Snel gezien…!

Wij hadden zaterdagmorgen al lang ontbeten, maar misschien was de snelle hap van deze meneer wel zijn ontbijt. Of lunch, ik weet het niet. Wel hapte hij met smaak en een beetje hongerig in een flink brood, waar van alles uit piepte. En dat hadden de meeuwen snel in de gaten.

Met veel gekrijs zette een grote meeuw zich op een lantaarnpaal en waarschuwde zijn vrienden. Hier komt zo meteen wat aan….! Ze waren hondsbrutaal, maar toch ook een beetje angstig voor ons en de andere wachtenden. Maar daar hadden ze ook een trucje voor. Met een luide kreet ontdeed één van de dieren zich van het hoognodige, precies op Leo’s schouder. Ja, toen wilden we wel schuilen voor zo veel viezigheid. En kregen de meeuwen de kans om de kruimels van het maal op te pikken.

En ze hadden het goed bekeken. De metro kwam eraan. De man liet zijn laatste hap in de prullenbak vallen. Straks , als het perron leeg was, zouden ze toeslaan. Maar toen waren wij al weer verder gereden.

Te kust en te keur

Een aantal jaren geleden was ik in de supermarkt op zoek naar een bepaald soort bonen. Met geen mogelijkheid te vinden. Een schamele voorraad witte bonen in tomatensaus, wat bruine bonen en dan was het dan wel.

Maar nu zijn bonen hip en trendy. Niks saaie peulvruchten. Een beter alternatief voor vlees en zo veelzijdig…. kijk maar. Ze hebben nu ook niet meer die saaie etiketten, maar zijn voorzien van vrolijke kleurtjes.

Ze staan je gewoonweg kleurrijk te verleiden om te kopen en te verwerken.

Dus zeg maar dag tegen een tartaartje, kipfileetje of verse worst. Bonen moet je hebben. Er is keus te over, elke dag van de week kun je een andere soort op tafel zetten.

Hufterig

Wat kunnen sommigen zich toch hufterig gedragen. Toen wij vorige week wilden wegrijden, bleek de straat versperd door een vrachtwagen. Er werden machines afgeleverd.

Dat kan gebeuren en even wachten is nou ook niet het eind van de wereld. Maar er kwam niemand om de auto weg te rijden. Achter ons kwam de buurman. Die wist te vertellen dat die auto er al een uur stond. Hij had zijn hond uitgelaten en toen werd de wagen uitgeladen.

Ik belde aan bij het betreffende huis. “Hij komt zo hoor, even de zaakjes afronden”. “Maar wij willen weg en kunnen geen kant op”. “Ja, ja, die man moet ook ergens parkeren hè…?” Ik was perplex. Natuurlijk, maar ga dan even afleveren en daarna snel de straat vrij maken. Pas dan kun je machines monteren of afrekenen.

Inmiddels stonden er nog twee buren achter ons en ook zij vonden het maar niks. En dan praat ik nog niet eens over een noodsituatie, want ambulances of brandweer konden er ook niet langs natuurlijk. Onbegrijpelijk dat men dat dan niet snapt. Hufterig gedrag.

Muziek op maandag

Ook dit jaar elke week weer een muzikale start met muziek die ik mooi, leuk, gezellig, vrolijk of ontroerend vind. Ik hoop dat jullie ook met plezier zullen luisteren.

Ook Nederlandse muziek verdient aandacht. Deze week laat ik Henny Vrienten horen met “Karnemelk met bitterkoekjes”:

Glans en glitter

Afgelopen week ging ik met schoondochter naar De Hermitage om de tentoonstelling van de Russische juwelen te bekijken.

Ongelofelijk wat hadden die Russische tsaren en hun familieleden een goud en juwelen. Meteen al bij binnenkomst kun je vergapen aan glans en glitter, al viel me op dat het soms ook niet was wat het in eerste instantie leek. Een armband waarvan de cameeën bleken te bestaan uit papiermaché. Prachtig gemaakt, levensecht, maar toch…. Het was overweldigend. Dan vraag je je af hoeveel tijd de mensen toen besteedden aan zich kleden. Daar moeten uren mee zoet gebracht zijn.

En dan de kleding zelf. Vele meters stof verwerkt in enorme queues, tailles die zo smal waren dat het bijna onwerkelijk leek. Maar of het allemaal ook prettig droeg…? Hoe moet je in hemelsnaam gaan zitten met zo’n groot gevaarte op je bibs? Zelfs de kinderkleding was versierd met schitterend borduurwerk en ook daar behoorden prachtige juwelen en zilveren rammelaars bij.

Op elke vitrine was duidelijk te zien wat er allemaal lag en zo konden we ons een mooi beeld van die tijd vormen. En alles ook sfeervol maar duidelijk verlicht.

Toch mooi

Ik was met schoondochter in de Hermitage in Amsterdam om de tentoonstelling van de Russische juwelen te bekijken. Daar zal ik later nog over schrijven.

Na afloop liepen we nog wat rond en kwamen we terecht bij het Amsterdams panorama. Dat werd afgesloten met de opmerking dat we naar het raam moesten lopen en, als de gordijnen waren opgetrokken, we konden genieten van het mooiste uitzicht van Amsterdam. Het regende die dag pijpenstelen, maar zelfs met regen is het uitzicht inderdaad prachtig. Of het ook het mooiste is, laat ik in het midden.Daar wil ik geen oordeel over geven….

Echt Hollands?

Wie denkt dat stroopwafels een echte Hollandse specialiteit zijn, heeft het mis. Want deze doos kregen we uit Duinkerken. En natuurlijk zijn dat dan “gaufres traditionelles”, dus helemaal echt een traditioneel Frans product, dat al meer dan 100 jaar gemaakt wordt.

Het belangrijkst is natuurlijk “hoe smaakt het?” en dan kan ik nu zeggen dat de Franse wafels smaken, maar dat wij toch echt veruit de Goudse stroopwafels prefereren. De stroop van de Franse wafels was niet zo mooi verdeeld, een beetje gruizig.

Nee, geef ons maar die echte uit Gouda bij de koffie. Want niet alles van ver is ook net zo lekker 😉

Juiste moment

Het onderwerp kon ik wel vaker fotograferen. Maar met zulk mooi licht, dat was me nog niet overkomen.

Gelukkig heb ik een telefoon om foto’s mee te maken, want schilderen, nee dat lukt me van mijn leven niet.

Even waande ik me Rembrandt in Leiden, toen ik dit zag. Geluksmomentje!

Verstilde schoonheid

Dat is de titel van een tentoonstelling in het Sieboldhuis in Leiden. En dat is precies wat het is. Ragfijne etsen van Tanaka Ryōhei, super gedetailleerd en vrijwel allemaal in zwart/wit. Is dat niet saai? Nee, absoluut niet!

Zelden zag ik zulke prachtige kunstwerken. Ik ben erg gesteld op Japanse houtsneden. Maar deze etsen raakten me ook diep. De tentoonstelling duurt nog tot 19 januari, dus… Wie in de buurt is, raad ik een bezoek aan deze tentoonstelling ten stelligste aan.

Helaas zijn de foto’s hieronder maar een flauwe afspiegeling van de etsen. Je moet ze in het echt bekijken.

Schaamte

Emie blogde afgelopen zaterdag over de schaamte die ze had. Voor een etentje kocht ze diverse spullen uit het buitenland, terwijl er ook een Nederlands alternatief gekozen had kunnen worden. Ik denk niet dat de schaamte terecht is.

Want had ze gekozen voor een toetje met peertjes in plaats van vijgen, wat zou er dan met die vijgen gebeurd zijn? Had iemand anders ze gekocht, of bleven ze in de winkel liggen? En waren ze inmiddels beschimmeld en niet meer voor consumptie geschikt? Kostbaar voedsel weggooien is ook niet al te best.

Ik begrijp heel goed dat we ons, in het kader van het milieu, wel eens achter de oren krabben en bewust kijken naar wat we kopen en kiezen. Maar het blijft een spagaat waarin we zitten. Want welke keuze we ook maken, goed is het nooit. Er is altijd wel iets waardoor we ons voor die keuze kunnen/moeten schamen. Geen enkel product is nog “onbesmet”. Te vet, te zoet, te zout, te veel bewerkt, te vaak bespoten, te milieu onvriendelijk. En is het dat niet, dan komt het wel ingevlogen vanuit een te ver land, van een mensonterend regime of gemaakt door slecht betaalde en ondervoede kinderen.

Zo langzamerhand krijg ik neiging om al die criticasters de mond te snoeren en ze te vragen of ze zelf hun sokken van geitenharen wol breien, alleen nog op Nederlandse bodem verbouwd voedsel eten en zich per vliegende Hollander voortbewegen.

Ik zou zeggen, kies wat je lekker vindt. Niks mis met gerechten van eigen bodem, maar zo nu en dan iets van ver gehaald, is ook wel lekker.
Dat mag heus nog wel, verandering van spijs maakt rauwe bonen zoet 😉