Humor

Hattem-bordZo nu en dan zie ik op straat ineens iets waar ik erg om moet lachen. Zoals vorige week in Hattem. Op weg naar het restaurant kwamen we langs een slijterij, waar dit bord stond.
Al dat Valentijns gedoe vind ik nogal overdreven, maar als je jong bent en vreselijk verliefd, nou ja, dan wil je wel een beetje extra uitpakken.
Maar hier worden de oudjes toch op de hak genomen. Al denk ik dat die fles niet wordt weggegeven, maar door de gever zelf wordt opgedronken. Al is het maar om even vergetelheid te vinden… 😉 😉 😉

Verdwaald

Vorige week waren we in het Noorden van ons land. Zo maar een paar daagjes weg. We hadden een wandeling gepland in de buurt van Diever, niet zo lang want het was behoorlijk koud en er dreigde regen of zelfs sneeuw. Maar we startten met een stralende zon. Wat kon ons gebeuren op een goed gemarkeerde wandeling?
Diever-01Er viel een klein hagelbuitje, we liepen door de sneeuw (nou ja, niet overdrijven. Er lag hier en daar een heel dun laagje..). Maar die paar kilometers werden erg lang. Op een bepaald moment wilden we beslist wel terug naar de auto. En die markeringen, hadden we die dan over het hoofd gezien? De lucht betrok, er zat nog meer nattigheid in…
Diever-02Meer dan twee uur liepen we al en we hadden nog een één levende ziel gezien. Tja, dat zijn stadse types als wij natuurlijk niet gewend.
Gelukkig ontdekten we op het laatst weer een pijltje en kwamen we uiteindelijk we toch bij de auto terug. We stapten opgelucht in en op het moment dat we de deur dicht deden, begon het verschrikkelijk te hagelen.
Jut en Juul op avontuur 😉

Stuureenfoto

Op mijn andere blog Stuur een foto staat vandaag de vraag of je wel eens in een plaats met een vreemde naam was. Want je komt soms toch heel merkwaardige namen tegen. Plaatsnamen waar nou niet meteen de charme van af straalt. Van zeg nou zelf, wie zou er in Moddergat wonen. Jongste zoon vond het in ieder geval geen toeristische trekpleister, maar appte de foto vooral als curiositeit 😉

Laurenskerk

In een stad als Rotterdam, waar het hele oude hart uit gebombardeerd is, staat als een van de weinige oude gebouwen de Laurenskerk. Ik ben niet kerks, toch kwam ik er een tijd regelmatig. Nou ja goed, één keer per jaar, want dan vond de promotie (officiële overgang naar een hogere klas) plaats van het Erasmiaans Gymnasium. Onze beide kinderen zaten daarop en gingen, gelukkig, elk jaar zonder kleerscheuren over. Daarna kwamen we er niet meer. We liepen er natuurlijk weleens langs, maar binnen kijken deden we nooit meer. Tot een paar weken geleden. De eigenlijke aanleiding was de tentoonstelling van World Press Photo, maar ook de aanbeveling van een vriendin.
En wat is die kerk mooi! Oh, het helemaal authentiek is het niet meer. Veel dingen waren beschadigd en werden gerestaureerd, een aantal zaken is voor altijd verloren gegaan. En helaas, geen houten banken meer, maar zwarte theaterstoelen. Die oude kerkbanken zaten niet zo fijn, maar waren meer sfeer- en interieur-bepalend.
Hoewel het nu een protestantse kerk is, was het in vroeger eeuwen rooms-katholiek. Er staan dus ook nog wat heiligenbeelden. Er is een stukje gewijd aan Erasmus. Ook is er een galerij met allerlei uitingen van andere godsdiensten. Niet vreemd in een stad met  meer dan 170 verschillende nationaliteiten en totaal andere geloofsovertuigingen. Het is dus een kerk geworden voor iedereen en dat vind ik een mooie gedachte.

Dagje weg…

Naast de wekelijkse gymlessen heeft Saskia van FitRotterdam nog veel meer te bieden. Regelmatig nodigt ze ons mee uit naar het theater of plant ze een gezellige middag vol leuke workshops. Maar in november opperde ze opeens het plan om één dag met de Thalys naar Parijs te gaan. Nou, daar hadden heel veel dames wel oren naar en binnen korte tijd waren de voorbereidingen in volle gang. Saskia en haar man Danny gingen een weekendje voorproeven (letterlijk en figuurlijk) en kwamen borrelend van enthousiasme terug. Na ook nog een avondje voor-bespreken, geheel in Franse sferen met kaas, wijn en muziek, stonden afgelopen vrijdagmorgen in alle vroegte (half zeven) ruim 25 dames en een enkele heer op het Centraal Station van Rotterdam. Van daar vertrok om 06.58 de Thalys naar Parijs. En reeds vóór tienen kwamen we aan op het Gare du Nord.
Via een kleurige markthal liepen we naar onze eerste stop, een koffietentje. Na de koffie zwermde de ploeg uit over Parijs. Sommigen namen de Hopp on-hopp off-bus, anderen zochten een museum op en Ciska, Marianne en ik namen de Métro naar Place Blanche om een stevige wandeling in Monmartre te maken. We genoten van het uitzicht bij de Sacré Coeur en lunchten met uitzicht op Place du Tetre. Daarna zochten we weer de Métro op om, na een ontelbaar aantal metrotrappen, aan te komen op Place de Bastille, vanwaar we al winkelend al weer richting ons eetadres gingen. Na een gezellige en lekkere maaltijd liepen we terug naar het Gare du Nord om uitgeteld in de trein terug naar Rotterdam te ploffen.
Rond elf uur waren we allemaal weer thuis, moe maar zeer tevreden over een heerlijke dag in Parijs.

This slideshow requires JavaScript.

 

Tentoonstelling

Een tentoonstelling hoeft niet groot en uitgebreid te zijn. Want tegelijkertijd met de grote Art Déco-tentoonstelling in het Gemeentemuseum in Den Haag loopt ook een kleine, maar fijne tentoonstelling over het werk van de Haagse modeontwerper Frans Hoogendoorn. Prachtige en draagbare kleding, zo mooi en vooral ook zo kleurig. Ik begrijp dat de Haagse clientèle zich graag door deze couturier laat kleden en dat ook leden van het Koninklijk Huis er regelmatig komen. De tentoonstelling loopt nog tot 18 februari 2018. Klein, maar fijn!

This slideshow requires JavaScript.

Art déco

Met schoondochter ging ik naar de tentoonstelling Art Déco in het Gemeentemuseum in Den Haag. Ik ben altijd zeer gecharmeerd de modetentoonstelling die daar te zien zijn. Ook nu weer een tentoonstelling gegroepeerd om Paul Poiret, de modeontwerper die de vrouwen verloste van het corset. En daar ben ik hem zelfs nu nog dankbaar voor!
Een joyeuze man die zich in het begin van de 20e eeuw omringde met mooie vrouwen. Een tijd waarin de mode drastisch veranderde en vrouwen veel meer vrijheid namen en kregen. Nou ja, als je goed in de slappe was zat natuurlijk. Maar wat een plezier om al die mooie dingen te zien. Niet alleen kleding, maar ook films, meubels, kunstwerken, vazen, stofontwerpen en schilderijen. En vreemd genoeg leken de jurken van toen helemaal niet zo buiten het modebeeld van nu te vallen. Schoondochter en ik zagen er een aantal die we zo wilden aantrekken om er meteen een charleston in te dansen 😉
De tentoonstelling is nog tot 4 maart 2018 te zien en is beslist een bezoek waard.

Hollands

Kijk nou toch… Zelfs op de peperdure Könings Allee in Düsseldorf staat zo’n Hollandse bakfiets. Je zou verwachten daar toch een exemplaar van Duitse makelij aan te treffen, maar nee hoor, gewoon holländisch. Ik moest er even om grinniken en vond het wel een foto waard.

Logement

In Middelburg ontdekte ik deze deur. Wat een ouderwets woord toch:  “Logement”.
Dat heet nu toch een hotel, Bed & Breakfast of pensionnetje. Maar logement doet me denken aan vroeger tijden. Als mijn moeder er weleens over vertelde, kon ik bijna de geur van doorgekookte kool ruiken, zag ik de was om de kachel staan. Ze had er geen fijne herinneringen aan en ook in de verhalen van Baantjer zijn logementen beslist niet gezellig. Want in de wat oudere boeken van De Cock (met cee-oo-cee-kaa) komen logementen nog vaak voor. Wat vervallen onderkomens, met kale peertjes aan het plafond en smalle kamertjes met goor beddengoed, waar de verschoppelingen uit de maatschappij wonen.
Maar dit was echt allerminst vies en armoedig. Kijk maar, je kan er logeren en lunchen in een romantisch sfeertje. Ach ja, tijden en begrippen zijn aan verandering onderhevig.

Reisje

Of ik nou een korte afstand moet of dat we van hier tot Wladiwostok zouden gaan, ik vind reizen heerlijk. Zo nu en dan een hapje, een drankje, tijd voor een sanitaire stop, dat is het wel en ben ik tevreden. Natuurlijk, ik kan niet elke dag onderweg zijn, maar zo nu en dan kriebelt het. Leo opperde vorige week om naar Middelburg te gaan, en dat leek me wel wat. We waren er al eerder, gingen meestal met de trein of met de auto. Nu namen we de bus. Niet de meest snelle, maar wel een leuke manier. Dus togen we al vroeg op pad. Het weer leek niet mee te werken, maar goed, het was droog. Met de metro naar het Zuidplein. Nog maar nauwelijks stonden we bij de halte, of daar kwam de bus al aan. We hadden hem helemaal voor ons zelf! Op weg naar Oude Tonge. Daar moesten we overstappen en liet de bus niet lang op zich wachten. Ook al niet zo vol, maar jammer genoeg zaten we er niet meer helemaal alleen in. Nou ja, we hadden ruimte zat hoor! 😉
Totaal na drie uur en een kwartier reizen kwamen we aan bij het stille station van Middelburg.
We liepen het stadje in, zochten een cafeetje om iets te eten. Allebei een flinke uitsmijter, dat vulde onze magen. We struinden wat door de kleine straatjes en gingen ook nog bij neef Dick en zijn vrouw op theevisitie.
En toen was het wel weer genoeg. Inmiddels regende het en namen we de trein naar Rotterdam terug. Na een hapje eten in het winkelcentrum vlak om de hoek zat de dag erop. Zomaar een leuk reisje!