About KnutzEls

Hallo, dit is het weblog van KnutzEls. Samen met Leo woon ik in Rotterdam. Onze twee zonen zijn al lang volwassen en wonen elders. Ik heb vele hobbies, die allemaal min of meer creatief zijn. Maar ook reizen vind ik heerlijk, of het ver weg of dichtbij is. En tijdens die reizen fotografeer ik van alles onderweg. Ik hou ook nog van wandelen, lezen, puzzelen en naar muziek luisteren. Speciaal voor mijn 61e verjaardag kreeg ik dit blog van jongste zoon. Zijn vertrouwen in moeders IT-kennis is groot, maar hij blijft op de achtergrond als steun en toeverlaat bij technische problemen

Is dat dan niet goed…?

Met kerst kwam de hele familie bij elkaar. En zoals dat gaat, druppelden de diverse gezinnen binnen.

Kijk daar komt ons nichtje met haar gezinnetje. De twee neefjes kennen iedereen wel, maar zijn toch een beetje afwachtend bij zoveel mensen in de kamer. De oudste neemt het voortouw en gaat iedereen begroeten. Maar dat ontgaat zijn moeder en ze vraagt:
“Heb je iedereen een hand gegeven?” Hij kijkt bedremmeld naar haar op en vraagt stomverbaasd: “Een hand…?” “Ja, je moet iedereen een hand geven, dat weet je toch wel? Kom, ga dat nou maar meteen doen.” “….. Maar ik heb iedereen een knuffel gegeven…” “Oh, een knuffel? Ja dat is natuurlijk ook helemaal goed,” vindt zijn moeder.

Opgelucht kijkt hij in het rond. Moeilijk toch, die grote mensen. Een knuffel is toch veel gezelliger….!

Een heel jaar lang

Vrijwel het eerste dat je ziet als je bij ons binnen komt, is een kalender aan de kastdeur. Meestal een flink formaat en altijd leuk geïllustreerd.

Ergens in september vinden we er meestal wel een, al zijn we ook wel eens een of twee weken kalenderloos geweest.

Vorig jaar zag ik tijdens de vakantie een leuke, met allemaal vrolijke bierplaatjes en spreuken. Helemaal spekkie naar Leo’s bekkie 😉

En na een aantal jaren met mooie natuuropnames is dat best een welkome afwisseling. Voor januari krijgen we het advies “kalm te blijven”. En natuurlijk hoort daar geen thee, maar een flinke pint bier bij!

Echt Hollands

Ik geloof dat in de landen om ons heen niet zo’n grote cultuur van zegels plakken bestaat. Er wordt mij nooit gevraagd of ik ze wil, wanneer ik in het buitenland iets betaal. Grote supermarktketens hebben meestal wel een soort klantenkaart, maar zegels krijgen of kopen…? Nee, dat is er niet bij.

In menig huisgezin staat, net als bij ons, een doos of koekjesblik waar alle zegels in gefrommeld worden. Regelmatig moeten er dan boekjes vol geplakt worden om iets met korting dan wel helemaal gratis te kunnen krijgen. Dus plakte Leo deze week ook driftig de zegels van het benzine-station, zodat hij de auto netjes kon laten wassen voor (bijna) niks. Ook al had hij dan laatst gehoord dat er een beetje gesjoemeld werd met de liters benzine die je er tankt.

Wij hebben het niet kunnen nagaan en blijven dus nog maar zegeltjes aannemen en op een kaart plakken. Wij zijn tenslotte toch echte Hollanders…!

Ontspullen

Hoe gezellig kerst en oud en nieuw ook moge zijn, de meesten van ons vinden het ook wel weer lekker als alles is opgeruimd. Weg boom, weg slingers, gewoon weer alles glad en fris.

En als je dan toch bezig bent, kun je natuurlijk meteen doorgaan met ontspullen. Hup, klerenkast opruimen, weg met die ouwe troep. Het wordt tijd voor nieuwe kleren, frisse kleuren.

Maar wat doet men met de zaken die op de weggooi-stapel komen? In de kliko is niet meer van deze tijd. Het kan en moet dus gerecycled worden. Men vult een plastic vuilniszak en loopt er mee naar de kledingbak. Maar kijk nou eens, dat hadden meer mensen gedaan. Die bak puilt uit. Ach joh, pleurt het er maar naast of bovenop.
Want ook een milieubewust geweten heeft zo zijn grenzen…..!

Mollen

In onze tuin geen gazon, dus last van mollen ken ik niet. Maar blijkbaar zijn de mollen wel actief in onze wijk, gezien deze auto.

Maar voor wie is het nu de laatste hoop? Voor de mollen of voor de tuiniers? Een beetje cryptisch vind ik het wel….

Muziek op maandag

Het is alweer het vierde jaar op rij dat ik de week met een muziekfilmpje begin.

Ook dit jaar elke week weer een muzikale start met muziek die ik mooi, leuk, gezellig, vrolijk of ontroerend vind. Ik hoop dat jullie ook met plezier zullen luisteren.

Dit keer zingt Amy Mc Donald “This is the life”, een nummer dat regelmatig op onze gymles voorbij komt. Lekker ritmisch 😉

Vanmorgen vroeg was de video niet te beluisteren. Vraag me niet waarom, want later kreeg ik de zelfde link gewoon aan de praat…. 😉

Quote

Zo aan het begin van het nieuwe jaar hoor je van diverse kanten over goede voornemens. Ik doe er al lang niet meer aan. Dat wil zeggen, ik streef geen doel meer na. Ik zie wel wat er op mijn pad komt. Lukt het, prima. Maar lukt het niet, dan is het toch wel goed.

Maar dit lijkt me wel iets om aan te werken. Glimlachend door het leven te gaan.

De vrouw in de tram, de chauffeur die stopt als je over wilt steken, de kassière bij de supermarkt, allemaal met een glimlach tegemoet treden.

Het kost tenslotte niks, is niet moeilijk en misschien helpt het wel de wereld een beetje gezelliger te maken. Doen jullie mee?

Net iets anders…

Het schijnt een hele wetenschap te zijn, het maken van pakkende logo’s. Zo’n beeldmerk dat zich in je geheugen haakt, waardoor je telkens weer bij dat ene bedrijf terecht komt.

Tja, ik weet eigenlijk niet of het werkt. Ik hou niet van grote ketens en de daarbij behorende marketing. Dus zo’n logo, ach …

Maar dit zou ik nou wel onthouden. De deurknop van een kledingzaakje in Parijs. Meer dan genoeg reden om er eens een kijkje te nemen.Een zaakje met een beetje exclusieve kleding en zeker niet met rekken vol van dezelfde modellen. Helaas, niet in een mij passende maat. Maar wel erg leuk!

Lezen

Jaren lang had ik een abonnement op de Libelle, soms afgewisseld met de Margriet. Maar zo nu en dan gingen die bladen vrijwel ongelezen naar de oudpapierbak. Alleen sommige columns las ik, de rest maakte niet al te veel indruk. Toen kwam er Blendle waar ik gretig gebruik van maakte. Niet alleen voor de weekbladen, maar ook voor kranten en andere magazins. Je betaalde per gelezen artikel en dat beviel prima. Helaas, Blendle veranderde van opzet en er moet nu een vast bedrag per maand voor betaald worden. Dat was voor mij het einde van Blendle.

Maar ja, ik wil toch wel weten hoe het nu verder gaat met Anne-Wil, met Sanne en welke grappen Zusje of de Jan, Jans en de kinderen weer maken. Dus lees ik dat allemaal in de supermarkt. Leo zoekt ondertussen de laatste boodschappen bij elkaar. En ik ben niet de enige, want er staan meer mensen die onopvallend de tijdschriften doorbladeren. En zo nu en dan raak ik ook nog in gesprek met iemand. Zo kan het dus ook.

Bootschildering

Muurschilderingen zijn erg in. Elke stad heeft er wel een paar en ze vrolijken grauwe buurten enorm op.

De boot van onze tuinman Hans ligt aan op een leuke plek in Rotterdam. Midden in de stad, tegenover de Leuvehaven en de Schiedamsedijk ligt zijn boot “Marlijn”. Zijn boot geeft kleur tussen alle donkere schepen aan de kade.

Hans is niet alleen tuinman, maar ook een enthousiast duiker. Een lange tijd werd zijn boot gesierd met een gigantische roze octopus. Maar ook schilderingen slijten en dus nam hij contact op met Bart Boudewijns (aka SMOK). Hans bracht zijn boot naar de Rijnhaven, waar Boudewijns hem beschilderen kon tijdens het Pow Wow festival 2019. Dit keer koos Hans voor een enorme Marlijn en legde zo de link naar zijn dochter Sterre Marlijn.

Het beschilderen van zo’n boot is bepaald geen sinecure. Staand op een wiebelend ponton, met beperkte ruimte, moet je heel goed weten hoe het er allemaal in het groot uit komt te zien. Maar het is een zeer geslaagd project geworden. Hans’ boot ligt inmiddels weer aan de Wijnhaven en is een ware blikvanger tussen alle andere schepen. Het filmpje hieronder komt van Smok’s Instagram. Op dat account staan nog meer van Smok’s schilderingen, die het bekijken zeker waard zijn.