About KnutzEls

Hallo, dit is het weblog van KnutzEls. Samen met Leo woon ik in Rotterdam. Onze twee zonen zijn al lang volwassen en wonen elders. Ik heb vele hobbies, die allemaal min of meer creatief zijn. Maar ook reizen vind ik heerlijk, of het ver weg of dichtbij is. En tijdens die reizen fotografeer ik van alles onderweg. Ik hou ook nog van wandelen, lezen, puzzelen en naar muziek luisteren. Speciaal voor mijn 61e verjaardag kreeg ik dit blog van jongste zoon. Zijn vertrouwen in moeders IT-kennis is groot, maar hij blijft op de achtergrond als steun en toeverlaat bij technische problemen

Recept

Echtgenoot was niet zo gek op spinazie, maar sinds enige tijd vindt hij het juist wel erg lekker. Komt dat goed uit, want ik ben er dol op. Ik maakte dit keer een variatie op een recept van vroeger. Dat was weer favoriet bij onze kinderen en aten we meestal als Leo een avondje niet thuis was.

Spinazie onder een dekentje
400 gram spinazie
3 tomaten, in stukjes gesneden
1 ui, gehakt
1 teen knoflook, fijngehakt
45-500 gram kruimige aardappelen
100 gram geraspte kaas
3 eieren
1 theelepel gemalen komijn (djinten) (optioneel)
peper, zout, nootmuskaat
melk
boter of olie om te bakken

Fruit in een hapjespan de ui tot deze glazig is.
Voeg de tomaat toe en laat dit ook even zacht worden.
Doe dan de spinazie in gedeeltes erbij en laat slinken en heel even pruttelen. Net te lang, het hoeft nog niet helemaal gaar te zijn. Breng op smaak met komijn., wat peper en zout (als de spinazie wat te grof is, knip ik er met de keukenschaar wat door om het iets fijner te maken)
Laat iets afkoelen.
Kook de aardappelen en maak er met wat boter en melk een zachte puree van. Maak op smaak met peper, zout en nootmuskaat.
Klop de eieren los met wat melk, roer er de geraspte kaas door (hou ca. 2 eetlepels achter) en voeg eventueel nog wat peper en zout toe.
Roer het grootste deel van het eiermengsel door de spinazie en doe over in een ingevette ovenschaal.
Dek af met de puree en giet hier voorzichtig het restant (ca. 4 eetlepels) van het eiermengsel over. Strooi de rest van de kaas er over en bak in een voorverwarmde oven op 175 graden in ca. 30-35 minuten goudbruin.

EET SMAKELIJK!!

Foutje….

Je zou toch zeggen dat na meer dan 10 jaar bloggen je alle ins- en outs van zo’n blog wel kent. Maar dan heb je natuurlijk buiten de waard -in mijn geval WordPress- gerekend. Steeds weer worden er upgrades uitgebracht waar ik weinig tot niets van begrijp, zeker niet waarom alles veranderd moet worden.
Kon ik vroeger heel simpel een leuke diashow in elkaar draaien, nu lukt me dat van geen kant. Snuffelen op internet leerde me dat zoiets nu met Jetpack te fiksen zou zijn. En een abonnement op Jetpack heb ik al, dus dacht ik het zo voor elkaar te krijgen. Helaas, het lukte me niet. Erger nog, ik raakte opeens allerlei functies kwijt. Had in mijn onwetendheid iets aangeklikt, dat niet aangeklikt mocht worden. Maar gelukkig, met heel veel zoeken kwam ik weer terug op de oude basis. Nog steeds geen diashow, maar blogjes typen kan ik weer wel. Nou ja, liggen zo uw problemen 😉

Doordraven…

Vorige week kocht ik zo’n ouderwetse set vliegenvangers. Van die stroken met zeer kleverig spul er op, waar vliegen tegenaan zouden vliegen en vast komen te zitten. Nu las ik ergens dat sommige mensen dat zielig voor de vliegen vinden. Ik ben beslist tegen alle soorten van dierenmishandeling, maar dit gaat me toch iets te ver. Als mens je laten plagen -of nog erger ziek worden- van vliegen omdat je ze niet dood wilt maken. Ja, er zijn natuurlijk ook vliegenmeppers, maar de heel tijd achter zo’n beest aan gaan en dan overal vieze vlekken op de muren maken, vind ik ook geen optie.
Maar het kan nog vreemder. In de Oostvaardersplassen zijn parasols neergezet om de grote grazers tegen de zon te beschermen. Wie komt op het idee? Dan heb je toch geen benul van natuur? Die dieren zijn heel goed in staat om onze zomer door te komen. Op de grote steppes worden tenslotte ook geen zonneschermen geplaatst.

Muzikale maandag

Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.

Vandaag een muzikale thriller, dansend dat wel 😉

Reclame

Doorgaans is reclame vooral vervelend. Er zitten soms best leuke uitingen tussen, maar het merendeel valt in de categorie slaapverwekkend dan wel ergernis opwekkend. De reclame op tv gaat dan ook systematisch op “mute” en dan vallen hele stukken tussen de programma’s uit
Op straat is reclame vooral opdringerig en ontsierend en veel te veel van het goede. Kortom, ik hou niet van al die wervende teksten en beelden. Maar ja, uitzonderingen bevestigen de regel en dit autootje kon mijn goedkeuring dan weer wel wegdragen. Allereerst een leuk, pittig modelletje en ook nog versierd met vrolijke beelden van Keulen. Het is al weer een hele tijd geleden dat wij daar waren. Maar zo nu en dan zoeken naar iets op mijn computer levert soms ook nog zulke leuke bijvangst op.

Voorpret

Je hoeft natuurlijk niet te vragen waar wij dit jaar met vakantie naar toe gaan. To good old England 😉
Het duurt nog wel even, want wij gaan bij voorkeur niet in het hoogseizoen. Maar dan kun je natuurlijk al wel genieten van de voorpret. Samen zoeken naar welke plaatsen we zullen gaan, hoe (met de boot of het vliegtuig) en waar we willen logeren. Dat betekende al een paar avonden struinen op internet, op zoek naar leuke hotels. Snuffelen in de boekenkast naar dat ene grote boek over Great Britain en dan gelukkig ook vinden. Dus niet in een opwelling weggegeven. Dat alles maakt zo’n vakantie al bij voorbaat heel erg leuk. En natuurlijk ons verheugen op de reis. Voorpret in optima forma!!

Boek

Ik weet niet meer wie me het boek heeft aangeraden, maar “De erfenis van Elisabeth” van Kirsty Wark was beslist de moeite waard.
Martha zit in een moeilijk parket. Hoe moet het nu toch verder met haar moeder? Die is voorlopig opgenomen in een verzorgingshuis, maar daar heeft Martha geen vrede mee. Moeder is de weg kwijt en nog maar een schim van de vrolijke, wat excentrieke hippie die ze eens was. Sommige dingen vergeet ze, andere zaken ontkent ze. Dan vindt Martha een brief tussen haar moeders boeken, die haar doet besluiten naar het eiland Arran voor de kust van Glasgow te gaan. Ze kent het eiland van de vakanties die ze er vroeger doorbracht en het brengt haar heel veel herinneringen. Maar ook mysteries. Want waarom erft juist haar moeder dit huis, wie was toch die vrouw die er zo lang gewoond heeft? En waarom heeft zij het huis zo, met alle meubilair en decoraties, achtergelaten? Stukje bij beetje komt Martha achter een aantal geheimen en blijken de dingen, uiteraard, heel anders te liggen dan zij dacht. Maar het huis wordt allengs meer haar huis en laat stukje bij beetje de geschiedenis van haar bewoonster en haar geheimen los.

Boom

Wanneer ik naar de metro loop, kom ik langs een flinke en mooie boom. Er staan in mijn wijk duizenden bomen, maar dit is een bijzondere. Het is een Liriodendron tulipifera ook wel “tulpenboom” genoemd. Hij bloeit op dit moment en de bloemen lijken een beetje op, ja juist, tulpen. Je moet natuurlijk wel even naar boven kijken om de gele bloemen tussen de bladeren te zien. Dat blad lijkt ook een beetje op een tulpenvorm en is nu mooi groen, maar verkleurt in de herfst naar prachtig geel. Het kan een flinke boom worden, zo’n 20 tot 30 meter hoog. Ik weet precies waar hij staat en kijk er altijd met extra aandacht naar. Toch mooi zo’n bijzondere boom in de buurt…!

Stormschade

Het klimaat blijft ons verbazen. Was het vorig jaar veel te droog, vorige week kwam de regen met zoveel bakken uit de hemel dat in Rotterdam diverse straten blank stonden. En bij tijd en wijle stormde het ook nog eens behoorlijk. Kijk maar naar deze wilgenboom. De takken zijn er als luciferhoutjes afgetrokken.
In Frankrijk, onder andere in de Ardèche, was het nog ruiger. Daar woedde in heel korte tijd een enorme storm met hagelstenen als duiveneieren. Marthy’s prachtige tuin met veelbelovende fruitoogst ging bijna ten onder aan de storm. Al het werk naar de knoppen en een in en in triest gezicht als het zo op de foto’s ziet.

Klantvriendelijk…

Je hoeft niet iets duurs te kopen om goede service te krijgen. Want laatst was ik op zoek naar sneakersokjes. Van die soort voetjes voor in de wandelschoenen, maar alsof het lijkt of je geen sokken draagt. Een wandelvriendin had me de Primark aangeraden en appte een foto. Maar eenmaal bij de winkel zag ik sokken in alle maten, kleuren en soorten, maar die sneakersokjes zaten daar niet bij. Ik vroeg het bij de kassa en kreeg te horen dat ik die op de sportafdeling zou kunnen vinden. En zonder dat ik verder iets hoefde te vragen liep er iemand met me mee, wees waar die sokjes hingen en keek zelfs mee of ik de goede mee nam. En dat voor het luttele bedrag van Eur. 4,50. Ik was helemaal stom verbaasd. Natuurlijk heb ik de vriendelijke dame hartelijk bedankt. Want zeg nou zelf, voor zo’n bedragje verwacht je dat toch niet?
En zitten ze fijn? Ja zeker. Soms schieten ze nog wel eens onder mijn voet, maar doorgaans blijven ze prima zitten. Aanrader dus!