Teruggevonden

Ik schreef er al eerder over en het heeft even geduurd, maar nu is het dan toch een feit. Op de Oude Binnenweg, in de winkel met die mooie gevel, is nu De Kaashoeve gevestigd.
Een moderne winkel met een vleugje nostalgie. Met Hollandse kazen op lange planken langs de wanden, waar je kloeke stukken kaas kunt kopen. Met een prachtige vitrine, waar je uit een heleboel heerlijke buitenlandse kazen kunt kiezen. Maar ook terecht kunt voor een lekkere fles wijn, noten, zuidvruchten en allerlei andere delicatessen.
Ik mocht deze week foto’s maken, ook al kocht ik nog niks. Gisteren kwamen we weer langs en toen kon ik het niet laten om wat halen. Leo en ik mochten beiden proeven en ik kocht een stukje Hollandse blauwe geitenkaas. Alsof er een engeltje een walsje op je tong maakt.
Ik denk dat veel Rotterdamse lekkerbekken de weg hiernaar toe wel zullen vinden.
Een adres om te onthouden en zo nu en dan een extra metroritje naar toe te maken!!

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Kleurrijk

In Arboretum Trompenburg is altijd wat te zien en te ontdekken. Ik kom er graag en de laatste tijd zelfs zeer regelmatig. Elk jaargetijde zie je weer andere kleuren, bloeiwijzen en bladeren. Soms geurt het kruidig, dan weer zoet.
Vorige week liep ik in het gedeelte dat Tuin Hintzen wordt genoemd en ontdekte daar een prachtige den (??). Nog nooit zag ik zo’n kleur. Ik kreeg meteen associaties met “Oh dennenboom, oh dennenboom, wat zijn je kaarsjes wonderschoon” 😉
Vraag me nou niet wat de precieze naam van die boom is, want dat kon ik niet ontdekken. Maar mooi is ie!! En die naam, daar kom ik nog wel achter.

Bewaren

Bewaren

Gratis

Samen met vriendin Carla liep ik afgelopen vrijdag in Rotterdam door de Witte de Withstraat. Vroeger een beetje shabby en hummelige straat, nu een hip stadsgebied. Cafés en restaurantjes rijgen zich aan een en het kan er soms reuze druk zijn met pratende en borrelende bezoekers. Maar de drukte die we nu vanaf de overkant zagen, was toch wel uitzonderlijk. “Het lijkt wel of het daar gratis wordt uitgedeeld”, zeiden we tegen elkaar. En dat was ook zo. De “Frietboutique” opende haar deuren en gaf gratis zakjes friet weg. Wij hadden echter geen zin om aan te sluiten in de lange rij en gingen elders dineren. Dus we weten niet hoe ze smaken…

Bewaren

Boek

Als we niet in mijn oude buurt gewandeld hadden, had ik van dit boek waarschijnlijk niet geweten. Maar het affiche op het raam van een huis aan de Mathenesserweg trok mijn aandacht. De bieb had het gelukkig en dus lees ik nu het ongelofelijke verhaal van een gezin -vader, moeder en twee dochters- die de oorlog overleefde door onder te duiken bij een katholiek gezin.
Carry Ulreich begint haar dagboek als ze nog maar 14 jaar is. Wat ze opschrijft is dan nog niet zo heel interessant. Vrienden, vriendinnetjes, school spelen de hoofdrol. De oorlog is rottig, maar ja, als 14-jarige beleef je dat toch anders en ligt je belangstelling niet zo bij politiek. Maar gaandeweg zie je haar groeien, volwassen worden. Lees je over hoe de sfeer en de leefomstandigheden in Rotterdam in die jaren zijn. Hoe er steeds meer beperkingen komen voor Joden. En dat ze uiteindelijk gaan “duiken”. Ze beschrijft het dagelijks leven, met toch nog wel leuke momenten, feestjes, dansen. Maar ook de ergernissen, de angsten. De soms ongelofelijke mazzel, het zich verstoppen, honger, zoeken naar voedsel, saamhorigheid. Haar dromen over vrede, misschien volgende week, volgende maand, jaar… wanneer…? Dan ja, dan is er eindelijk een einde aan die oorlog. Haar dagboeken stopt ze in haar rugzak en daar blijven ze. Totdat al dik in de 21e eeuw ze het dagboek terugvindt en het dan toch wordt uitgegeven.
Lezenswaardig, met soms rake bespiegelingen, en een volwassen kijk op een idiote wereld.

Bewaren

Bewaren

Bezoek

Een paar weken geleden zaten er ineens twee eenden in ons vijvertje. Als eerste kwam mevrouw Eend poolshoogte nemen. Ze zwom wat rond, proefde van het water en even later kwam meneer er ook bij.
Aan de ene kant is het wel leuk, maar ja… die vijver is niet echt groot, hooguit 80 x 150 cm. Weinig leefruimte voor twee eenden. Ze bekeken alles uit en te na, gingen even op de kant, snuffelden tussen onze planten. Maar uiteindelijk vlogen ze weg en zochten hun heil toch in groter water.

Thee

Frisdrank is mij al jaren veel te zoet. Maar drinken moet en altijd maar water is ook zo saai. ‘s Morgens drinken Leo en ik een flinke pot koffie leeg, maar verder op de dag kan ons dat niet zo bekoren. Dus drinken we ‘s middags een flinke pot thee. En dan heb ik graag rooibos thee. De “Rooibos Spicy Chai” van Simon Levelt vinden we erg lekker. Thuis heb ik een grote glazen theepot van Ikea. Die is handig, ziet er goed uit maar voor de rest valt er niks over te zeggen.
Maar vorige week in Het Theehuis in Arboretum Trompenburg zag ik wel heel bijzondere potten. Of ze handig zijn, weet ik nog niet zo net. Ze staan er ook voor sier. Maar grappig zijn ze zeker. En die met het konijntje zou ik eigenlijk wel heel graag op mijn paastafel willen 😉

Huizen

Toen ik deze week naar het Arboretum ging, namen we een voor mij onbekende weg. Gewoontegetrouw lopen wij altijd vrijwel dezelfde route, maar nu kwam ik in heel andere straten. We liepen langs fraaie villa’s, want het is daar een zeer deftige buurt. Wie vroeger geld had, liet zich daar een huis bouwen. En ook toen wilde men vooral niet hetzelfde als de buurman, dus elk huis is weer anders. Deze huizen vielen me vooral op door de namen die zij droegen. Geen idee wie ze gebouwd had, maar… even snuffelen op het grote internet en kijk, dit las ik er over in Wikipedia:

Wagnerhof
In 1904 kocht de ondernemer in koek- en suikerwaren Johannes Eckhardt Dulfer de Villa Nuova aan de Vijverlaan, die beschikte over een uitgestrekte tuin. Hij doopte het huis om in Villa Wagner naar zijn held de Duitse componist Richard Wagner en liet op het terrein rond een uitloper van de vijver tien dubbele herenhuizen bouwen die hij vernoemde naar Wagneropera’s en figuren daaruit: Tannhäuser, Lohengrin, Wotan, Walküre, Rheingold, Siegfried, Parsifal, Tristan, Isolde en Rienzi. De namen staan in gouden Art Nouveau-letters onder de dakrand op de witgepleisterde gevels.”

Die suikerwerken en banket moeten wel heel lucratief zijn geweest, want het terrein is behoorlijk groot. Binnenkort ga ik er nog eens heen om wat meer te fotograferen. Natuurlijk zoek ik ook nog even verder of ik er iets meer over te weten kan komen, want ik vind dit wel intrigerend. Dus wie weet, binnenkort vervolg….. 😉

Wandelen

Gisteren was het weliswaar wat kouder en niet zo zonnig, maar wel prima wandelweer. Dat kwam mooi uit, want De Ganzenpas had afgesproken naar Arboretum Trompenburg te gaan.
Andere mensen, andere wegen. En zo liep ik opeens een heel andere weg vanaf het metrostation naar de ingang. En zag ik een voor mij totaal onbekend stukje van Rotterdam. Maar dat bewaar ik tot een volgend blog.
Eigenlijk is er geen moment waarop je kunt zeggen “de tuin is nu op z’n mooist”. Er is altijd wel wat bijzonders te zien. Maar met al het tere ontluikende groen, de bollen en lentebloeiers die kleur geven en niet te vergeten de camelia’s en rododendrons die bloeien, is het nu wel erg aantrekkelijk lopen daar. Pa en moe Nijlgans hielden hun kroost goed in de gaten. Nel wees ons her en der op heel bijzondere bomen en struiken. Kortom een zeer geslaagde wandeling.
(klik op een foto om te vergroten)


Als kers op de taart lunchten we met elkaar in Het Theehuis, zodat we even konden uitrusten en verkwikt weer op huis aangingen.

Is dit er ook een?

Ja, een echt huisje kan ik het natuurlijk niet noemen, meer een kastje. Maar er zat beslist iets van elektriciteit in, daar op de Westzeedijk in Rotterdam. En iemand had de moeite genomen om er iets leuks van te maken en er een tekst op te zetten. In ieder geval dus iemand die de zaak een beetje wilde opfleuren. En of dit nou valt in de categorie “trafohuisje” dat weet ik echt niet. Ik denk eigenlijk van niet. Doet dat er toe? Welnee…! Ik kwam er langs en mijn oog viel er op.

 

Bewaren

Muurschildering

Er is abstracte kunt en figuratieve. Abstract kan mooi zijn, maar of ik de bedoeling van de kunstenaar altijd snap is een tweede.
Bij figuratieve kunst kun je tenminste zien wat de kunstenaar bedoelde. Cor Kraat laat in deze muurschildering niks aan het toeval over. Hij schilderde schilderijlijsten, in een lijst en dan ook nog eens boven een winkel waar ze lijsten verkopen. Nou zeg nou zelf, duidelijker kan het niet 😉

En telkens als ik hier langs loop moet ik er om lachen.