Bloggers onder elkaar

bloggersbijeenkomstVanuit alle windstreken kwamen gisteren Bettie, Inge, Marthy, Jeanne, Ton, Emie en ik naar Utrecht Centraal voor wat nu al een traditie geworden is: onze jaarlijkse Bloggers-bijeenkomst.
We schoven aan tafel in Bar Beton en praatten over van alles en nog wat. Over vrolijke, rare, leuke, belachelijke of verdrietige dingen. We bleken soms van dezelfde dingen te houden, of juist volkomen andere interesses te hebben. Maar over één ding waren we het aan het eind van de middag roerend eens: Het was een heerlijke, gezellige en ontspannen dag! We hebben ons goed geamuseerd, er was gelachen, geen onvertogen woord gevallen en volgend jaar wordt het natuurlijk herhaald. Want “LIFE is better with Friends”

Delfts blauw…

bakfiets.jpgWandelend in Delft kwam ik deze bakfiets tegen. Aan zoiets kan ik niet voorbij lopen, er moét een foto gemaakt. Maar thuis bedacht ik “wat moet ik er mee?”, want in mijn haast om verder te gaan op die kouwe dag was ik vergeten wat details te fotograferen. Van wie zou die bakfiets zijn en wat wordt er mee bezorgd? Een korte speurtocht op Google bracht me naar dit artikel.
Die mooie bakfiets is al tamelijk oud. Vroeger was ie groen. Maar een fikse opknapbeurt, een dosis creativiteit en hulp van Royal Delft maakte de fiets tot een soort van vuilniswagentje. Want het afval van Café de Oude Jan wordt met deze fiets naar de ondergrondse container vervoerd. En dat gebeurt dus niet onopgemerkt. Mooie promotie toch!
Ook oude spullen kunnen met een beetje moeite opgevrolijkt worden en hun nut nog altijd bewijzen.

Kijk nou toch ….

indische-tantesJaren geleden las ik een boek van Yvonne Keuls over haar Indische tantes. Echte details hiervan herinner ik me niet. Maar nog wel staat me voor ogen hoe de tantes  kwebbelden, met veel “adoeh” en nostalgie naar de tijd in Indië. Op de een of andere manier zag ik ze voor me. Een paar weken geleden liepen we wat door Den Haag en kwam ik de tantes gewoon tegen op het Fredrik Hendrikplein. Natuurlijk niet in levende lijve, maar als beeld. Beeldhouwer Loek Bos heeft ze treffend weer gegeven. En zoals Yvonne Keuls bij de onthulling vertelde, staan de dametjes precies op de plek tegenover het pension waar haar moeder gewoond heeft. Toeval…. magie….? Misschien wel gewoon “stille kracht”. 😉

Imposante man…

politiebureaDit politiebureau dateert van vele jaren geleden. Het is nu een woonhuis annex kantoor, geloof ik. De bewoners hebben die strenge politieman met zijn ferme helm toch nog steeds boven hun deur.
Maar ja, de bouw wordt almaar strakker en de politieagenten van nu dragen geen helm meer. Hoogstens een hip petje. Ze zijn niet langer zo indrukwekkend als vroeger.
Maar ja, ze bekeuren je nu ook niet meer omdat je buiten de toegestane tijd een matje uitklopt. Ach, alles verandert, dus ook dit. Maar hij blijft een foto waard!

Alles van waarde….

WeerloosAls ik de deur opendoe, staat onze overbuurvrouw op de stoep. “Mag ik even binnen komen, vraagt ze, “ik heb iets te vertellen”. Aan haar gezicht zie dat het niks vrolijks is. Kind ziek…? Man weg…? Ongeluk…?  Allerlei gedachten schieten door mijn hoofd. Maar nee, niks van dat alles. Als ze zit, vertelt ze dat ze een agressieve vorm van MS heeft. Allemachtig! Zo’n leuk jong gezin, het dochtertje is nog maar net een half jaar.
Ze heeft zichzelf goed in de hand, vertelt rustig en gestructureerd wat er aan de hand is en wat er verder gaat gebeuren. In Nederland kan dit alleen (nog maar) behandeld worden met remmende medicijnen. In Mexico, Zweden en Rusland wordt de ziekte op een andere manier bestreden en zijn de resultaten hoopgevend. In veel gevallen lijkt de MS gestopt (misschien wel genezen…?) En daar gaat ze voor. Ze heeft besloten naar Moskou te gaan en zich daar te laten behandelen. Binnenkort kunnen we er over lezen in het wijkblad.
MarlikaZe start een crowdfunding actie, want de kosten van deze behandeling worden niet door de verzekeraar vergoed. Ik ben verbijsterd. Want waarom zou je een jonge vrouw veroordelen tot een leven in een rolstoel (met alle kosten en narigheid van dien) als er een alternatief is? Waarom wil de verzekeraar niet bijdragen in de kosten.
Wanneer iemand geen behandeling in Nederland kan krijgen, is het toch niet zo gek als je naar een ander land wil.

Eur. 80.000,– gaat het in Moskou kosten. Een bedrag dat naar mijn mening te overzien is. Het zou enorm helpen als de verzekering een deel van die kosten op zich zou nemen, maar nee, niks, nada, 0,00 procent. En dat is gek.
Die crowdfunding moet slagen! Zodra ik meer weet, zal ik het hier melden. Wie er wat en hoeveel aan wil bijdragen hoef ik niet te weten. Maar mijn buurvrouw moet haar kans kunnen grijpen!!!

Muzikale maandag

iets geheel anders, maar nieteman Ook in 2019 begin ik elke week met een muzikaal filmpje. Vrolijk, ontroerend of bijzonder. Maar altijd iets wat mij op een of andere manier geraakt heeft.
Deze week iets geheel anders, klassiek maar beslist het beluisteren en bekijken waard:

Afgedankt

schrijfmachine.jpgOp één van mijn wandelingen zag ik deze schrijfmachine staan bij een kringloopwinkeltje. Er zat zelfs nog een stuk papier in, waar wat nonchalant op getypt was.
Kinderen van nu weten niet meer wat dit voor een ouderwets ding is. Want we hebben tegenwoordig bijna altijd een computer, of een laptop, tablet of smartfoon. Typen doen die jonge dingen met het grootste gemak, met twee vingers of ze appen met hun duimen. Zelf leerde ik nog keurig het tien vinger-systeem. Ik leerde nog wel meer, waar nu met een vragende blik op wordt gereageerd. Want wie schrijft er nog een briefkaart, wie ondertekent nog “met de meeste hoogachting” of zoekt de juiste titulatuur van de geadresseerde op. Aan “de Weledelgestrenge Heer ….. of was het Hoogwelgeboren…. ? We mailen nu dagelijks, of sturen een what’sapp. Op kantoor zijn al lang geen zalen met typistes meer, die driftig tikkend de correspondentie uitwerkten. Stenografie lijkt ook iets uit een ver vervlogen tijd.
Ik heb geen heimwee naar deze antieke schrijfmachine, met zijn toetsen waar je vingers tussen bleven haken en je zorgvuldig gelakte nagels op afbraken. Ik verlang niet meer terug naar het lint dat verwisseld moest worden, altijd net op het moment dat het niet uitkwam. Nee, laten we dit apparaat maar in een museum plaatsen. Zijn tijd is geweest en wat de komende decennia zal brengen, dat merken we vanzelf wel…

Wijsheid…

wijsheidSoms zie je iets door een raam, op een aanplakbiljet of ruw gekliederd op een muur en dan denk je: “Ja, daar ben ik het helemaal mee eens.”
Zo zag ik vorige week dit door een raam van een woonhuis en ik kan het volkomen onderschrijven.
“Succes is niet de sleutel tot geluk; geluk is wel de sleutel tot succes” 


Volgens mij is dat een waarheid als een koe. Want hoe succesvol je ook bent, het geeft geen garantie tot gelukkig zijn. Soms zelfs integendeel lijkt het wel. Want hoeveel mensen die zeer succesvol door het leven gaan, voor wie de zon altijd lijkt te schijnen, zijn toch doodongelukkig.

Internationale Vrouwendag

Starrenburgschool.jpgDe wereldbevolking bestaat uit mannen en vrouwen, maar soms lijkt het wel of alleen mannen het voor het zeggen hebben. Daarom vind ik het belangrijk dat we onze focus vandaag – op Internationale Vrouwendag– richten op een vrouw. En naar aanleiding van het blog van Bettie vertel ik iets over het hoofd van mijn lagere school: Juffrouw Marcus. Want zij hoort naar mijn mening thuis in een galerij met bijzondere vrouwen. “Wat er in een kind zit, komt er altijd uit”, zei ze en ze trok zich niks aan van rang of stand, maar keek naar het kind. Ze was streng, maar rechtvaardig en met een goed gevoel voor humor. Een vrouw met charisma, zou ik nu zeggen. Ik denk nog vaak aan haar terug.
Ze was al hoofd van de school toen mijn zus in 1942 in de zesde klas zat. Mijn moeder, ook al een Dolle Mina avant la lettre, wilde dat Rina iets zou leren waarmee ze in haar eigen onderhoud kon voorzien. De industrieschool leek mijn moeder wel wat. Kleding had iedereen nodig en als naaister kon je op een nette manier je brood verdienen. Maar juffrouw Marcus adviseerde de HBS, een advies wat nogal ongebruikelijk was voor dochters uit een arbeidersgezin en zeker in die tijd.
In 1960 opteerde mijn moeder opnieuw voor de industrieschool. Maar ook voor mij was het advies anders. Het werd MULO. “Een prima school en dan kan Els later nog zien wat ze verder leren wil.” En dat deed ik en doe ik eigenlijk nog altijd, want ik leer graag.
Dat had juffrouw Marcus toen al goed gezien.

Kunstenaarsdorp

Ootmarsum-001Het was lang geleden dat ik in Ootmarsum logeerde. In die tijd droeg ik nog een strik in mijn haar, dus kun je nagaan…
Nu waren we er weer. Een vriend had ons verteld dat het een echt kunstenaarsdorp was en dat klopt ook. Overal staan beelden, zijn galerieën en straalt de kunst je tegemoet. Een gezellig dorp, met natuurlijk de nodige horeca. Maar ook met een prachtig achterland, zodat je er best een tijdje vertoeven kunt.
Wij waren vooral gecharmeerd van de beelden in de Kloosterstraat. Die herinnerden aan de oude school die hier gestaan had. De Italiaanse kunstenaar Emanuele de Reggi heeft de kinderen trefzeker neergezet.