Meeuwen

Meestal vliegen ze luid kwekkend rond. Maar afgelopen week, toen het miezerig en koud was, zaten de meeuwen te kleumen op de brug in onze wijktuin. Grauw en grijs weer, geen kleuter die langs kwam om de eendjes te voeren. Nee, het was gewoon armoe troef.
meeuwen.jpg

Sturen

Vorige week liep ik met de wandelclub langs de Rotte toen er een auto kwam. Dat is wat ongebruikelijk want het is een fiets/wandelpad. Maar de auto was van een schaapherder en zij moest haar schaapjes naar een wei tussen Rotte en kinderboerderij brengen, vandaar. Meteen toen de deuren open waren gegaan, stroomden de schapen naar buiten. Ze bleven een beetje verbaasd en angstig bij elkaar staan. Maar niet lang, want daar werd de hond gefloten en die kwam meteen in actie. Met een korte blaf werden de schapen de wei in gestuurd, naar de opening in het hek. Niet meer dan een paar schapen konden er tegelijk door, maar de hond leidde ze allemaal keurig naar binnen. Het ging zo vlug dat geen van ons een foto kon maken. Laat staan dat we een filmpje voor elkaar kregen. Maar kijk, dit mogen dan wat meer schapen zijn dan in Ommoord, ze gaan dankzij de hond, evengoed keurig naar hun eigen wei.

Makelaar…?

Het zal natuurlijk gewoon voor de sier zijn, deze vogelhuisjes aan een muur in Oosterend. Maar meteen toen ik ze zag, kreeg ik associaties met een makelaar.
Vogels zouden hier tenslotte kunnen kiezen welke villa ze het leukst of het fijnst lijkt. Horen jullie ze al kwetteren? Moe Koolmees die een beetje groot wil, want dat is zo fijn voor de kinderen. Meneer Spreeuw piept zuinigjes, omdat hij vreest geen hypotheek te kunnen betalen. Mevrouw Koekoek zegt niks, die kraakt gewoon een flink huis, niet te ver en een beetje in de luwte….
Vogelhuisjes

Schaap

schaapWie Texel zegt, zegt schapen. Honderden, duizenden grazen er in de groene weiden. Zo lief… Telkens als we weer langs zo’n wei kwamen, werd ik ter plekke vertederd. Zo’n wollig beest, knabbelend aan het gras… Maar toen we over een dijk in Oudeschild reden, zag ik ineens een schaap op z’n rug liggen. Ik weet dat zoiets heel dramatisch is. Het dier kan niet overeind komen en zou sterven… Leo keerde de auto om te checken of ik het toch wel goed gezien had. En ja…, maar wat te doen? Ik liep naar een huis, maar daar bleek niemand thuis. Uiteindelijk belde ik de politie. Niet het 112 alarm, maar het nummer voor mindere zaken. Er zou actie ondernomen worden. Ik hoefde niet te blijven. Terwijl ik nog wat aarzelde en nog even bleef kijken, kwam er een wandelaarster aan en van de andere kant een jonge vrouw met een hond. Ik legde uit wat er aan de hand was en zij klauterden over de sloot en het hek. En binnen de kortste keren stond schaap weer op zijn of haar pootjes. Kalm liep het weg… zonder gemekker 😉 De wandelaarster stak haar hand op en zwaaide. En ik belde nogmaals de politie om te melden dat alles gelukkig goed gekomen was en er geen auto meer hoefde uit te rijden.

Olifantenvoer

olifantenVaste prik in Blijdorp is een bezoek aan de olifanten. Ze stonden allemaal buiten, liepen een beetje om elkaar heen. De zon scheen en we konden zo mooi hun behaarde ruggen zien. Foto’s maken lukte niet, te veel tegenlicht.
In het binnenverblijf was een groep verzorgers bezig alles schoon te maken. Er werd geveegd en geschrobd en net toen we naar buiten liepen, kon ik een blik werpen op de opslagplaats. Een verzorger zag me en zei “Ja, dat is een flinke hap” terwijl hij wees op de grote rollen in grijs plastic. “Ze eten er twee per dag op en dan ook nog een paar van die bakken met groen”. Hij wees op een oranje krat met gesneden groenten. Het zag er uit alsof ik daar ook wel een maaltje uit zou kunnen scheppen. Dat zou ook helemaal niet gek zijn, want de dieren eten hoogwaardig voedsel, niks ouds of verlept. Zo te zien kunnen de olifanten dus deze week nog lekker eten. Daarna moet er weer nieuw aangevoerd worden. Hier moeten dus ook elke week “boodschappen” gehaald worden.

Blijdorp

Ons abonnement van Blijdorp was bijna afgelopen. Nou kunnen we zoiets natuurlijk digitaal verlengen én betalen, maar dan zouden we de korting van de Rotterdampas mislopen. Dat zou toch jammer zijn. Dus gingen we maandag maar even naar de diergaarde toe en als je daar dan toch bent, wat doe je dan? Ja, natuurlijk een beetje rondlopen. Het was zulk heerlijk weer, dat we zelfs een beetje lang rondliepen, foto’s maakten en een heerlijke dag hadden 😉 😉 😉

Reiger

reiger.jpgAls we aankomen lopen, staat hij nog op de straat en pikt wat tussen de stenen. Dan vliegt ie op en landt boven op een vracht-wagen. Hij kijkt verlangend naar de overkant, waar de viswinkel zit. Maar die is dicht, dus helaas, vandaag geen kans iets te roven. Dan maar zoeken of er wat te bikken valt op die auto. Nou nee, ook niet veel. Hij trekt zijn schouders wat op en staart peinzend in de verte. Dat wordt weer een koude, hongerige dag….

Herfstkleuren

Een reis naar Japan zit er niet meer in, maar er zijn natuurlijk hier ook gelegenheden om de schitterende herfstkleuren te zien. Wij gingen weer een keer naar Hasselt, om in de Japanse tuin aldaar van alle kleurschakeringen te genieten. Maar ja, ook daar heeft de droogte huis gehouden. De bomen waren soms al bijna kaal en verdord. Gelukkig speelde het weer wel mee, de zon scheen nog uitbundig.

Koffiedik kijken

Na deze heerlijke zomer waren er al weer heel veel koffiedikkijkers die beweerden dat de aarde nu echt opwarmt. Dat we moeten rekenen op nog veel meer droge en warme zomers. Dat we met spoed ons moeten gaan beraden op waterbesparing en weet ik wat nog meer. Maar eigenlijk weet niemand wat er in de toekomst verborgen ligt.
Wat me wel op valt als ik aan het wandelen ben, is dat er zoveel bessen en vruchten zijn. Ook eikels en paardenkastanjes zijn er volop. Misschien is het wel een natuurlijke voorbereiding op een heel koude (en lange??) winter. Tja, daar kan ik natuurlijk pas iets definitiefs over zeggen in maart of april 2019…. Dus pin me niet vast op deze voorspelling van de koude grond, want ik weet het ook niet….. 😉 😉 😉

Schattig

Toen we er langsliepen was dit kalfje net geboren. Waren we net een paar minuten eerder geweest, dan hadden we het geboren zien worden. Moeder snuffelde nog wat onwennig en likte haar schoon. Het beestje probeerde op te krabbelen, maar zakte nog door haar pootjes. Maar binnen een uur liep het diertje al door de wei en dronk bij haar moeder. Zo schattig, dat kleine beestje. Niet te geloven dat het zulke grote koeien kunnen  worden.
schattig002.jpg