Vrijgezellen

VrijgezellenGelukkig hoefden we hier niet doorheen, alleen maar langs. Want ik vroeg me af of het wel mocht… Leo en ik zijn tenslotte al lang getrouwd, onze vrijgezellenstaat ligt al ver achter ons. Maar waarom zouden hier alleen vrijgezellen door heen hebben gelopen?
Nou ja, zo te zien is het al een heel oud bordje en zou ik moeten uitzoeken waarom het hier zo heet. Zo diep zal ik maar niet graven in de geschiedenis van Slenaken, waar ik dit bordje fotografeerde.

Koffiedik kijken

Na deze heerlijke zomer waren er al weer heel veel koffiedikkijkers die beweerden dat de aarde nu echt opwarmt. Dat we moeten rekenen op nog veel meer droge en warme zomers. Dat we met spoed ons moeten gaan beraden op waterbesparing en weet ik wat nog meer. Maar eigenlijk weet niemand wat er in de toekomst verborgen ligt.
Wat me wel op valt als ik aan het wandelen ben, is dat er zoveel bessen en vruchten zijn. Ook eikels en paardenkastanjes zijn er volop. Misschien is het wel een natuurlijke voorbereiding op een heel koude (en lange??) winter. Tja, daar kan ik natuurlijk pas iets definitiefs over zeggen in maart of april 2019…. Dus pin me niet vast op deze voorspelling van de koude grond, want ik weet het ook niet….. 😉 😉 😉

Jarig

Vandaag is Leo jarig. Heel uitgebreid vieren doen we dat niet. Maar ik laat het natuurlijk ook niet helemaal voorbij gaan. Zijn cadeau krijgt hij bij het ontbijt. Maar omdat hij altijd na het wakker worden als eerste mijn blog bekijkt, krijgt hij hier ook een presentje. Om in de stemming te komen….
Lieve schat, van harte gefeliciteerd met je verjaardag. Dit is speciaal voor jou:

Maeslantkering

Tijdens de Wereldhavendagen bezochten we ook de Maeslantkering.
Na een gezellige boottocht kwamen we bij de stormvloedkering aan, waar we een rondleiding kregen. Er zijn natuurlijk heel veel manieren om het water bij een storm tegen te houden, maar de haven van Rotterdam is te bereiken zonder belemmeringen, dus moest er voor de kering een bijzonder plan bedacht worden. Sluizen of iets van die strekking kwamen niet in aanmerking. Het plan voor de kering werd uitgevoerd door een Nederlands consortium van HBG (nu BAM), Volker Stevin en Hollandia Kloos.
Als hij niet in gebruik is -en dat is gelukkig heel vaak en heel lang- dan liggen de halfronde deuren van de kering tegen de wal. De deuren hoefden niet ter plekke gebouwd te worden. Dat gebeurde in een droogdok. De deuren zijn hol en drijven wanneer ze niet in gebruik zijn. Ze draaien op een enorm “bolscharnier”, het grootste ter wereld met een diameter van 10 meter en een gewicht van bijna 700 ton. De deuren worden in beweging gezet door een “locomobiel” en tanden aan de bovenzijde van de deuren. Een tamelijk simpele, maar wel effectieve manier. De kering is ook redelijk “onderhoudsarm”, want er liggen geen vitale delen onder water.
Doorlopend wordt het weer en de stormkansen door computers in de gaten gehouden en wanneer er hevige storm dreigt, treedt het noodplan in werking. Natuurlijk wordt er regelmatig getest, want niemand wil tijdens een hevige storm tot de ontdekking komen dat er iets aan schort.  De laatste test werd afgelopen zaterdag gehouden. De Maeslantkering is het laatste deel van het Deltaplan. Nederland mag dan een stip op de wereldkaart zijn, er zijn hier toch maar prachtige projecten tot stand gekomen!
Ik ben altijd weer verbaasd en trots dat wij hier zoiets kunnen bedenken en bouwen. Al met al is het een geweldig en imposant bouwwerk en een bezoek met rondleiding meer dan waard. In dit blog kan ik niet alle wetenswaardigheden vertellen, maar geloof me, het is een vernuftig bouwwerk.

Schattig

Toen we er langsliepen was dit kalfje net geboren. Waren we net een paar minuten eerder geweest, dan hadden we het geboren zien worden. Moeder snuffelde nog wat onwennig en likte haar schoon. Het beestje probeerde op te krabbelen, maar zakte nog door haar pootjes. Maar binnen een uur liep het diertje al door de wei en dronk bij haar moeder. Zo schattig, dat kleine beestje. Niet te geloven dat het zulke grote koeien kunnen  worden.
schattig002.jpg

Vliegveld

Dat op een vliegveld de veiligheid constant in de gaten wordt gehouden, spreekt vanzelf. Jammer genoeg denken we nu in de eerste plaats aan aanslagen, terrorisme. Maar ook brandveiligheid heeft een zeer hoge prioriteit. Daarom is er op het vliegveld altijd, 24 uur op 24 een brandweerploeg aanwezig. Ze hebben een aantal dagen dienst, in wisselploegen. Slapen en eten in hun eigen ruimten, hebben een eigen sportunit. Ze staan dus elke minuut van de dag paraat en oefenen regelmatig om op te zijn voorbereid. Voor alle soorten van calamiteiten, grote en kleine branden.
De brandweer heeft er de beschikking over enorme brandweerwagens. Dat zie je wel aan de vriendelijke stagiair die naast één van de wielen staat.
En mocht er dan iets gebeuren, zijn ze ook zo startklaar: ze stappen meteen in hun klaarstaande broek en schoenen!
En speciaal voor ons werd nog even een spuitdemonstratie gegeven.

Vliegveld

Afgelopen vrijdag reden we om half acht al van huis weg. We moesten naar het ss Rotterdam, van waar de excursies van de Wereldhavendagen vertrokken. Een flinke omweg naar Rotterdam-The Hague Airport, want dat ligt zowat op loopafstand van ons huis.
Maar het was het vroege opstaan meer dan waard. Na een echte “security-check” mochten we een kijkje nemen achter de schermen, onder leiding van een praatgrage Anita, die ons met veel humor alle ins and outs van het vliegveld liet zien. Het vliegveld wordt verbouwd en dus liepen we via een tijdelijke vertrekhal naar de bus, die ons over de start- en landingsbaan reed en ons voerde langs de hangars met kleine vliegtuigen. Want niet alleen lijnvluchten vertrekken van dit vliegveld, ook veel zakenmensen huren een klein vliegtuig om zo snel mogelijk hun zaken in het buitenland af te handelen. En er vertrekken vluchten met parachutespringers, lesvliegtuigen.
Ook de trauma-helikopter heeft een vaste plek op het vliegveld.
Ondertussen kregen we van alles te horen over wat er allemaal komt kijken bij een vlucht, hoe alles snel, snel geregeld moet worden. Van veel zaken heb je als leek natuurlijk geen benul. Daarom is zo’n excursie niet alleen heel leuk, maar geeft het ook wat meer inzicht in alles. Want als passagiers nog op hun bagage staan te wachten, is er al weer getankt, de catering al aan boord, alles al schoongemaakt. Worden de koffers en tassen voor de volgende vlucht al weer in het bagageruim gestapeld.
Dat natuurlijk de veiligheid ten alle tijde het allerbelangrijkst is, dat er gecheckt en dubbel gecheckt wordt. Dat de start- en landingsbaan vrij moet zijn, ook vrij van vogels en andere dieren. Een vliegtuigmotor heeft een enorm vermogen, maar kan een botsing met een vogel niet zo goed verdragen. Tot het personeelsbestand behoren dus niet allene mensen, maar ook een aantal roofvogels. Die hebben de taak andere dieren te verjagen.
Even reed de bus met topsnelheid over de landingsbaan, maar er kwam al weer een vliegtuig aan en dus moesten we gauw het veld ruimen.
Er kwam nog een heel belangrijk aspect aan de orde, maar dat is best een apart blogje waard. Daar vertel ik dus later over.

 

Druk, druk, druk…

Och heden, wat kan een mens toch veel te doen hebben. Nou ja, denken veel te doen te hebben, want als pensionado zouden we natuurlijk geen tijdgebrek mogen claimen. Maar toch, twee drukke dagen met excursies van de Wereldhavendagen, wat klusjes in huis, boodschappen, plannen voor een komend weekend en na al die uitstapjes eens even lekker uitslapen… Tja dan schiet het bloggen er even bij in. Geen ramp, denk ik dan maar. Binnenkort maak ik wel blogjes over wat we zoal deze dagen gedaan en gezien hebben. Nu zullen jullie het nog even met een foto-impressie moeten doen 😉

Sprookjes

sprookjes.jpgGaat bij jullie je fantasie ook wel eens op de loop? Bij mij wel… ik kan heerlijk wegdromen bij een leuk huis of een gekke situatie. Dat heeft dan niets meer met de werkelijkheid te maken, maar alles met sprookjes, gedachten spinsels en dromen.
Neem nou dit huis. Dat roept bij mij meteen een kaboutersfeer op. Het staat gewoon aan de weg, niet weg gestopt in het bos. Maar met gemak droom ik er een heel donker woud bij, waar trollen leven, elfjes zachtjes zweven van paddenstoel naar zonnebloem. Er kruipt een haas vanachter de struiken en ergens in de verte hoor ik een akelig lachje. Een beetje vilein en een stem die kraakt “wacht maar eens af, hihihi….”
Al die gedachten duren maar een paar minuten, want dan is de foto gemaakt en loop ik door. Maar thuis zie ik die foto weer en denk ik…..
Ach, kom ik wijd er eens een blogje aan 😉 😉 😉

Tentoonstelling

Wieneke schreef er al meerdere keren over. Ze was weg van de tentoonstelling “Iran, bakermat van de beschaving” in het Drents Museum in Assen. Ook wij waren zeer onder de indruk van wat we daar te zien kregen.
De eerste aanblik van de tentoonstelling was meteen al “wow, dat is prachtig!” Je waant je in een Perzische bazaar. De vitrines zijn allemaal van vier zijden te benaderen, zodat je niemand in de weg loopt en alles goed kunt bekijken. Dat is heel fijn als het druk is. Bekers en kannen van vele, vele eeuwen oud, maar zo mooi en verfijnd. Ook in een modern interieur zullen ze niet misstaan.
Wat waren de Perzen al ontwikkeld toen wij nog in berenvellen liepen. Misschien lijkt het nu een wat achtergebleven land, met achterhaalde ideeën. Maar ze hadden een hoogstaande cultuur, waarvan prachtige voorbeelden te zien zijn. Schitterende schalen, borden, juwelen en dat allemaal zo mooi tentoongesteld. De tentoonstelling is vrij compact, maar je kunt op je gemak alles van dichtbij bekijken.
Op diverse plaatsen kon je ook filmpjes bekijken van Iraniërs die in Nederland wonen en werken en met liefde over hun land en cultuur vertelden. Een zeer boeiende tentoonstelling!

This slideshow requires JavaScript.