Nieuwjaar

Voor 2019 wens ik je:

zonnige zondagen
muzikale maandagen
dansende dinsdagen

wolkenloze woensdagen

dromerige donderdagen
vrolijke vrijdagen
zwoele zaterdagen

(niet helemaal eigen ontwerp, maar geïnspireerd door Luckz.nl)

Vrolijk Kerstfeest

Of er sneeuw in de lucht zit of
dat wij onze truien vandaag
even thuis zullen laten, het maakt niet uit.
We vieren Kerstfeest.
Ik wens mijn volgers, lezers, lezeressen,
blogvrienden en vriendinnen,
toevallige passanten en alle anderen
heel gezellige, vrolijke en feestelijke
Kerstdagen. 

Kerst-2018

Klik hier voor een kort kerstfilmpje

 

 

 

 

 

 

 

De muziek van Harry Bannink

Harry-BanninkIk maak er geen geheim van dat ik een echte fan ben van de muziek van Harry Bannink. En toen ik maanden geleden de aankondiging las van een eenmalige voorstelling, besloot ik meteen dat ik daar naar toe wilde. Dus gingen Leo en ik vorige week zondag naar Tivoli Vredenburg in Utrecht. Er werden een groot aantal liedjes van Harry Bannink gespeeld en gezongen, vooral die uit de jeugd-programma’s, zoals  De film van Ome Willem, Sesamstraat, De stratenmaker op zee show. Prachtige muziek maar ook prachtige teksten van Willem Wilmink, Rob Crispijn, Hans Dorresteijn en nog vele anderen. Uitgevoerd door ook een keur aan artiesten. Want zeg nou zelf, wanneer zie je Loes Luca, Wieteke van Dort, Hans Dorresteijn, Edwin Rutten en nog anderen in één programma. De originele band van Harry Bannink speelde ook en de liedjes werden aan elkaar gepraat door Bannink-kenner Gijs Groenteman van de Grote Harry Bannink Podcast, waarvan er inmiddels al 40 afleveringen zijn te beluisteren.
Het was een heerlijke avond daar op de 7e verdieping van Tivoli Vredenburg.
Vandaag zijn gedeelten van de voorstelling te zien in het TV-programma VPRO Vrije Geluiden, om 10.30 op NPO 1. Volgende week, dus zondag 30 december, zal een tweede selectie worden uitgezonden.

Zomaar in mijn tuin…

Sperwer-in-tuin.jpg

Deze foto vond ik op de site van Vroege Vogels en werd gemaakt door Vroegevogeljan

Gisterenmorgen deed ik de gordijnen open en keek naar buiten. Bah, grauw en grijs weer. Maar wat zat daar nou…? Het leek me een mottige duif, maar wel een grote. En doorgaans zitten duiven dommig te pikken, maar deze hier ging ruw te keer. Ik keek nog eens goed… Zag ik daar nou wat roods, bloederigs…? Ja, inderdaad. En dat was helemaal geen duif maar een roofvogel, een sperwer zoals ik later uitzocht. Ik pakte snel mijn camera, maar helaas zat de vogel helemaal aan het eind van de tuin boven op de klimop heg. Dan is zo’n 13 meter toch te ver weg om een goede foto te maken. Ik waarschuwde Leo en samen keken we gefascineerd naar hoe het dier stukken vlees van zijn prooi afscheurde. De kerstboodschappen moesten maar even wachten, zoiets zie je tenslotte niet elke dag.
De sperwer nam er de tijd voor, rustte eens even uit, wipte zijn staart omhoog om een flinke flats te kunnen laten. Keek eens spiedend rond of er nog een vogeltje te verschalken viel, maar vloog ten lange leste dan toch weg.
Toen ik later op de dag wat in de tuin wilde knippen, zag ik de bloederige getuigen van het sperwer maal. Op de tuintafel lagen de compleet kaal gevreten botjes van een vogel, met gespreide vleugels er nog aan. Het leek een engel, maar vredig…? Nee! Ik schoof het in de aarde zodat het verder kan verteren. De cirkel van het leven….

Zeker zijn…

In het blad van Eigen Huis vond ik deze kop. Tja, ik weet het wel. Eén op de drie huwelijken loopt op de klippen. Maar om nou al te denken over de scheiding nog vóór dat je het ja-woord hebt gegeven…. Ik vind dat nogal cru.
Zekerheid is prima, je zaken regelen oké. Maar je kunt ook overdrijven…. Om over romantiek dan maar te zwijgen! trouwen

Ouwetjes

OuwetjesIn deze tijd van het jaar gaat Leo naar de zolder en zoekt de grote platenkoffer met kerstplaten op. Want “spotify” is leuk en levert heel wat -onbekende- kerstmuziek op, er gaat volgens ons niks boven die goeie ouwe langspeelplaten. Aan alle platen zit wel een herinnering, sommige zijn wel meer dan 40 jaar oud, zoals deze hier overgehouden uit de collectie van mijn zus. Maar die ouwetjes doen het prima, mede door Leo’s goeie zorg. Hij pakt de platen nog altijd zeer voorzichtig aan, legt ze op de grammofoon en zorgt voor een schone naald. Soms is er hier en daar een klein tikje te horen, maar dat geeft juist zo’n lekker nostalgisch sfeertje.
En dan gaan ‘s avonds de kaarsjes aan, komt er iets lekkers bij de koffie. Ja, ook bij ons is het al een beetje kerst….

Lief…

Over deze tafel schreef ik al eerder. Maar nu is het geen tijd meer om in de buitenlucht te schaken of een ander spel te spelen. Veel te koud, zeker als je zo’n tijd stil zou moeten zitten.
Maar iemand in de ouderenflat heeft bedacht dat het juist nu wel gezellig zou zijn als er iets fleurig en kleurig zou staan. En maakte dit leuke groenstukje. Ik kikkerde er helemaal van op, toen ik er op een koude en miezerige morgen langs kwam.
Lief...jpg

Menselijke maat

menselijke-maatGisteren moest ik in het Erasmus Medisch Centrum zijn voor controle bij de radiologe. Gelukkig was alles goed en kan ik weer een jaartje vooruit… Over de zorg heb ik werkelijk niks te klagen, maar toen ik er zo liep, voelde ik me een beetje verloren. Ondanks dat Leo bij me was. Alles is er groot, nieuw en netjes verzorgd. Hier en daar staan grote plantenbakken. Maar als mens verdrink je in die enorme ruimten, waar alles digitaal geworden is. Ja, ik weet het, dat is al in meerdere ziekenhuizen het geval. Maar de patiënten zijn vaak nerveus, gestresst, niet op hun gemak. Er zitten her en der nog wel wat dames. Die verwijzen je alleen maar naar het scherm naast de deur. Daar moet je je kaart scannen. En zo’n kil scherm is efficiënt, maar rustig word ik er niet van.
In de wachtruimten staan stoelen, banken, tafels en er is iets te lezen en er valt voldoende licht door de grote ramen. Maar ook daar ervaar ik de kilte. Ik mis een assistente, het gerammel van een typemachine of toetsenbord, rinkelen van kopjes. Ik mis de menselijke maat… Nog even en dan is er bijna geen mens meer te vinden in zulke ruimten. Word alles overgenomen door robots. En daar heb ik geen fijn gevoel bij!

Relletje…

Relletje.jpgAfgelopen week ontstond er zomaar opeens op de Sociale (!) Media een relletje. Over de decemberuitgave van Allerhande. Ik had hem net van de grootsuper meegenomen. Tjonge jonge, 250 pagina’s in kleur met een keur van allerhande gerechten voor het heerlijk avondje, de kerstdagen en oud en nieuw. Nadat ik hem doorgebladerd had, kreeg ik stante pede last van brandend maagzuur, zoveel fraaie gerechten ik had gezien.
Maar blijkbaar was dat toch niet voldoende, want op Facebook had een mevrouw geklaagd dat er niks gezelligs in stond. Ja, een vegetarische kerstmaaltijd. Nou ja, dat ging ze niet eten! Aardappel-doperwtjespuree, geglaceerde worteltjes of een soep van bietjes. GEWOON eten, niks voor de kerst. Geen braadstuk, geen grote lappen vlees, geen ……. Mijn mond viel open. Want naast de prachtige vega-variaties waren er wel degelijk nog genoeg aan heerlijke en feestelijke gerechten te vinden. Maar wat wou die dame dan? Gerookte pauwentongetjes op een bedje van rauw schapengras? Zes hele speenvarkens aan het spit, met een keur van uit Oezbekistan geïmporteerde wilde kruiden…., vergezeld van geblancheerde kriel-aardappeltjes uit Patagonië?
Wie de geschiedenis bekijkt, weet dat hele culturen ten onder gegaan zijn aan decadentie. Ik vrees dat we ook al een heel eind op weg zijn…

 

Herinnering…

Herinnering.jpg
De tijd kun je nooit meer terug halen, want wat gebeurd is, ligt achter ons. Maar soms is het toch fijn om eventjes terug te kijken. Naar de mooie herinneringen, de fijne tijd, de vele indrukken die we opdeden.
Dus kijk ik vandaag nog maar eens terug op onze reis naar Japan. Hier waren we in november 2014.
Kyoto, het Filosofenpad.
We liepen in een heerlijk herfstzonnetje, hadden alle tijd om te genieten.
En dat hebben we dan ook met volle teugen gedaan!
Mooie herinneringen, die nog steeds blij maken!