Boek

Ik las het boek Rinkeldekink van Martine Bijl op mijn e-reader.

Martine Bijl kan erg goed schrijven, met een soort onder-koelde humor. Toch werd ik niet echt vrolijk van dit boek. Daar is het onder-werp ook niet naar. Het beschrijft de periode na haar hersenbloeding en de revalidatie daarna.
Ik had een soort “déjà vu”, want mijn zus kreeg in 1989 een soortgelijke hersenbloeding. Mijn zus knapte zo te zien weer aardig op, maar veel later kwam ik er achter dat zij waarschijnlijk niet goed meer had kunnen lezen en/of schrijven. Dat heeft ze meesterlijk weten te verbloemen, maar haar karakter werd er niet gemakkelijker op. Na enkele jaren kreeg zij nogmaals een hersenbloeding, die nog veel grotere gevolgen had.
Ook Martine Bijl beschrijft haar onmacht, haar onbehagen over wat niet meer kan en toch moet. Van wie? Van haar! Buitenstaanders kunnen je gedachten niet lezen, niet voelen hoe lastig het is iets te beschrijven waar je geen woorden meer voor vinden kan.

Iedereen reageert anders, niemand is gelijk. Dus is het een en ander niet met elkaar te vergelijken. Maar ik herkende in het boek de woede en de onmacht die ook mijn zus had. Wat zou ik graag toen geweten hebben waar ik nu achter kwam. Mijn zus is al weer meer dan 20 jaar dood. Er valt dus niets meer te bepraten, te bekijken, te herstellen of veranderen. Het is gegaan zoals het ging.
Het boek van Martine Bijl vond ik geen boek dat je leest voor de lol, al komen er komische zaken aan de orde.
Maar lees het vooral als je vaker in aanraking komt met mensen met hersenletsel. Voor diegenen is het absoluut een aanrader. Het kan zo maar leiden tot wat meer inzicht.

Maak er wat van…

Zoals ik gisteren al schreef, heeft Marlika haar crowdfundingbedrag bij elkaar gekregen en is ze inmiddels in Moskou.

Het waren spannende weken, niet alleen om al het geld bij elkaar te krijgen, maar ook de spanning van wat er allemaal moet en gaat gebeuren. Tel daar bij op de vele dingen die geregeld moesten worden. Zo nu en dan leek Marlika op haar tandvlees te lopen. Gelukkig was er de steun van familie en vrienden, maar toch… Je zou voor minder stil of chagrijnig worden en rustig in een hoekje gaan zitten. Maar dat is niks voor Marlika. Het leven moet gevierd worden!

En kan dat niet zo als het moet, dan moet het maar zoals het kan. Op 31 augustus 2019 zal het lastig zijn de 1e verjaardag van Manouk te vieren. Dus werd die dag naar voren gehaald en stond er al taart, waren er slingers en cadeautjes op de dag dat Manouk 10 maanden oud werd.

En zit je toevallig op je trouwdag al in Moskou? Nou, dan maken we van de nood een deugd. Het werd gewoon gevierd in het Gorkipark.
Goed zo! Maak er wat van…!
Carpe diem! Pluk de dag!

Boek

Sommige levensgeschiedenissen zijn te bijzonder om niet te vertellen. Ze gaan meestal over mensen die zich niet veel aantrekken over “wat men zegt”. Nee zij trekken hun eigen plan, wat de consequenties dan ook zijn. Frank Krake beschrijft het leven van zo’n man: Joseph Sylvester alias Menthol

Geboren in een arm gezin, op een eiland waar het leven zwaar is. Waar mannen weg trekken om elders geld te verdienen. Al jong beseft Joseph Sylvester dat ook hij weg moet, de wijde wereld in. En hij vertrekt naar Amerika. Maar als zwarte man is het leven daar ook zwaar en heeft hij weinig vrijheid. Dus besluit hij naar Europa te gaan. Hij heeft een groot zakelijk talent en verdient zijn geld door als standwerker op markten tandpoeder en menthol snoepjes te verkopen. Dan ontmoet hij de knappe Roosje en wordt op slag verliefd. En de liefde is wederzijds. Roosje heeft zich nooit veel aangetrokken van wat “men” er van vindt. Dat zij een heel bijzonder paar vormen (het is kort na de eerste wereldoorlog) laat haar koud. Joseph is charmant, maakt gemakkelijk vrienden en vindt zijn plaats in de familie van Roosje. Het paar trouwt, Joseph krijgt meer en meer succes en verdient goed.

Maar tijden veranderen en dus ook het reilen en zeilen van Joseph en Roosje. Een gemakkelijk te lezen boek over een bijzonder leven. Onderhoudend en rijk voorzien van documenten die getuigen van alle komische en soms onwaarschijnlijke voorvallen.

Rommelmarkt

Zaterdag was er rommelmarkt bij ons winkel-centrum. Diverse kraampjes met vooral veel te ontspullen zaken. Ik vind dat altijd heerlijk om rond te snuffelen, maar kopen, ho maar! En aan kannetjes en blikken kan ik maar moeilijk voorbij lopen. Toch bleef ik sterk.

Maar dan, op het laatst zag ik nog een leuk blikje. Voor 50 cent werd ik de eigenaar. Nou ja, de koffiezegels vinden er een mooi plekje in. Wat wil een mens nog meer?

Er was ook muziek, want het North Sea Festival 2019 draait zich warm voor Rotterdam. Dus stond er een muziektent, waar ik niet graag had willen spelen. Want van zwart zeildoek en in de brandende zon. Maar de sfeer was goed en de muzikanten en zangeres lieten zich niet door de hitte smoren. Het was al met al een zeer zonnige zaterdag!

Recept

Echtgenoot was niet zo gek op spinazie, maar sinds enige tijd vindt hij het juist wel erg lekker. Komt dat goed uit, want ik ben er dol op. Ik maakte dit keer een variatie op een recept van vroeger. Dat was weer favoriet bij onze kinderen en aten we meestal als Leo een avondje niet thuis was.

Spinazie onder een dekentje
400 gram spinazie
3 tomaten, in stukjes gesneden
1 ui, gehakt
1 teen knoflook, fijngehakt
45-500 gram kruimige aardappelen
100 gram geraspte kaas
3 eieren
1 theelepel gemalen komijn (djinten) (optioneel)
peper, zout, nootmuskaat
melk
boter of olie om te bakken

Fruit in een hapjespan de ui tot deze glazig is.
Voeg de tomaat toe en laat dit ook even zacht worden.
Doe dan de spinazie in gedeeltes erbij en laat slinken en heel even pruttelen. Net te lang, het hoeft nog niet helemaal gaar te zijn. Breng op smaak met komijn., wat peper en zout (als de spinazie wat te grof is, knip ik er met de keukenschaar wat door om het iets fijner te maken)
Laat iets afkoelen.
Kook de aardappelen en maak er met wat boter en melk een zachte puree van. Maak op smaak met peper, zout en nootmuskaat.
Klop de eieren los met wat melk, roer er de geraspte kaas door (hou ca. 2 eetlepels achter) en voeg eventueel nog wat peper en zout toe.
Roer het grootste deel van het eiermengsel door de spinazie en doe over in een ingevette ovenschaal.
Dek af met de puree en giet hier voorzichtig het restant (ca. 4 eetlepels) van het eiermengsel over. Strooi de rest van de kaas er over en bak in een voorverwarmde oven op 175 graden in ca. 30-35 minuten goudbruin.

EET SMAKELIJK!!

Boek

Ik weet niet meer wie me het boek heeft aangeraden, maar “De erfenis van Elisabeth” van Kirsty Wark was beslist de moeite waard.
Martha zit in een moeilijk parket. Hoe moet het nu toch verder met haar moeder? Die is voorlopig opgenomen in een verzorgingshuis, maar daar heeft Martha geen vrede mee. Moeder is de weg kwijt en nog maar een schim van de vrolijke, wat excentrieke hippie die ze eens was. Sommige dingen vergeet ze, andere zaken ontkent ze. Dan vindt Martha een brief tussen haar moeders boeken, die haar doet besluiten naar het eiland Arran voor de kust van Glasgow te gaan. Ze kent het eiland van de vakanties die ze er vroeger doorbracht en het brengt haar heel veel herinneringen. Maar ook mysteries. Want waarom erft juist haar moeder dit huis, wie was toch die vrouw die er zo lang gewoond heeft? En waarom heeft zij het huis zo, met alle meubilair en decoraties, achtergelaten? Stukje bij beetje komt Martha achter een aantal geheimen en blijken de dingen, uiteraard, heel anders te liggen dan zij dacht. Maar het huis wordt allengs meer haar huis en laat stukje bij beetje de geschiedenis van haar bewoonster en haar geheimen los.

Plaatje…

RoosDe natuur heeft zo haar eigen grillen. Bij het veranderen van onze voortuin, jaren geleden, plantte ik deze roos aan beide zijden van de ingang. Een roos zonder doornen, dat is wat prettiger voor de komende en gaande bezoeker. Aan één kant was het huilen met de pet, want er kwam wel blad, maar nauwelijks bloemen. En toen was de roos helemaal weg. Aan de andere kant, op nauwelijks 1 meter afstand, deed de klimroos het wel, maar echt veel bloemen kwamen er niet aan. Nou zou dat natuurlijk kunnen liggen aan mijn verzorging, verkeerd snoeien misschien. Maar dat snoeien gebeurt altijd door de tuinman, dus daar zou het niet aan mogen liggen.
Tot dit voorjaar opeens een verrassing. De roos klimt naar boven, maakt knoppen bij de vleet en zie nu eens. Een overdaad aan heerlijk geurende roze rozen verwelkomen je bij binnenkomst. Dat is toch wonderbaarlijk? Maar ik ben er wel heel blij mee!

Feestje gehad…?

Feestje.jpgZomaar een wat grauwe dag en dan zie je dit. Als het nou net na Oud en Nieuw was, of na Pasen, Pinksteren…. Maar nee, gewoon doordeweeks. Zoiets intrigeert me. Wie zou het er hebben neergezet, en waarom ineens zo veel? Is er een huis leeg gehaald, kregen studenten ineens de geest en moest het huis spic en span gemaakt omdat er ouders kwamen? Tja, dat kan ik me natuurlijk wel afvragen, maar antwoorden zal ik niet krijgen. En waarom zou ik het moeten weten? Nieuwsgierig Aagje spelen…? Foei toch! Waar bemoei ik me eigenlijk mee…?
Nou ja, dan maak ik er een blogje over. Want met een beetje fantasie is er elke dag wel wat te schrijven…. 😉 😉 😉

Boek

Boek-Clifford-CastleDe gelegenheid om een kijkje te nemen in de werkelijke wereld van “Upstairs, downstairs” liet ik me niet ontgaan. En het bleek een goede keuze. Met veel humor en gepaste bescheidenheid vertelt de schrijfster over haar ervaringen en belevenissen op een echt Engels kasteel. Waar niet het hele jaar gewoond wordt, maar waar de eigenaren en hun familie komen om te jagen, Kerst en Oud en Nieuw te vieren. Maar waar wel het hele jaar een (kleine) staf aan personeel is om de boel gaande te houden. Haar onzekerheden en het verschil in culturen worden leuk beschreven. Want zo losjes als wij met personeel om kunnen gaan, zo rigide zijn de verhoudingen in Engeland. En toch gaat het goed, ontstaat er een goede verstandhouding met de eigenaren. Maar natuurlijk raakt Josephine in vreemde situaties, voelt het voor beide partijen soms zeer ongemakkelijk. De mix van Hollandse nuchterheid en accepteren wat niet anders is en zo nu en dan een scheut humor maakt het een alleszins lezenswaardig boek. Ik vloog er tenminste binnen twee avonden doorheen 😉

Mini-bieb

Minibiet-002Niet ver van de grote Gemeente-bibliotheek staan deze twee mini-biebjes, keurig rug aan rug. De inhoud was op dat moment een beetje pover, vond ik. Maar de intentie is natuurlijk prima. Je neemt een boek en als het uit is, zet je het weer terug. Of je zet en een ander boek bij… Je ziet ze steeds meer. Deze staan dus midden in de stad, maar ook in onze wijk kom ik wel eens zulke initiatieven tegen. Minibiet-002

Leuk hoor, want niet elk boek lees je voor een tweede keer. En dan kun je er dus met gemak afstand van doen en een ander mee plezieren. Nou nog alleen er aan denken wat overtollige boeken mee te nemen als ik de volgende keer weer naar het centrum ga.