Lampen

Lampen gemaakt van oude melkflessen kende ik wel, maar deze cafélampen kende ik niet. Misschien behoren ze wel tot de standaardcollectie als je een horecabedrijf wilt inrichten. Maar het zou ook kunnen dat een handig familielid deze lampen in elkaar heeft gezet. Na een paar weken heb je tenslotte flessen genoeg. In een flits dacht ik dat het thuis ook wel leuk zou zijn. Bespaart heel wat ritjes naar de glasbak, nietwaar. Maar nee, te groot voor onze kamer en ja, dan zou iedereen wel erg snel tot de conclusie komen dat wij wel van een wijntje houden 😉 😉 😉
Maar ik vind ze heel erg leuk en misschien brengt het anderen ook op een idee.

Automaten

Toen ik laatst naar de film ging met een stel vriendinnen bleek dat bij Pathé het mogelijk is je plaatsen te reserveren. Hoe heerlijk ouderwets vonden we dat. Heel even hadden we een idee van zo’n ouderwetse bioscoop en dat verwachtten we nou net niet dar. Maar eenmaal boven bleek het toch helemaal van deze tijd te zijn. Ja, die plaatsen waren oké, maar wilde je koffie, dan moest je die zelf uit een automaat pakken, net als de andere drankjes. Nergens een mens te bekennen, overal keuzeknoppen en zelfbediening. Misschien is het ‘s avonds anders, maar wij waren er midden op de dag. En dan mis ik toch een mevrouw of meneer die vraagt wat je wilt hebben. Nou ja, we wennen er nog wel aan. En zo negatief is het ook niet, want die automaten leveren toch een kleurig plaatje op. Ja ja, elk nadeel heb se voordeel, nietwaar?

Poëzie

In Rotterdam ligt de poëzie soms op straat, maar ook rijdt ze wel eens gewoon voorbij. Want alle wagens van de vuilnis-ophaaldienst hebben een stukje poëzie op hun zijkant. Kijk maar:

Mooi toch?

Etalage

Dit is toch schattig, zo’n heerlijke nostalgische etalage? En vooral in een ietwat sleets geworden winkelcentrum, met winkels als Kruidvat en Big Bazaar, die hun etalageruiten volplakken met alleen maar reclame.
Dit is de komende weken te zien bij de Kringloopwinkel. Met liefde en geduld opgezet. Hoewel ik niet meer zo vaak in dit winkelcentrum kom, ga ik toch nog gauw weer eens kijken en snuffelen wat er verder nog te koop is.

Hongerig

Ja, hongerig, dat word je van al dat shoppen op Black Friday. Niet dat wij het waren. Wij gingen naar de film en na afloop lieten we zelfs stoïcijns de Febo voor wat het was. Maar al die duizenden die zich wel op de enorme koopjes hadden geworpen, die voelden hun maagjes knorren. En in Rotterdam ga je dan al gauw naar de grote friettent van Bram Ladage, die prominent op het Beursplein staat. Geen terras erbij, dus ben je gedoemd om je frietjes met of zonder saus staande op te eten. Of je vindt een plekje op één van de banken die er staan. En daar zitten ze dan, lichtjes gebogen. Bij ons thuis heet zoiets een Ladage-bocheltje. Wij vinden het iets typisch Rotterdams, maar ongetwijfeld wordt er ook zo gegeten en gezeten in andere steden. Misschien is het zelfs wel een internationale houding 😉

Aan de oever van de Rotte

Nee, ik ga het niet hebben over die ongelofelijke leemte in mijn culturele ontwikkeling: de totale onwetendheid van het schone lied “Langs de oevers van de Rotte”. Dat heeft Bettie al gedaan en zij deed dat op verbluffende wijze.
Maar toch wijd ik vandaag een blogje aan die prachtige Rotte, die zowat langs mijn huis stroomt. Vele malen al wandelde ik er, met man, met kinderen, met vrienden en vriendinnen. En altijd was er wat te zien, in elk seizoen is het er mooi. Meestal is niet erg druk, al zoeven er soms wel wat wielrenners voorbij.
Maar in de winter, als het vriest dat het kraakt, dan vind ik de Rotte op haar mooist. Met enthousiaste schaatsers die zich uitleven op het ijs.


Met spontaan opgezette en wat rommelige koek en zopies, een zonnetje en niet te veel wind.
Wie weet, ondanks de klimaatsverandering, lukt dat binnenkort weer eens een keer.
Het kan natuurlijk altijd nog. Wat zou dat toch heerlijk zijn. Deze foto’s zijn uit 2009, dat is nog geen 10 jaar geleden….

 

Verzamelingen

Zo nu en dan kom je ineens een verzameling tegen. Gewoon neergezet in de vensterbank, zodat iedereen kan meegenieten.
Ik weet niet of dat ook de bedoeling is, maar ik kan het niet laten om daar dan een foto van te maken.
Deze verzamelingen zagen we een paar weken geleden, toen we wandelden in Maassluis. Dat staat toch heel gezellig?

Bewaren

Terrasje

Het was helemaal niet zo warm en de zon liet het ook afweten. Maar toch zaten er zo te zien mensen op het terras bij het cafeetje. Bij nader inzien bleken het gewoon twee plastic pandaberen te zijn. Ik ben natuurlijk ook een beetje kippig, dus dat was me niet meteen opgevallen 😉
Maar het gaf toch wel een leuk sfeertje, daar bij het winkelcentrum. Een opleukertje op een sombere dag.

Bewaren

Net iets anders…

Onderweg zie je soms dingen, waarvan ik dan denk “dat zou vaker gebruikt moeten worden”. Zoals dit, wat wij laatst in Diergaarde Blijdorp zagen.
Daar zitten tussen de diverse dierenverblijven natuurlijk afscheidingen. Maar gelukkig zijn dat niet de houten bouwmarkt schuttingen, maar is het op een veel mooiere manier opgelost. Bij de ibissen en papegaaien stond deze hoge wand. Zo te zien bestaat die uit een rasterwerk met een soort fijn kippengaas, dat is opgevuld met grond. En dat is nu mooi begroeid met een donkergroene laag mos. Het oogt heel natuurlijk, zal vermoedelijk veel warmte vasthouden en geluidwerend zijn. In de diergaarde is de muur tamelijk hoog, maar ik dacht dat het in een particuliere tuin ook goed zou werken. Mooie natuurlijke muur, waar binnen de kortste tijd van alles uit komt groeien. Of waarin je zelf iets kunt planten. Zou het uitvoerbaar zijn?

Deur

Waarom deuren fotograferen zo favoriet is, ik heb geen idee.
Maar ik kan bijna niet voorbij een mooie deur lopen zonder daar een foto van te maken. Van een heel lelijke deur moet ik trouwens ook een foto maken, omdat ik daar op de een of andere manier toch een bepaalde schoonheid in kan zien. Maar dit is natuurlijk een hele fraaie deur, goed onderhouden, netjes geschilderd en in een nogal chique straat. Met oude, statige huizen en ja, dan dito deuren erbij. Ja, gewoon in Rotterdam. Dat is er allemaal te vinden, al moet je soms een beetje zoeken…. 😉