Muziek op maandag

Ook dit jaar elke week weer een muzikale start met muziek die ik mooi, leuk, gezellig, vrolijk of ontroerend vind. Ik hoop dat jullie ook met plezier zullen luisteren.

Het is al een oudje, maar nog steeds vind ik het leuk: de zusje Kate en Anna Mcgarrigle met “La plainte pour Sainte Catherine”

We zullen zien

Vaste prik in de week- en maandbladen is elk jaar in januari de jaarhoroscoop. En al geloof ik er niet in, ik lees het wel. Want je weet natuurlijk nooit…

Er zal best wel wat van uitkomen, maar nog meer niet doorgaan. Want werken, ach nee, daar begin ik niet meer aan. En dat er aan geld geen gebrek is….? Het hangt er maar van af, al ben ik dik tevreden met wat we hebben.

Trouwens, de horoscoop van Libelle en Margriet verschilden al op diverse punten. Dus wat of wie moet ik geloven?

Slechts één keer kwam uit wat voorspeld was. In 1971 las ik aan het begin van het jaar in een Frans blad dat ik dat jaar de ware zou ontmoeten. In november schoot me die voorspelling te binnen.. Maar van de ware was nog steeds geen sprake. Tot de 4e december en ik Leo ontmoette. En dat ik, net als voorspeld, met bij zijn ouders oud-en-nieuw zou vieren, was beslist frappant. Maar voor de rest…

We wachten dus nu ook maar weer gewoon af wat de toekomst in petto heeft…

Is dat dan niet goed…?

Met kerst kwam de hele familie bij elkaar. En zoals dat gaat, druppelden de diverse gezinnen binnen.

Kijk daar komt ons nichtje met haar gezinnetje. De twee neefjes kennen iedereen wel, maar zijn toch een beetje afwachtend bij zoveel mensen in de kamer. De oudste neemt het voortouw en gaat iedereen begroeten. Maar dat ontgaat zijn moeder en ze vraagt:
“Heb je iedereen een hand gegeven?” Hij kijkt bedremmeld naar haar op en vraagt stomverbaasd: “Een hand…?” “Ja, je moet iedereen een hand geven, dat weet je toch wel? Kom, ga dat nou maar meteen doen.” “….. Maar ik heb iedereen een knuffel gegeven…” “Oh, een knuffel? Ja dat is natuurlijk ook helemaal goed,” vindt zijn moeder.

Opgelucht kijkt hij in het rond. Moeilijk toch, die grote mensen. Een knuffel is toch veel gezelliger….!

Een heel jaar lang

Vrijwel het eerste dat je ziet als je bij ons binnen komt, is een kalender aan de kastdeur. Meestal een flink formaat en altijd leuk geïllustreerd.

Ergens in september vinden we er meestal wel een, al zijn we ook wel eens een of twee weken kalenderloos geweest.

Vorig jaar zag ik tijdens de vakantie een leuke, met allemaal vrolijke bierplaatjes en spreuken. Helemaal spekkie naar Leo’s bekkie 😉

En na een aantal jaren met mooie natuuropnames is dat best een welkome afwisseling. Voor januari krijgen we het advies “kalm te blijven”. En natuurlijk hoort daar geen thee, maar een flinke pint bier bij!

Echt Hollands

Ik geloof dat in de landen om ons heen niet zo’n grote cultuur van zegels plakken bestaat. Er wordt mij nooit gevraagd of ik ze wil, wanneer ik in het buitenland iets betaal. Grote supermarktketens hebben meestal wel een soort klantenkaart, maar zegels krijgen of kopen…? Nee, dat is er niet bij.

In menig huisgezin staat, net als bij ons, een doos of koekjesblik waar alle zegels in gefrommeld worden. Regelmatig moeten er dan boekjes vol geplakt worden om iets met korting dan wel helemaal gratis te kunnen krijgen. Dus plakte Leo deze week ook driftig de zegels van het benzine-station, zodat hij de auto netjes kon laten wassen voor (bijna) niks. Ook al had hij dan laatst gehoord dat er een beetje gesjoemeld werd met de liters benzine die je er tankt.

Wij hebben het niet kunnen nagaan en blijven dus nog maar zegeltjes aannemen en op een kaart plakken. Wij zijn tenslotte toch echte Hollanders…!

Ontspullen

Hoe gezellig kerst en oud en nieuw ook moge zijn, de meesten van ons vinden het ook wel weer lekker als alles is opgeruimd. Weg boom, weg slingers, gewoon weer alles glad en fris.

En als je dan toch bezig bent, kun je natuurlijk meteen doorgaan met ontspullen. Hup, klerenkast opruimen, weg met die ouwe troep. Het wordt tijd voor nieuwe kleren, frisse kleuren.

Maar wat doet men met de zaken die op de weggooi-stapel komen? In de kliko is niet meer van deze tijd. Het kan en moet dus gerecycled worden. Men vult een plastic vuilniszak en loopt er mee naar de kledingbak. Maar kijk nou eens, dat hadden meer mensen gedaan. Die bak puilt uit. Ach joh, pleurt het er maar naast of bovenop.
Want ook een milieubewust geweten heeft zo zijn grenzen…..!

Mollen

In onze tuin geen gazon, dus last van mollen ken ik niet. Maar blijkbaar zijn de mollen wel actief in onze wijk, gezien deze auto.

Maar voor wie is het nu de laatste hoop? Voor de mollen of voor de tuiniers? Een beetje cryptisch vind ik het wel….

Muziek op maandag

Het is alweer het vierde jaar op rij dat ik de week met een muziekfilmpje begin.

Ook dit jaar elke week weer een muzikale start met muziek die ik mooi, leuk, gezellig, vrolijk of ontroerend vind. Ik hoop dat jullie ook met plezier zullen luisteren.

Dit keer zingt Amy Mc Donald “This is the life”, een nummer dat regelmatig op onze gymles voorbij komt. Lekker ritmisch 😉

Vanmorgen vroeg was de video niet te beluisteren. Vraag me niet waarom, want later kreeg ik de zelfde link gewoon aan de praat…. 😉

Quote

Zo aan het begin van het nieuwe jaar hoor je van diverse kanten over goede voornemens. Ik doe er al lang niet meer aan. Dat wil zeggen, ik streef geen doel meer na. Ik zie wel wat er op mijn pad komt. Lukt het, prima. Maar lukt het niet, dan is het toch wel goed.

Maar dit lijkt me wel iets om aan te werken. Glimlachend door het leven te gaan.

De vrouw in de tram, de chauffeur die stopt als je over wilt steken, de kassière bij de supermarkt, allemaal met een glimlach tegemoet treden.

Het kost tenslotte niks, is niet moeilijk en misschien helpt het wel de wereld een beetje gezelliger te maken. Doen jullie mee?

Net iets anders…

Het schijnt een hele wetenschap te zijn, het maken van pakkende logo’s. Zo’n beeldmerk dat zich in je geheugen haakt, waardoor je telkens weer bij dat ene bedrijf terecht komt.

Tja, ik weet eigenlijk niet of het werkt. Ik hou niet van grote ketens en de daarbij behorende marketing. Dus zo’n logo, ach …

Maar dit zou ik nou wel onthouden. De deurknop van een kledingzaakje in Parijs. Meer dan genoeg reden om er eens een kijkje te nemen.Een zaakje met een beetje exclusieve kleding en zeker niet met rekken vol van dezelfde modellen. Helaas, niet in een mij passende maat. Maar wel erg leuk!