Kijk nou…

Een paar weken geleden kwamen we tijdens onze Ganzenpas-wandeling dit dak tegen.

Eigenlijk toch veel leuker dan zonnepanelen…? Je moet dan natuurlijk wel een plat dak hebben, anders rollen die planten er meteen vanaf. Het lijkt me beslist warmer, het staat gezellig en de planten geven zuurstof af. Ik denk dus dat dit drie vliegen in één klap zijn. Misschien zijn er zelfs wel nog meer voordelen, want water opnemen doen die planten ook nog. Waarom gebruiken we dat niet vaker?

Helaas kun je het niet op elk dak aan brengen. Dus houden wij het in elk geval nog maar op onze goeie ouwe dakpannen.

Dierendag

Het is natuurlijk het hele jaar door dierendag, want waarom zou je goed zijn voor dieren beperken tot één dag in het jaar.

Dus zorg ik voor voedsel voor de vogels, kunnen ze badderen en drinken in de tuin. Net zoals de katten die zo maar aan komen lopen. Over honden heb ik soms wat andere gedachten. Er zijn van die grote beesten, die op je af komen rennen en dan weet ik niet of ik dat kan vertrouwen. Maar de honden in de familie zijn allemaal goed opgevoed en zo lief…

Maar bij gebrek aan foto’s van die beesten, zet ik er vandaag maar een foto uit mijn archief bij. Flamingo’s in Ouwehands Dierenpark in Rhenen. Die roze beesten vind ik steeds weer een plaatje waard.

Hallo Bandoeng…

Zondag namen we een kijkje bij Radio Kootwijk. Ik had er al vaak over gehoord, maar kon me geen voorstelling maken hoe dat er nou uit zou zien.

Het gebouw, dat nu onder Monumentenzorg staat, is een enorme kolos. Het is ontworpen door Julius Luthmann en is een van de eerste gebouwen in Art Deco-stijl. We konden het alleen van de buitenzijde zien. Op ons maakte het vooral een beetje de indruk van een Sovjet-gebouw. Groot, grijs, stevig.

Rondom het gebouw liggen ook wat woningen voor de medewerkers, garages en barakken. Radio Kootwijk lag toentertijd nogal ver van de bewoonde wereld en de medewerkers moesten tenslotte altijd oproepbaar zijn.

Inmiddels is alles door de moderne techniek ingehaald. Nu zorgen satellieten voor de verbindingen. En hoef je voor een gesprekje van drie minuten geen half maandsalaris meer te betalen.

Natuur in de stad

Onkruid (nou ja, wat is onkruid) voldoende zo langs weg en straat. Maar zo nu en dan staat er ineens iets wat bijzonder opvalt. Zoals deze zonnebloemen. Langs een verder volkomen kale weg stonden ze er ineens, stijf tussen de stenen en een paaltje.

Ik vraag me dan altijd af hoe ze daar komen. Maar ja, daar krijg ik geen antwoord op.

Misschien een verdwaalde pit, weg gewaaid uit een zakje…? Wie zal het weten. Maar ze vrolijkten in ieder geval de boel op. Straks hebben niet alleen mensen, maar ook vogels er plezier aan.

Herinnering

Alweer meer dan 12 jaar geleden stapte ik elke donderdagmorgen door deze deur naar binnen. De deur van de Rotterdamse Snijschool, waar ik een opleiding volgde voor coupeuse.

De school zat in een oud en deftig pand aan een van de mooiste singels van Rotterdam. Het was natuurlijk van oorsprong een woonhuis, maar de grote kamers met de hoge plafonds dienden al vele jaren als ruimtes voor ijverig knippende en tekenende leerlingen. Menig zweetdruppeltje viel er tijdens de lessen. Want eenvoudig was de opleiding niet. Met uiterste precisie werden de patronen op schaal getekend. Voor je dat goed onder de knie had, was er meer dan een jaar verstreken. Dan mocht je je patronen vergroten, op de stof leggen en aftekenen. Waarna het knippen kwam, doorslaan, passen, meten en opnieuw passen. Met een beetje geluk, had je dan een mooie nieuwe robe, jas of blouse.

Laatst zag ik al dat de school er niet meer gevestigd was, het pand stond leeg. Maar afgelopen zondag stond de deur open, werd er hard gewerkt om het weer bewoonbaar te maken.

Toen ik deze foto stond te maken kwam een mevrouw naar me toe en vroeg me of ze me kon helpen. Ik vertelde haar mijn verhaal, mocht binnen komen om te zien wat er allemaal verbouwd en opgeknapt is. Helaas had ik een andere afspraak, maar intussen weet ik dat het geen school meer wordt. Haar zoon en wat vrienden zullen er gaan wonen tijdens hun studie in Rotterdam. Die vallen met hun neus in de boter. Want het is beslist een mooi en uniek stukje Rotterdam.

Gratis…

Op een van onze wandelingen stond langs de weg een grote doos met boeken. “Gratis mee te nemen” stond er bij. Iedereen wilde wel even in die doos kijken, want we wandelen niet alleen, we lezen ook heel graag.

Eén wandelvriendin vond een boek waar ze al langer naar op zoek was, een gelukje! Maar voor de anderen zat er niet veel meer bij. Het leken op het oog mooie boeken, maar of we op een sombere winteravond nou gezellig gaan bladeren in een boek vol met enge medische plaatjes?
Nee, dank u, ik ga wel weer naar de gewone bieb!

Waarschijnlijk is de bewoner arts of chirurg, misschien wel cardioloog. En moesten de boeken van zijn studie nu plaats maken voor nieuwe uitgaven. Of voor frivoler boeken, waar je eens een keertje om kan lachen…. Wie zal het zeggen?

Roeiers

Zaterdag besloten we onze excursie met een bezoek aan de “roeiers” . In de Rotterdamse haven zijn dat goeie bekenden. Natuurlijk roeien ze niet meer naar de schepen om die vast te maken, maar maken ze gebruik van moderne vletten met motoren, waarmee ze over het water scheren.


In vervlogen dagen waren het de mannen in gele oliepakken met zuidwesters op die met grote dikke touwen de schepen vast legden aan de kade. Vastleggen doen ze nog steeds, al zijn de trossen dunner en van kunststof. En bij gevaarlijke stromingen of hevige wind kunnen de roeiers nu ook gebruik maken van een zelf ontworpen apparaat, dat een schip stevig aan de kant houdt. Met de huidige omvang van de schepen is dat natuurlijk ook noodzakelijk. En het zijn niet meer alleen mannen, die dit beroep uitoefenen. Ook vrouwen volgen de opleiding en staan hun mannetje. Zoals uit dit artikel in het Algemeen Dagblad blijkt, werkten bij het vastleggen van het ms MSC Gülsün, het grootste containerschip ter wereld, mannen en vrouwen zij aan zij.

Wereldhavendagen 2019

Ook op zaterdag hadden we, samen met schoonzus en zwager, een excursie uitgezocht. Ditmaal voeren we met een gecharterde waterbus naar Heijplaat, waar we een bezoek brachten aan Broekman Logistiscs.

In enorme grote en hoge loodsen worden producten aangeleverd, opgeslagen en klaar gemaakt voor vervoer naar andere bestemmingen. Daarbij moet je denken aan enorme turbines en machines, die niet passen in een hal van gebruikelijke afmetingen.

Het bedrijf beschikt over kraanbanen die lading van bijzondere afmetingen en gewichten kunnen verplaatsen. Want hoewel een turbine er groot, log en zwaar uitziet, is het een zeer kwetsbaar apparaat. Het kan niet zomaar gehesen worden of een beetje scheef in een kraan hangen. Die apparaten hijsen, verplaatsen of in een schip stuwen, vereist vakmanschap en speciale apparatuur, die dus bij Broekman Logistics voorhanden is.

Ik vind dat altijd zeer interessant om te bekijken. Je voelt je een beetje nietig in zo loods, waar een flink gebouw in zou passen. Je staat naast een turbine die boven je uit torent en waarvan de waarde vele miljoenen is en krijgt zo een kijkje in een onbekende wereld.

Hier worden ook enorme machines samengebouwd in delen van de hal die voor dit doel speciaal gehuurd kunnen worden. Op dit moment heeft een Japans bedrijf een deel van de hal in bedrijf. Zo wordt iets geleverd dat uniek is in de wereld en waar wordt samen gewerkt met vele mensen uit verschillende landen.

Van Nelle

Het blog over de Van Nelle reclames en Piggelmee kwam niet zo maar voorbij. Het was de opmaat naar dit blog. Want afgelopen vrijdag gingen we, in het kader van de Wereldhavendagen, naar de Van Nelle fabriek.

De grote loopbruggen die het gebouw zijn karakteristieke aanzien geven, zijn een beetje vreemd aangebracht. Dat kwam omdat de plannen voor een identiek, gespiegeld, gebouw er tegenover drastisch verkleind werd. Door de krach van 1929 liep de financiering gevaar en werd besloten voor een veel kleiner gebouw. Maar de loopbruggen waren al gemaakt en dus werd een oplossing gezocht en gevonden.

Zo’n excursie start vanaf het terrein bij de ss Rotterdam en daarvoor moeten wij met het OV de hele stad door. Geen nood, dat doen we graag. Vanaf de Rijnhaven liepen we naar de klaarstaande bus, die ons via Europoort naar de Van Nelle fabriek bracht.

We werden opgewacht door een vriendelijke jongeman die met veel verve vertelde over het ontstaan van de fabriek, de ontwikkelingen en de toekomst. Want het gebouw wordt stapje voor stapje milieu neutraal gemaakt. Koffie, thee en tabak wordt er niet meer verwerkt of verpakt. De fabriekshallen zijn omgebouwd tot moderne kantoren, waar computers en schermen de boventoon voeren.

De architect van het gebouw, Leendert van der Vlugt, had een vooruitziende blik. Want hoewel het gebouw in de jaren 20 op de tekentafel ontstaat, bevat het tal van ook voor deze tijd nog steeds moderne voorzieningen. Grote kabelgoten, de mogelijkheid om zware machines vrij naar de bovenste etages te takelen, veel glas en licht. Douches waren in die tijd ook een nieuwigheid.

In de werkplaatsen, fabriekshallen en kantoren waren de hoofdkleuren geel en bruin. De directie was te herkennen aan het blauw en rood op wanden en trappen. En al is het gebouw nu bijna 100 jaar oud, het lijkt nog zo modern.

Natuur in de stad

Deze uitbudinge druif kwam ik tegen op Katendrecht. Vroeger bekend om de dames van lichte zeden. Tegenwoordig een Rotterdamse wijk met allure. En daar zitten de bewoners natuurlijk niet achter de geraniums. Daar hoort iets van meer standing. Druiven, vijgen, olijven of Agapantussen, je kunt het er vinden. De bewoner van dit huis heel wat te snoepen. Of zou dit een Katendrechtse wijnbouwer zijn?