100 jaar

Dit jaar bestaat het merk Brabantia 100 jaar. Ik vermoed dat er in Nederland geen huis te vinden waar niet een artikel van Brabantia staat. Brabantia bussen in de keukenkast, brood uit een Brabantia broodtrommel, afval in de Brabantia prullenbak. Hele generaties zijn met het merk vertrouwd en herkennen het meteen.

Cr├Ęmekleurig, donkergroen of oranje met een gestileerde bloem. Alles heel herkenbaar en al weer een tijd uit de mode.

Maar omdat alles wat ouderwets is met de regelmaat van de klok toch weer modern wordt, brengt het merk voor zijn 100e verjaardag een hele nieuwe lijn op de markt. In de vertrouwde oranje kleur en met weer die gestileerde bloem er op. Vintage in een nieuw jasje ­čśë

Nostalgie…

Vroeger woonde ik in de buurt van de Van Nelle-fabriek. En wij dronken thuis Van Nelle thee. Of de koffie ook van Van Nelle was, weet ik niet meer. Maar ik neem aan van wel, want mijn moeder spaarde nauwgezet de bonnetjes.

Soms mocht ik dan mee die bonnen inwisselen. Voor de Piggelmee boekjes, maar ook voor lepeltjes, kopjes en later zelfs een koffieapparaat.

Ik vond het Van Nelle gebouw heel imposant. Het rook er lekker en ik herinner de lange gangen. Maar vooral herinner ik me de waarschuwing van mijn moeder, als ik met een minder mooi rapport thuis kwam. “Pas op, je gaat nog naar de koffiebonenzolder”.
Dat betekende dat je dagelijks alle koffiebonen langs je heen zag gaan en dan de slechte bonen er uit moest halen. Het leek me geen fijn werk, dus dan deed ik beter mijn best.

Bonnetjes

Laatst wilde ik bij de kassa van de super mijn boodschappen afrekenen. Alles op de band werd gescand. Sommige dingen moesten handmatig ingevoerd worden. En daar ging het fout. De jongen achter de kassa verschoot van kleur toen hij het totaalbedrag zag. “Dat kan niet kloppen”, stamelde hij. Een bedrag van meer dan 500 euro stond op de teller. En nee, zoveel had ik nou ook weer niet gekocht.

Bron: Google foto’s

Wat bleek? Mijn zak noten was maar liefst 58 keer opgevoerd. Het bleek om de code van iets anders te gaan en natuurlijk werd alles keurig en snel gecorrigeerd.

Nou was het deze keer wel heel erg duidelijk. Maar het kan ook dat zo’n fout je niet meteen opvalt. Ik wil dan ook altijd de kassabon en controleer die, zij het nogal vluchtig.

Maar ook bij latere klachten komt zo’n bon je van pas. Ik begrijp dan ook niet dat mensen steeds vaker de bon niet meenemen. Ook bij een volle kar. Dan is het toch onmogelijk om foutjes te herkennen. Of ben ik nu een beetje krenterig of te ouderwets?

Geurtjes

De geur van rozen, pas gemaaid gras, in de wind gedroogde was en nog wel wat meer geurtjes kunnen mij bekoren. Maar al het chemisch gemaakte spul hoef ik niet. Deze vuilniszakken zal ik dan ook niet in mijn mandje leggen. Ik leeg de zakken zo snel mogelijk en die gaan dan naar de kliko buiten. Niks zo vies als een stinkende afvalbak.

Ik vraag me af wie nou op zo’n idee komt? En of het nut heeft, want je laat toch niet voor de lol de vuilniszak open staan.

Recept

Misschien willen jullie de lekkere pruimen plaattaart ook wel eens maken. Nu zijn tenslotte de pruimen nog volop te koop of moet je ze nog van je eigen bomen plukken. Hier volgt dus het recept:

Zo schoof ie de oven in. Daarna vergat ik nog meer foto’s te maken ­čÖü
  • 50 gr zachte boter
  • 150 gr suiker
  • 1 zakje vanillesuiker
  • 2 grote eieren
  • 250 gr bloem
  • 1/2 zakje bakpoeder
  • scheutje melk
  • 750 gram stevige pruimen
  • 25 gram suiker
  • 2 theelepels kaneel
  • evt. wat amandelschaafsel

Oven voorverwarmen op 170 graden Celsius
Pruimen wassen, goed afdrogen en in twee├źn snijden en pit eruit halen.
Bakplaat of bakvorm met bakpapier bekleden.

Meng boter, suiker en vanillesuiker door elkaar
Klop de eieren er door en voeg het meel met de bakpoeder toe. Roer tot een stevig beslag. Voeg eventueel wat melk toe als het te stevig is, want het moet goed smeerbaar zijn.
Strijk het beslag uit over de bakplaat.

Verdeel de pruimenhelften er over en druk die een beetje aan, zodat ze goed in het deeg liggen.

Bestrooi de pruimen met kaneel en suiker (wat minder als het heel zoete pruimen zijn, wat meer bij iets zuurder pruimen) en als je het in huis hebt wat amandelschaafsel.

Bak de plaattaart in het midden van de voorverwarmde oven circa 30 tot 40 minuten.
Het ligt aan je oven hoe lang de baktijd exact is, hou dat in de gaten. Wanneer een sat├ęprikker in het midden van de taart gestoken er droog uit komt, is de taart gaar.

EET SMAKELIJK!!

Als je nou denkt, dat ik zo’n recept eventjes uit mijn mouw schud… Nee hoor, ik zocht en vond op Smulweb.nl dit heerlijke recept van Petra Wiggers, dat ik zeker nog eens vaker ga maken.

Boek

Eline stamt uit een gegoed Leids gezin en is getrouwd met Wieger, een archeoloog. Ze is niet religieus, wel ongedurig en heeft behoefte aan vrijheid. Als haar man naar een klein dorp in Drenthe gaat om er een veenlijk te onderzoeken, mist Eline hem enorm. Impulsief besluit ze naar hem toe te gaan en ze neemt haar kinderen mee.

Hoewel ze vriendelijk wordt ontvangen in het dorp, leidt haar aanwezigheid tot opschudding. Eline is niet gewend van haar hart een moordkuil te maken en haar vrije manier van doen en denken valt niet bij iedereen in goede aarde. Ze wordt dan ook min of meer terug gestuurd naar Leiden.

Nederland is in 1918 dan wel nog steeds neutraal in de grote oorlog, iedereen krijgt toch te maken met de nare gevolgen. Familieleden komen om, er is weinig meer te krijgen, het is armoe troef. Dan aan het eind van die oorlog staat een nieuwe en nog onbekende vijand op: de Spaanse griep maakt heel veel slachtoffers. Eline besluit terug te keren naar het Drentse dorp en helpt bij de verzorging van de grieppati├źnten. Haar blik op de wereld wordt wijder en haar leven wordt langzaamaan anders.

Het boek is goed geschreven en die periode (1918 tot ca. 1922) interesseert me in hoge mate. Ik las het boek in ├ę├ęn adem uit. Ik ga zeker nog meer boeken van deze schrijfster lezen.

From Russia…

Over de hele wereld moeten mensen eten. Dus zul je over de hele wereld winkels vinden waar je eten kopen kunt. En omdat elke cultuur andere gewoontes heeft, zul je ook andere dingen in zulke winkels kunnen kopen.

In de moderne wereld kunnen we steeds meer “vreemde” spullen kopen, want mensen blijven zoeken naar juist datgene wat ze van thuis kennen. Dus in een stad als Rotterdam vind je winkels voor diverse nationaliteiten. Zelf ga ik regelmatig naar een Turkse supermarkt, want daar hebben ze verschillende soorten filodeeg, heerlijke feta en prachtige grote, zoete dadels en abrikozen. En voor een speciaal soort kaas ging ik weleens naar de Italiaanse super in de stad. Op de markt vind ik Portugese, Spaanse en Marokkaanse kramen met kruiden, gedroogde bonen en olijven.

Maar dit winkeltje kende ik nog niet. Blijkbaar is de Russische gemeenschap in de stad groot genoeg voor een eigen supermarktje. Binnenkort ga ik daar eens rondneuzen, want wie weet, wil Marlika na haar behandeling in Moskou alleen nog Russische dingen eten. En dat is dan helemaal geen probleem meer ­čśë

Naar de markt…

Vorige week wilde ik een stukje lopen en Leo ging mee. En hij wilde nu eens niet langs de Rotte maar even naar de stad, naar de markt.

Of zoals ze in Rotterdam zeggen: “Effe naar de mart”. Goed voor altijd wel een leuk plaatje, een tas vol met groenten en fruit en soms ook nog een plant. Of een paar lapjes stof om een bloesje van te maken. Maar vaak ook gewoon een loopje over het leukste stuk van de stad. Want op de markt kom je van alles tegen. Je hoort er verschillende talen, ziet er mensen van allerlei pluimag en het geurt (of stinkt) je overal tegemoet. En met een beetje geluk is er wel een marktkoopman die iets leuks roept.

Wij gingen voor olijven, maar onderweg raakten onze tas vol met kersen, granaatappels en paprika. We zouden die olijven bijna nog vergeten zijn. Maar gelukkig vonden we bijna aan het eind een gezellige kraam, vol met noten, zuidvruchten en ja, dus ook olijven. Missie geslaagd.

Recept

Zette mijn moeder vroeger witlof op tafel, wist ik al genoeg. Geen trek, bah zo bitter. Maar tegenwoordig smaakt witlof me meer dan lekker. Al maak ik het helemaal anders klaar dan moeders het deed.

  • Witlofschotel
Bron: Google foto’s

Voor 2 personen:
ca. 500-600 gram witlof
ca. 450 gram kruimige aardappel
ca. 150-200 gram ham in plakken
ca. 75-100 gram pittige kaas in plakken
boter en/of olie
ca. 200 ml. melk
peper, zout, nootmuskaat
2 theelepels balsamico azijn (optioneel)
2 eetlepels geraspte kaas

Verwarm de oven voor op ca. 175 graden.
Schil de aardappels en kook ze met wat zout en maak er met de warme melk een niet al te stevige puree van. Breng op smaak met peper, zout en nootmuskaat.
Vet een ovenschaal in.
Maak de witlofstruikjes schoon en snijdt ze in de lengte in vieren.
Smelt wat boter (en eventueel ook wat olie) in een grote koekenpan en leg de gesneden witlof er in. Laat op half hoog vuur ongeveer 8 tot 10 minuten zachtjes bakken. Draai de struikjes om en bak ook deze kant nog ongeveer 5 tot 8 minuten.
Bestrooi zuinig met zout, royaal peper en wat nootmuskaat. Verdeel de balsamico azijn erover (als je daar van houdt). Laat afkoelen.
Snij de de ham in zoveel stukken als er kwart witlof is. Rol elk stuk in de ham en leg in de ovenschaal. Verdeel de kaas er over. Schep tenslotte de puree over de groenten, strijk glad en strooi er wat geraspte kaas over.
Bak de schotel ca. 25-35 minuten in de oven totdat de bovenkant mooi goudbruin is.

EET SMAKELIJK!!


Ergernis

De foto hiernaast is niet erg goed en misschien zie je niet meteen wat het is. Dit is een verpakking met tandflossers. Van die dingen waarmee je een draadje tussen je tanden kunt wringen. Zo nu en dan een onontbeerlijk gebruiks-artikel, waar ik verder niet over uit zal weiden.

Maar wat ergerde me dan zo hieraan? De verpakking zelf. Een stukje plastic met een kartonnetje er aan vastgeplakt. Wil je die verpakking open maken, zit je met het volgende probleem. De inhoud valt er vrijwel meteen uit en je kunt het niet meer dicht maken. Waarom niet gewoon een doosje, van karton of van plastic voor mijn part. Maar iets dat met gemak open dicht kan, zodat de inhoud niet overal rond gestrooid wordt. Want waar doe ik die resterende flossers nou weer in?