen voor het vreemde effect dat Dave Berry destijds maakte:

Muziek

Al jaren vind ik dat Franse chansons op de Nederlandse radio een ondergeschoven kindje zijn. En als ze dan wat draaien, is het vaak een liedje dat al bijna grijs gedraaid is of nog erger, een Franse zanger(es) die in het Engels zingt.
Ik was er dan ook als de kippen bij toen Stefan Stassen in Goudmijn vroeg om wat onbekende Franse liedjes door te geven. Het duurde een paar weken, maar zondag werd ik ineens opgebeld en werd La Marguerite van Charles Aznavour gedraaid. Ik mocht er zelf even over vertellen en aan het eind, oh wat een heerlijke verrassing, bleek ik ook nog de gouden plaat te hebben gewonnen.
(klik op de foto om het fragment te horen)

Bewaren

Oldtimers

This slideshow requires JavaScript.

Afgelopen zaterdag gingen we naar Culemborg. Niet alleen om een verjaardag te vieren, maar ook om even rond te neuzen in het gezellige centrum. Daar is vaak iets te doen. En laten we nu ook weer met onze neus in de boter vallen, want er was een oldtimershow. De Markt en omliggende straten en pleinen stonden vol met honderden oude auto’s, de meeste fraai opgepoetst, maar sommige met het stof van jaren er nog op. Er was voor ieder wat wils, bakbeesten van Amerikaanse sleeën, VW Kevers, veel rood en glimmend koper, versieringen die tegenwoordig volkomen taboe zijn. Op de laatste nipper moest er soms ook nog wat gesleuteld worden en sommige (bij)rijders hadden zich in toepasselijke kleding gestoken. Zelf maakte ik nog een alternatieve selfie en Leo moest natuurlijk met een VW Kever op de foto. Weer een dag vol goede herinneringen!

Spreuken

Het lijkt wel een trend, want overal zie je borden langs de straat met grappige spreuken. Soms zo maar een uitroep, soms een wijze raad of een wijsheid, die ook op een tegeltje zou passen.
Deze vond ik tijdens een wandeling met schoonzus in Culemborg. Geen slechte raadgeving, gelukkig mag gelukkig…;-)

 

Amsterdam

Ik kom regelmatig in Amsterdam, alleen, met vriendinnen of met mijn echtgenoot. En telkens kom ik dan weer in een ander gedeelte van die stad. Toen ik vorige maand met Leo in Amsterdam was, had ik het boek De wensdagen nog niet gelezen. Maar we liepen over de Lijnbaansgracht en gingen door wat straten die juist in dat boek zo vaak genoemd werden. Ontdekten een hofje en we maakten foto’s natuurlijk. Eigenlijk niks spectaculairs, maar gewoon een mooie dag!