Overslaan

Vandaag sla ik het blog maar over. Geen tijd, geen inspiratie. Alleen een foto, van de Maas in Rotterdam. Met bankjes om even lekker weg te dromen….
skipday.jpg

Ode aan Rotterdam

Rotterdams-gedicht

Bron: Pinterest

Kijk nou toch eens, als je op Rotterdam-Zuid bent, net vóór je de Maastunnel induikt, zie je deze flat. En op de muur, precies op maat, een ode aan Rotterdam. Want in Rotterdam doen we niet kinderachtig. Geen bescheiden tekstje op een muur, Rotterdammers zijn trots op hun stad en kijken dus niet op een lettertje 😉 😉 😉
Het gedicht is van de Rotterdamse dichteres Rieneke Grobben. Zij was altijd gekleed in het roze, vandaar de roze accenten.

Menselijke maat

menselijke-maatGisteren moest ik in het Erasmus Medisch Centrum zijn voor controle bij de radiologe. Gelukkig was alles goed en kan ik weer een jaartje vooruit… Over de zorg heb ik werkelijk niks te klagen, maar toen ik er zo liep, voelde ik me een beetje verloren. Ondanks dat Leo bij me was. Alles is er groot, nieuw en netjes verzorgd. Hier en daar staan grote plantenbakken. Maar als mens verdrink je in die enorme ruimten, waar alles digitaal geworden is. Ja, ik weet het, dat is al in meerdere ziekenhuizen het geval. Maar de patiënten zijn vaak nerveus, gestresst, niet op hun gemak. Er zitten her en der nog wel wat dames. Die verwijzen je alleen maar naar het scherm naast de deur. Daar moet je je kaart scannen. En zo’n kil scherm is efficiënt, maar rustig word ik er niet van.
In de wachtruimten staan stoelen, banken, tafels en er is iets te lezen en er valt voldoende licht door de grote ramen. Maar ook daar ervaar ik de kilte. Ik mis een assistente, het gerammel van een typemachine of toetsenbord, rinkelen van kopjes. Ik mis de menselijke maat… Nog even en dan is er bijna geen mens meer te vinden in zulke ruimten. Word alles overgenomen door robots. En daar heb ik geen fijn gevoel bij!

Meeuwen

Meestal vliegen ze luid kwekkend rond. Maar afgelopen week, toen het miezerig en koud was, zaten de meeuwen te kleumen op de brug in onze wijktuin. Grauw en grijs weer, geen kleuter die langs kwam om de eendjes te voeren. Nee, het was gewoon armoe troef.
meeuwen.jpg

Waarom nou niet….?

Ik moet er niet aan denken, dat je -zonder dat je het weet- de onderbroek van een ander aantrekt. Hopelijk fris gewassen, maar het zou ook zomaar kunnen gewoon, na een paar uurtjes feitelijk gebruik. Maar gelukkig, de marktkoopman heeft die mogelijkheid met een fraai bordje uitgesloten. Hè, hè, pak van mijn hart 😉
Markt.jpg

Herfst

herfstVorige week keek ik vanyuit de keuken naar buiten. Het waren mooie herfstdagen geweest, met zon. Nu was het een beetje regenachtig, grauw weer. Toch leek het of de tuin verlicht werd door de kleuren die er op dat moment in te zien waren. Vroeger in mijn jeugd, als mensen zeiden dat de herfst zo prachtig was, dacht ik “geef mij maar lente”. En al ben ik ook weer blij als de bomen botten en er overal een groen waas over de natuur komt, kan ik nu toch echt heel erg genieten van de herfstkleuren. Zou dat dan met de leeftijd te maken hebben?
In dat geval is het een meevallertje, waar ik nog lang van genieten wil!

Olifantenvoer

olifantenVaste prik in Blijdorp is een bezoek aan de olifanten. Ze stonden allemaal buiten, liepen een beetje om elkaar heen. De zon scheen en we konden zo mooi hun behaarde ruggen zien. Foto’s maken lukte niet, te veel tegenlicht.
In het binnenverblijf was een groep verzorgers bezig alles schoon te maken. Er werd geveegd en geschrobd en net toen we naar buiten liepen, kon ik een blik werpen op de opslagplaats. Een verzorger zag me en zei “Ja, dat is een flinke hap” terwijl hij wees op de grote rollen in grijs plastic. “Ze eten er twee per dag op en dan ook nog een paar van die bakken met groen”. Hij wees op een oranje krat met gesneden groenten. Het zag er uit alsof ik daar ook wel een maaltje uit zou kunnen scheppen. Dat zou ook helemaal niet gek zijn, want de dieren eten hoogwaardig voedsel, niks ouds of verlept. Zo te zien kunnen de olifanten dus deze week nog lekker eten. Daarna moet er weer nieuw aangevoerd worden. Hier moeten dus ook elke week “boodschappen” gehaald worden.

Blijdorp

Ons abonnement van Blijdorp was bijna afgelopen. Nou kunnen we zoiets natuurlijk digitaal verlengen én betalen, maar dan zouden we de korting van de Rotterdampas mislopen. Dat zou toch jammer zijn. Dus gingen we maandag maar even naar de diergaarde toe en als je daar dan toch bent, wat doe je dan? Ja, natuurlijk een beetje rondlopen. Het was zulk heerlijk weer, dat we zelfs een beetje lang rondliepen, foto’s maakten en een heerlijke dag hadden 😉 😉 😉

Boekenwinkel

Even dreigde de winkel definitief zijn deuren te sluiten, maar personeel zorgde er voor dat een doorstart mogelijk werd. In het oude ABN-AMRO-gebouw aan de Coolsingel werd Boekhandel Donner opnieuw ingericht. Ja, dat is al wel weer een tijdje geleden en de winkel miste nog een beetje allure.
Maar nu is Donner echt als een fenix uit de as verrezen. Er wordt nog steeds druk verbouwd aan dat oude ABN-AMRO-gebouw, maar een deel is al klaar en daar, juist daar zit nu Donner. Fris en weer met een heel uitgebreide collectie. Zo’n winkel waar je lekker snuffelen kan tussen rijen boeken. Boeken voor grote en kleine mensen, voor iedereen! Waar je boeken vindt over allerlei uiteenlopende onderwerpen. Niet alleen maar de toptien, maar ook dikke en zware boeken over treinen, stations, koken, filosofie, ict, wereldproblemen, opvoeding. Gewoon, over alles!

Verstopt

kunstLeo sloot achteraan in de rij voor de balie, ik ging zitten op de stoeltjes tegen de wand van het Oogziekenhuis. Ik keek op. “Hè, wat is dat nou? Het lijkt wel kunst, maar wat een gekke plaats en waarom zoiets nou in dit ziekenhuis?” Ik keek nog eens beter, nee dat kon het niet zijn. Maar wat dan wel?
Toen bewoog er iets en viel het kwartje.
Niks kunst dus, gewoon de benen van een werkman die bezig was met iets tussen het plafond te monteren.
Wat kan een mens toch een rare associaties hebben….