Begin de week met muziek

Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek.
Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan.
Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
In de aanloop naar Kerst zingen vandaag de Wiener Sängerknaben “Joy to the world”

Lampen

Lampen gemaakt van oude melkflessen kende ik wel, maar deze cafélampen kende ik niet. Misschien behoren ze wel tot de standaardcollectie als je een horecabedrijf wilt inrichten. Maar het zou ook kunnen dat een handig familielid deze lampen in elkaar heeft gezet. Na een paar weken heb je tenslotte flessen genoeg. In een flits dacht ik dat het thuis ook wel leuk zou zijn. Bespaart heel wat ritjes naar de glasbak, nietwaar. Maar nee, te groot voor onze kamer en ja, dan zou iedereen wel erg snel tot de conclusie komen dat wij wel van een wijntje houden 😉 😉 😉
Maar ik vind ze heel erg leuk en misschien brengt het anderen ook op een idee.

Automaten

Toen ik laatst naar de film ging met een stel vriendinnen bleek dat bij Pathé het mogelijk is je plaatsen te reserveren. Hoe heerlijk ouderwets vonden we dat. Heel even hadden we een idee van zo’n ouderwetse bioscoop en dat verwachtten we nou net niet dar. Maar eenmaal boven bleek het toch helemaal van deze tijd te zijn. Ja, die plaatsen waren oké, maar wilde je koffie, dan moest je die zelf uit een automaat pakken, net als de andere drankjes. Nergens een mens te bekennen, overal keuzeknoppen en zelfbediening. Misschien is het ‘s avonds anders, maar wij waren er midden op de dag. En dan mis ik toch een mevrouw of meneer die vraagt wat je wilt hebben. Nou ja, we wennen er nog wel aan. En zo negatief is het ook niet, want die automaten leveren toch een kleurig plaatje op. Ja ja, elk nadeel heb se voordeel, nietwaar?

The Saint

We hebben wel Netflix, maar toch kijken we weinig.  Oh, ik ga zeker de nieuwe afleveringen van The Crown bekijken. Maar verder trekt het ons niet zo. We hebben eenvoudigweg geen zin om veel  series te bekijken.
We kijken liever DVD’s, als “Keeping up appearances” en laatst pakte Leo weer de doos met afleveringen van “The Saint” uit de kast. Met een zeer jonge Roger Moore, alle afleveringen nog in zwart/wit. En van een soort lieve spanning. De dames zijn altijd bijzonder mooi, een beetje naïef. Ze blijven onder alle omstandigheden netjes en geen kreukel komt in hun jurk. Roger Moore blijft ook maar verbaasd kijken en lost elk akkefietje doortastend op. Het is nergens levensecht, alles is Hollywood plastic.
En na één aflevering vinden we het dan weer genoeg en gaat de schijf weer in de doos tot een volgend keer.

Juwelier

Nee, bij deze winkel koop je geen goud of diamanten, maar voor mijn gevoel is het er even duur. De groentenman in ons winkelcentrum is voor mij een groentenjuwelier. Er zullen beslist klanten zijn die het doen, maar ik niet.
Want 6,98 betalen voor een doosje aardbeien, vind ik gewoon te duur. Te gek! Okay, ze zagen er ook beslist prachtig uit en nee, het is natuurlijk buiten het seizoen. We noemen ze ook niet voor niks zomerkoninkjes. Daar moet je in de winter dus niet om komen. Over de smaak kan ik niet oordelen, Maar voor dat geld koop ik toch iets anders. Nog geen idee wat, maar zeker geen aardbeien. Of ben ik blijven steken in het guldentijdperk, dat inmiddels al 15 jaar achter ons ligt? Want als ik het omreken, dan kom ik op een astronomisch bedrag uit voor die winterse zomerkoninkjes. Het kan wel, maar moet het dan ook?

Nee, nee, nee!

Mijn telefoon gaat als ik op het winkelcentrum ben. Een onbekend nummer. Ik neem op en hoor een stem die me vertelt dat ze belt namens ….. “Oh, dat is nou jammer, maar u belt zeer ongelegen. Goedemorgen, veel succes”, zeg ik en sluit af.
Een paar dagen later word ik opnieuw gebeld. Zelfde organisatie, maar waarschijnlijk andere mevrouw. Ik snap meteen waar het om gaat. Of ik lid wil worden van… Dus antwoord ik vriendelijk dat het gesprek kort kan zijn, ik heb geen belangstelling. “Maar daar bel ik helemaal niet voor” zegt de dame. Nou, dan wil ik wel weten waarom wel. Na een paar korte introductiezinnen komt mevrouw tot de kern van de zaak. En dat is toch een abonnement. Drie maanden gratis en ……. “Nee, nee, nee, nee, nee, nee”, roep ik dwars door haar riedel heen. En uiteindelijk snapt ze het. Ik wil geen abonnement, ik zal geen abonnement nemen en ook in de toekomst wil ik dat abonnement niet.
Ik begrijp dat die abonnementen geld in het laatje brengen. Maar als je netjes, vriendelijk en beleefd zegt dat je er niet in geïnteresseerd bent, hou dan asjeblieft op.

Boek

Wie het boek “De zijderoutes” van Peter Frankopan leest, ontkomt er niet aan om zijn beeld van onze geschiedenis eens nader te beschouwen. Wij geloven, want zo hebben we dat geleerd, dat de beschaving in Europa begonnen is. Maar is dat wel zo? Waren de volkeren in de landen tussen Middellandse Zee en China ook niet van groot belang bij het tot stand komen van de wereld in zijn huidige vorm? En waren al die wilde stammen echt zo wild, of konden de westerse mensen die cultuur niet op de juiste waarde schatten? Maakt het verschil of je gedood wordt door de pijl van een christelijke kruisvaarder of door het zwaard van een anders gelovige? Realiseren we ons wel hoe wreed de Spaanse en Portugese ontdekkingsreizigers waren? Hoeveel onschuldige en vreedzame bewoners van Afrika in de pan gehakt werden en hoeveel prachtige cultuur van de Inka’s, Maya’s en Azteken zonder pardon vernietigd werd?
De zijderoutes beslaat een heel tijdperk vanaf de Romeinen tot de jongste geschiedenis en is dan ook een zeer lijvig boek, voorzien van honderden voetnoten.
Ik moet bekennen dat ik het boek op mijn e-reader las voor het slapen gaan en de voetnoten heb gelaten voor wat het was. Maar het heeft me wel aan het denken gezet over het politieke steekspel, de belangen van de diverse landen en hun politici. Te vaak werd het één gezegd en het tegenovergestelde gedaan. Strookten de belangen niet met de uitgestippelde lijn en kwamen plannen, voorspellingen en dromen niet uit. Maar werden miljoenen onschuldigen geofferd.
Peter Frankopan is directeur van Director of the Oxford Centre for Byzantine Research. Hij brengt de geschiedenis op een lezenswaardige manier tot leven.

Begin de week met muziek

Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek.
Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan.
Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Georges Moustaki – Le Métèque:

Poëzie

In Rotterdam ligt de poëzie soms op straat, maar ook rijdt ze wel eens gewoon voorbij. Want alle wagens van de vuilnis-ophaaldienst hebben een stukje poëzie op hun zijkant. Kijk maar:

Mooi toch?

Haast

Het lijkt wel of men niet meer kan wachten. Alles moet snel, sneller, snelst. Het doet me denken aan Herman van Veen’s “Opzij, opzij, opzij”.
We hebben Kerstmis nog niet gevierd, maar toch zag ik in Trouw al een paginagrote advertentie voor een uitvoering van de Mattheus Passion, die straks met Pasen wordt uitgevoerd. Alsof er geen tijd meer over is, of dat concert morgen al beginnen gaat.
Er is nog niet eens bekend wie er voor het komend North Sea Jazz festival in juli 2018 zijn gecontracteerd, toch zijn de passe partouts al bijna uitverkocht. Krankjorem toch dat je dure kaarten koopt en nog niet weet wie er komen optreden.
Ik vind het allemaal een beetje al veel haast. Je zou er van buiten adem raken.