About KnutzEls

Hallo, dit is het weblog van KnutzEls. Samen met Leo woon ik in Rotterdam. Onze twee zonen zijn al lang volwassen en wonen elders. Ik heb vele hobbies, die allemaal min of meer creatief zijn. Maar ook reizen vind ik heerlijk, of het ver weg of dichtbij is. En tijdens die reizen fotografeer ik van alles onderweg. Ik hou ook nog van wandelen, lezen, puzzelen en naar muziek luisteren. Speciaal voor mijn 61e verjaardag kreeg ik dit blog van jongste zoon. Zijn vertrouwen in moeders IT-kennis is groot, maar hij blijft op de achtergrond als steun en toeverlaat bij technische problemen

Echt Hollands?

Wie denkt dat stroopwafels een echte Hollandse specialiteit zijn, heeft het mis. Want deze doos kregen we uit Duinkerken. En natuurlijk zijn dat dan “gaufres traditionelles”, dus helemaal echt een traditioneel Frans product, dat al meer dan 100 jaar gemaakt wordt.

Het belangrijkst is natuurlijk “hoe smaakt het?” en dan kan ik nu zeggen dat de Franse wafels smaken, maar dat wij toch echt veruit de Goudse stroopwafels prefereren. De stroop van de Franse wafels was niet zo mooi verdeeld, een beetje gruizig.

Nee, geef ons maar die echte uit Gouda bij de koffie. Want niet alles van ver is ook net zo lekker 😉

Juiste moment

Het onderwerp kon ik wel vaker fotograferen. Maar met zulk mooi licht, dat was me nog niet overkomen.

Gelukkig heb ik een telefoon om foto’s mee te maken, want schilderen, nee dat lukt me van mijn leven niet.

Even waande ik me Rembrandt in Leiden, toen ik dit zag. Geluksmomentje!

Verstilde schoonheid

Dat is de titel van een tentoonstelling in het Sieboldhuis in Leiden. En dat is precies wat het is. Ragfijne etsen van Tanaka Ryōhei, super gedetailleerd en vrijwel allemaal in zwart/wit. Is dat niet saai? Nee, absoluut niet!

Zelden zag ik zulke prachtige kunstwerken. Ik ben erg gesteld op Japanse houtsneden. Maar deze etsen raakten me ook diep. De tentoonstelling duurt nog tot 19 januari, dus… Wie in de buurt is, raad ik een bezoek aan deze tentoonstelling ten stelligste aan.

Helaas zijn de foto’s hieronder maar een flauwe afspiegeling van de etsen. Je moet ze in het echt bekijken.

Schaamte

Emie blogde afgelopen zaterdag over de schaamte die ze had. Voor een etentje kocht ze diverse spullen uit het buitenland, terwijl er ook een Nederlands alternatief gekozen had kunnen worden. Ik denk niet dat de schaamte terecht is.

Want had ze gekozen voor een toetje met peertjes in plaats van vijgen, wat zou er dan met die vijgen gebeurd zijn? Had iemand anders ze gekocht, of bleven ze in de winkel liggen? En waren ze inmiddels beschimmeld en niet meer voor consumptie geschikt? Kostbaar voedsel weggooien is ook niet al te best.

Ik begrijp heel goed dat we ons, in het kader van het milieu, wel eens achter de oren krabben en bewust kijken naar wat we kopen en kiezen. Maar het blijft een spagaat waarin we zitten. Want welke keuze we ook maken, goed is het nooit. Er is altijd wel iets waardoor we ons voor die keuze kunnen/moeten schamen. Geen enkel product is nog “onbesmet”. Te vet, te zoet, te zout, te veel bewerkt, te vaak bespoten, te milieu onvriendelijk. En is het dat niet, dan komt het wel ingevlogen vanuit een te ver land, van een mensonterend regime of gemaakt door slecht betaalde en ondervoede kinderen.

Zo langzamerhand krijg ik neiging om al die criticasters de mond te snoeren en ze te vragen of ze zelf hun sokken van geitenharen wol breien, alleen nog op Nederlandse bodem verbouwd voedsel eten en zich per vliegende Hollander voortbewegen.

Ik zou zeggen, kies wat je lekker vindt. Niks mis met gerechten van eigen bodem, maar zo nu en dan iets van ver gehaald, is ook wel lekker.
Dat mag heus nog wel, verandering van spijs maakt rauwe bonen zoet 😉

Muziek op maandag

Ook dit jaar elke week weer een muzikale start met muziek die ik mooi, leuk, gezellig, vrolijk of ontroerend vind. Ik hoop dat jullie ook met plezier zullen luisteren.

Het is al een oudje, maar nog steeds vind ik het leuk: de zusje Kate en Anna Mcgarrigle met “La plainte pour Sainte Catherine”

We zullen zien

Vaste prik in de week- en maandbladen is elk jaar in januari de jaarhoroscoop. En al geloof ik er niet in, ik lees het wel. Want je weet natuurlijk nooit…

Er zal best wel wat van uitkomen, maar nog meer niet doorgaan. Want werken, ach nee, daar begin ik niet meer aan. En dat er aan geld geen gebrek is….? Het hangt er maar van af, al ben ik dik tevreden met wat we hebben.

Trouwens, de horoscoop van Libelle en Margriet verschilden al op diverse punten. Dus wat of wie moet ik geloven?

Slechts één keer kwam uit wat voorspeld was. In 1971 las ik aan het begin van het jaar in een Frans blad dat ik dat jaar de ware zou ontmoeten. In november schoot me die voorspelling te binnen.. Maar van de ware was nog steeds geen sprake. Tot de 4e december en ik Leo ontmoette. En dat ik, net als voorspeld, met bij zijn ouders oud-en-nieuw zou vieren, was beslist frappant. Maar voor de rest…

We wachten dus nu ook maar weer gewoon af wat de toekomst in petto heeft…

Is dat dan niet goed…?

Met kerst kwam de hele familie bij elkaar. En zoals dat gaat, druppelden de diverse gezinnen binnen.

Kijk daar komt ons nichtje met haar gezinnetje. De twee neefjes kennen iedereen wel, maar zijn toch een beetje afwachtend bij zoveel mensen in de kamer. De oudste neemt het voortouw en gaat iedereen begroeten. Maar dat ontgaat zijn moeder en ze vraagt:
“Heb je iedereen een hand gegeven?” Hij kijkt bedremmeld naar haar op en vraagt stomverbaasd: “Een hand…?” “Ja, je moet iedereen een hand geven, dat weet je toch wel? Kom, ga dat nou maar meteen doen.” “….. Maar ik heb iedereen een knuffel gegeven…” “Oh, een knuffel? Ja dat is natuurlijk ook helemaal goed,” vindt zijn moeder.

Opgelucht kijkt hij in het rond. Moeilijk toch, die grote mensen. Een knuffel is toch veel gezelliger….!

Een heel jaar lang

Vrijwel het eerste dat je ziet als je bij ons binnen komt, is een kalender aan de kastdeur. Meestal een flink formaat en altijd leuk geïllustreerd.

Ergens in september vinden we er meestal wel een, al zijn we ook wel eens een of twee weken kalenderloos geweest.

Vorig jaar zag ik tijdens de vakantie een leuke, met allemaal vrolijke bierplaatjes en spreuken. Helemaal spekkie naar Leo’s bekkie 😉

En na een aantal jaren met mooie natuuropnames is dat best een welkome afwisseling. Voor januari krijgen we het advies “kalm te blijven”. En natuurlijk hoort daar geen thee, maar een flinke pint bier bij!

Echt Hollands

Ik geloof dat in de landen om ons heen niet zo’n grote cultuur van zegels plakken bestaat. Er wordt mij nooit gevraagd of ik ze wil, wanneer ik in het buitenland iets betaal. Grote supermarktketens hebben meestal wel een soort klantenkaart, maar zegels krijgen of kopen…? Nee, dat is er niet bij.

In menig huisgezin staat, net als bij ons, een doos of koekjesblik waar alle zegels in gefrommeld worden. Regelmatig moeten er dan boekjes vol geplakt worden om iets met korting dan wel helemaal gratis te kunnen krijgen. Dus plakte Leo deze week ook driftig de zegels van het benzine-station, zodat hij de auto netjes kon laten wassen voor (bijna) niks. Ook al had hij dan laatst gehoord dat er een beetje gesjoemeld werd met de liters benzine die je er tankt.

Wij hebben het niet kunnen nagaan en blijven dus nog maar zegeltjes aannemen en op een kaart plakken. Wij zijn tenslotte toch echte Hollanders…!

Ontspullen

Hoe gezellig kerst en oud en nieuw ook moge zijn, de meesten van ons vinden het ook wel weer lekker als alles is opgeruimd. Weg boom, weg slingers, gewoon weer alles glad en fris.

En als je dan toch bezig bent, kun je natuurlijk meteen doorgaan met ontspullen. Hup, klerenkast opruimen, weg met die ouwe troep. Het wordt tijd voor nieuwe kleren, frisse kleuren.

Maar wat doet men met de zaken die op de weggooi-stapel komen? In de kliko is niet meer van deze tijd. Het kan en moet dus gerecycled worden. Men vult een plastic vuilniszak en loopt er mee naar de kledingbak. Maar kijk nou eens, dat hadden meer mensen gedaan. Die bak puilt uit. Ach joh, pleurt het er maar naast of bovenop.
Want ook een milieubewust geweten heeft zo zijn grenzen…..!