Boek

In de bieb kom je soms langs een boek, dat je alleen al door de omslag aantrekt. Zo als bij “Het dameskoor van Chilbury” het geval was. Een beetje triestig, jaren vijftig sfeertje… De tekst op de achterkant liet me besluiten het boek te lenen en te lezen. In eerste instantie vlotte dat niet zo. Ik moest de termijn dan ook verlengen. Maar allengs kreeg ik toch de smaak te pakken.
In 1940 zijn in het plaatsje Chilbury in zuidoost Engeland bijna alle mannen weg. Ze vechten aan het front tegen Hitler. De vrouwen proberen het leven zo goed en zo kwaad een beetje in het gareel te brengen. Maar het zijn sombere tijden en als dan ook nog de dominee besluit dat het kerkkoor wordt opgedoekt omdat er geen mannen zijn, is iedereen verbijsterd. Waarom zouden we geen koor meer kunnen hebben? Dan maar een vrouwenkoor, besluit één van de inwoonsters. En na enige strubbelingen start het koor en maakt zelfs een beetje furore. Er gebeuren natuurlijk ook allerlei andere dingen, die telkens worden belicht door dagboekfragmenten van verschillende mensen, brieven of stukjes uit de kranten. Daarmee zie je de zaken vanuit diverse standpunten.
Het loonde dan ook de moeite van het doorlezen.

Boek

Met veel plezier las ik dit boekje, met de verzamelde columns van Matthijs van Nieuwkerk over zijn bewondering voor Charles Aznavour. Voor hem is het de beste zanger die ooit geleefd heeft.
Ook ik ben helemaal weg van deze chansonnier, die zelfs nu, op 94 jarige leeftijd, nog zeer regelmatig optreedt. Ik dacht wel alle chansons van Aznavour te kennen, maar meteen al op de eerste bladzijde stuitte ik op een voor mij onbekend lied. Maar YouTube biedt uitkomst en inmiddels kan ik het al (bijna) meezingen.
Sommige stukjes zijn overigens wel een beetje er met de haren bij gesleept en dat schrijnt soms. Maar al met al is het een aardig boekje om zo nu en dan ter hand te nemen, bij voorkeur met een CD van Aznavour op de achter-grond. Maar dat spreekt natuurlijk vanzelf… 😉

Post

Er wordt gezegd dat we helemaal niet meer zoveel post verzenden. Dat klopt ook wel, want er gaat zoveel digitaal. Zelfs de belasting aanslag krijg je via je postbus bij de overheid.
Maar als ik zie hoeveel kaarten in allerlei soorten, vormen en formaten te koop zijn, dan denk ik dat er toch nog wel heel veel post verstuurd wordt. Want dit is slechts in één winkel te koop en dan is het nog maar een deel van het assortiment. In minstens vier winkels in ons winkelcentrumpje kun ook nog eens kaarten kopen. Zelf stuur ik graag kaartjes. Toch niks leukers dan zo’n persoonlijk kaartje op je verjaardag? Alleen stuur ik een zelfgemaakte kaart, dat dan weer wel… 😉

Kerstkaarten schrijven

Dit jaar was ik vroeg met het maken van de kerstkaarten. Al eind oktober had ik een groot deel van de ruim 90 kaarten klaar. Want hoewel we elk jaar tegen elkaar zeggen dat we volgend jaar maar aan de digitale kaarten gaan, komt dat er niet van. Zo’n persoonlijk kaartje is toch veel leuker? Zeker als het zelf gemaakt is. En het is weliswaar nogal wat werk, maar dat doe ik nou juist zo graag. Dus stempel, knip, plak en kleur ik uren achtereen.
Onze adressenlijst staat natuurlijk netjes in de computer en zou dan ook prima kunnen dienen om etiketten mee te maken. Maar dat is me dit jaar niet gelukt. Ik weet dat het kan. Maar omdat ik het zo weinig doe, moet ik elk jaar weer opnieuw uitzoeken hoe het gaat. En dan is gewoon ouderwets schrijven net zo vlug. Samen met manlief een of twee avonden aan tafel en de klus is geklaard. Inmiddels heeft iedereen onze goede wensen ontvangen, dus kan ik wel een foto tonen van hoe onze kaarten er dit jaar uitzagen.

Visite

Nu de dagen kouder en korter zijn, komt er zo nu en dan een grote reiger in onze tuin. Hij staat op de rand van de vijver en kijkt of er iets te snaaien valt. Soms vangt er een een kleine salamander. Maar gek genoeg liet hij die ook weer vallen. Misschien was dat een beetje onhandig type. Zijn honger stilde hij in elk geval niet erg.
Ik vind zo’n beest beslist erg mooi, maar ben toch niet zo blij met zijn komst.
Te groot, te veel aanwezig, een beetje buiten proportie. Hopelijk poept ie niet, want een reigerflats is enorm en stinkt als de hel. Maar ja, hij komt en hij gaat zo hij wil. Aan mij wordt niks gevraagd en wegjagen, nou ja dat gaat me te ver.
In het wild, in de polders rondom Rotterdam zitten tegenwoordig veel reigers. En ook in de wijktuin zie je ze vaak. Als het heel koud wordt, bivakkeren er soms wel meer dan vijftig bij de grote vijver daar.

Bakken

Zo met Kerst in het vooruitzicht zullen veel mensen wel hun bakspullen te voorschijn halen en bedenken wat ze dit jaar weer uit de oven toveren.
Voor wie nog niet weet wat het zal worden, hier een filmpje ter inspiratie:

Boek

Wie het boek “De zijderoutes” van Peter Frankopan leest, ontkomt er niet aan om zijn beeld van onze geschiedenis eens nader te beschouwen. Wij geloven, want zo hebben we dat geleerd, dat de beschaving in Europa begonnen is. Maar is dat wel zo? Waren de volkeren in de landen tussen Middellandse Zee en China ook niet van groot belang bij het tot stand komen van de wereld in zijn huidige vorm? En waren al die wilde stammen echt zo wild, of konden de westerse mensen die cultuur niet op de juiste waarde schatten? Maakt het verschil of je gedood wordt door de pijl van een christelijke kruisvaarder of door het zwaard van een anders gelovige? Realiseren we ons wel hoe wreed de Spaanse en Portugese ontdekkingsreizigers waren? Hoeveel onschuldige en vreedzame bewoners van Afrika in de pan gehakt werden en hoeveel prachtige cultuur van de Inka’s, Maya’s en Azteken zonder pardon vernietigd werd?
De zijderoutes beslaat een heel tijdperk vanaf de Romeinen tot de jongste geschiedenis en is dan ook een zeer lijvig boek, voorzien van honderden voetnoten.
Ik moet bekennen dat ik het boek op mijn e-reader las voor het slapen gaan en de voetnoten heb gelaten voor wat het was. Maar het heeft me wel aan het denken gezet over het politieke steekspel, de belangen van de diverse landen en hun politici. Te vaak werd het één gezegd en het tegenovergestelde gedaan. Strookten de belangen niet met de uitgestippelde lijn en kwamen plannen, voorspellingen en dromen niet uit. Maar werden miljoenen onschuldigen geofferd.
Peter Frankopan is directeur van Director of the Oxford Centre for Byzantine Research. Hij brengt de geschiedenis op een lezenswaardige manier tot leven.

Workshop

Afgelopen zaterdag kwam Bettie uit Hoorn in alle vroegte naar Rotterdam. Ik haalde haar af van het station en we gingen linea recta naar een workshop van Stampingcorner.
Chaootje als ik soms ben, was ik helemaal vergeten de mail van Stamingcorner eens goed door te lezen en kwamen wij aan zonder ook maar iets van stempel- of hobbyspullen. Een tikkeltje onhandig, maar gelukkig konden we toch aanschuiven en leenden we her en der de benodigdheden bij elkaar en werd het toch een heel geslaagde workshop onder leiding van Corine van Kuilenburg
We werkten met distress oxide inkten en leerden leuke en nieuwe technieken om kleurige achtergronden te maken. Heerlijk kliederen met inkten, embossingpoeder,  water en stempels. En het resultaat was een leuke en vrolijke kaart. En denk je “die bloem staat op zijn kop”, dan klopt dat. Het was niet de bedoeling, maar ik drukte mijn tekststempel per ongeluk onderste-boven af. Dat kun je natuurlijk corrigeren door de tekst op een kaartje er over heen te plakken. Maar die tekst was gewoon heel toepasselijk, dus vooruit dan maar…. die bloem kwam op zijn kop. Want als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat, is mijn devies. Dat wordt dus een kaart met een knipoog 😉

ATC’s

Omdat niet iedereen weet wat ATC’s zijn: een kaartje ter grootte van een creditcard, versierd met dat jij leuk vindt. Dus met stempels, collages, glitter, kraaltjes, veren of weet ik niet wat. Je maakt ze en ruilt ze dan met anderen. Dat kan in een club, een Facebookgroep of met vrienden en vriendinnen. Al meer dan 10 jaar maak ik ze en sinds kort maak ik weer deel uit van een FB-groep.
Het zijn leuke en kleine kaartjes, maar wat doe je ermee? Ik legde ze voorlopig in een, ook zelfgemaakt, doosje. Maar allengs wilde ik ze toch ook wel regelmatig zien en bewonderen. Dus kocht ik vorige week een prikbord, manlief bevestigde het aan de muur in mijn werkkamer en kijk, dit is het resultaat. Een beetje van mezelf en een beetje van heel veel anderen 😉

Boek

Adam Raine, bevindt zich eigenlijk altijd in een niemandsland. Hij voelt zich nergens bij horen, niet  in het armoedige Islington, niet in Scarsdale, bij de mijnwerkers, niet in het gezin van de mijneigenaar en ook niet in Oxford, waar hij gaat studeren. Dat maakt hem tot buiten-beentje, maar geeft hem ook de gelegenheid om scherp te observeren. Hij heeft niet veel vrienden, maar zijn vriendschappen zijn trouw en zeer waardevol. Hij wordt verliefd op Miriam, de dominees dochter. Maar hij twijfelt, wat zal hij haar te bieden hebben? Haar moeder heeft heel andere plannen voor haar dochter en manipuleert haar kind. Maar wie jong is, denkt de toekomst naar zijn hand te kunnen zetten. Even gloort er hoop, maar dan breekt de eerste wereldoorlog uit. Adam wordt opgeroepen en vertrekt naar het front.  Hij komt in de slag om de Somme terecht en beweegt zich dan dagelijks in het werkelijke niemandsland, het stuk grond tussen de loopgaven van de Engelsen en de Duitsers. Wonder boven wonder overleeft hij de hel. Maar is hij nog wel de zelfde man als toen?

Ik las dit boek al een tijdje geleden. Niemandsland werd geschreven door Simon Tolkien, de kleinzoon van J.R.R. Tolkien, bekend van o.a. “In de ban van de ring” en “De Hobbit”.
Het is niet toevallig dat deze recensie vandaag hier staat, want ook Simons grootvader vocht aan de Somme. Ongetwijfeld verwerkte hij de herinneringen van zijn grootvader in dit prachtig geschreven boek. En vandaag is het precies 101 jaar geleden dat de slag om de Somme gestaakt werd. Tienduizenden soldaten vonden hier de dood.
Opdat we dat niet zullen vergeten!